էն, որ հեսա Ալֆան տուգանային ա ստանալու)
էն, որ հեսա Ալֆան տուգանային ա ստանալու)
Alphaone (14.01.2014)
Էն որ Ֆրիմենը համ էլ գուշակ ա
Blessed the poison which brings the end
Freeman (16.01.2014)
Էն, որ Ֆրիմենն իրա փորձից էր ասում
Էն, որ առավոտ նայում ես ժամին, տեսնում ես 12:07, մտածում ես ուշ ա, պետք ա գնալ տուն
The cake is a lie.
Էն, որ ինչ-որ երկիր (ավելի ճիշտ` լիքը երկրներ) Զիմբաբվեի քաղաքացին առանց վիզայի մուտքի հնարավորություն ունի, իսկ դու չունես:••Սեղմել՝ ցույց տալու համար
Էն,որ վերջին օրերին ուր գնում եմ,հայերի եմ հանդիպում:
Աչքիս էս տարի հաստատ ոտքս Հայաստանա ընկնելու:
Էն որ Մանրապատումներ թեման ոնց որ Այվիի անձնական օրագիրը լինի, մնացածս էլ անկոչ հյուրի պես մեկ մեկ մտնում գրոտում ենք։ Այվ, շուտ շուտ գրի, էլի
I may be paranoid but no android!
Էն որ առավոտից երեկո մենակ մի անուն ա պտտվում ուղեղումդ
Հ.Գ. կարգին աղջիկ էիր, թե ինչի՞ սենց ղզիկացար
Why is the truth always being raped?...because its naked and beautiful.
Էն որ քեզ սկսում են համոզել, որ կոմպը հոսանքից անջատելը ոչ մի կապ չունի իրա դանդաղ աշխատելու հետ: :անգռը
Էն որ հերթական անգամ տաք շոկոլադ պատվիրելուց հետո հերթական անունդ մոռանում ես։
Էն որ հազիվ մազերդ երկարում, հասնում են իդեալական երկարության ու կտրելու ժամանակն է գալիս
I may be paranoid but no android!
Մեկ էլ էն որ «Թեմայից դուրս բայց հետաքրքիր կամ կարևոր գրառումներ» թեման վերածվել է հին ակումբցիների զրուցարանի, որովհետև հին ակումբցիների մեծ մասն էլ Զրուցարան չեն մտնում ու եթե էնտեղ բան գրես, չեն մտնի կարդա
Մյուս կողմից էլ, եթե ակումբցին հին ա, ուրեմն ասածը հետաքրքիր կամ կարևոր պիտի լինի
I may be paranoid but no android!
Էն որ էս գիշերվա կեսին, ավելի ճիշտ՝ նախալուսաբացին էնքան սոված ես, որ խոհանոցում մի կտոր հաց չգտնելով, սկսում ես նույնիսկ բաղնիքում ու ննջասենյակումներում հաց փնտրել, բայց ապարդյու՜ն: Ու միակը հացը թութակի վանդակում գտնվող Իշպուինիի թվի լավաշն է...
Էն որ էս երգը Ռամշի փոխարեն ուղարկում ես քո 50-60 տարեկան «ամերիկացի պապային» ու սպասում ես, որ հես ա քֆրտոցը կկապի, բայց ինքը գրում է, որ ահավոր լավ երգ է ու նմանատիպ ուրիշ երգեր ուղարկեմ:
Էն որ երեկոյան ժամը 9-ին գործից հոգնած դուրս ես գալիս, սովածությունից մի կերպ ոտքիդ վրա կանգնում ես, գործընկերդ մեքենայով բերում է տուն, որ հանկարծ ճանապարհին չուշաթափվես, մտնում ես տուն «օ՜ էս ինչ համով տոլմայի հոտ ա գալիս», ոգևորված հասնում ես խոհանոց, կաթսան բացում ու տեսնում ես դատարկ ա
Էսօր առաջին անգամ սովածությունից լացս եկել ա
ՀԳ. Ու մեղավորը էլի ես եմ, որովհետև ոչ մի անգամ էդ ժամին հաց չեմ ուտում: Տնեցիք էլ գիտեն, եթե ուշանում եմ, ուրեմն հաստատ մի բան կերել եմ էնտեղ:
Էն որ տեսնում ես՝ բժշկական համազգեստով մի խումբ «դեմ եմ» տեսքով նկարվել ա, բացում, նայում ես, բռնացնում, որ ուսանողական մոտիկ ընկերուհիդ ա, էն մեկը, որ կյանքում ոչ հանրահավաքի ա գնացել, ոչ խաբար ա էղել՝ ինչ ա կատարվում Հայաստանում: Ու էն որ մտածում ես՝ ոնց որ մի բան փոխվում ա, հա՞:
Էն որ հերթական <<շարքային զինծառայող է զոհվել>> բոթը կարդալիս կամ լսելիս` սրտիս զարկերը արագանում են, հոգեկանս խառնվում ա իրար, մինչև զոհվածի անունը կարդում եմ/լսում եմ ու իր անունը չտեսնելով/չլսելով` թեթևանում: Բայց մեկ է` ցավը կա, չէ՞ որ էդ զոհվածն էլ մեկ ուրիշի համար է հարազատ հոգի:
Ու համարյա ամեն օր էս նույն բանն ապրում եմ:
Վերջին խմբագրող՝ Նարե91: 21.01.2014, 13:14:
Why is the truth always being raped?...because its naked and beautiful.
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ