Վերջը կյանքը ինձ ստիպես, սենց հիմար անկյուն ունենամ: Հա, յա՛խք, ախր ես չեմ սիրում խոսալ, գրել, բայց հիմա, հիմա ստիպված եմ: Ուղեղիս hard disk–ը ամբողջությամբ լցվել է, ու քանի որ ինձ արտաքին կրիչ է պետք` այն դատարկելու համար, դիմում եմ քո օգնությանը: Հա՛, հենց քո, դու կկարդաս, կհիշես, և երբ ինձ պետք լինի քեզնից կվերցնեմ: Ոմանք երևի նկատել են, ոմանք երևի չէ, ես ակումբային կերպար, որպես այդպիսին չունեմ, որը միակ հնարավորությունը կլիներ ինձ ճանաչելու: Ես ուզում եմ, քեզ ծանոթացնեմ իմ հետ: Ի՞մ, չէ՛, ես ընդամենը ինձ օղակի մեջ պահող շերտն եմ, նրա հետ, այ ինքն է ես-ը: Մի քիչ պատմեմ իմ մասին:
Երբ, փոքր էի ծնողներս ինձ ստիպողաբար երաժշտական դպրոց տարան: Ստիպված գնում էի, հիշում եմ, ամենալավ աշակերտն էի, նույնիսկ տարեվերջյան համերգին, ես ու «մեծ»-ն ուսուծիչս իրար հետ նվագեցինք, բոլորը զարմացել էին: Սա էր սկիզբը իմ եսասիրության:
Հետո մի 3 տարի գնացի գիմնաստիկայի: Երկու բան եմ հիշում:
1. Որտեղ որ պարապում էինք զուգարան չկար: Խի՞ եմ հիշում: Դե պատկերացրե՛ք...հա՛,հա՛:
2. Էլի ինչ նոր «պրյոմ» սովորում էինք առաջինը ես էի անում, որը էլի գումարվեց իմ եսասիրությանը:
Հետո, գնացի կարատեի, դե մի քանի վատ դեպք եմ հիշում, որ վերջացել էին կապուտ աչքերով, հիասթափությամբ, բայց հիմա արդյունքը աչքերիս առաջ ա, 3 ոսկե գավաթ: Հա, ու էս ել գնաց իմ եսասիրության բաժակը:
Ուֆ, 1 դասարան եմ: Հա՛մ գրել գիտեմ, հա՛մ կարդալ, հա՛մ բազմապատկման աղուսյակը: Ուֆ ի՞նչքան էին սիրում ինձ ուսուցիչներս:
Ու սենց ամեն տարի, +10 * x իմ եսասիրությանը:
Ու սենց 17 տարի ինձ փչացնելով մեծացա: Դառա մեծամիտ, գլուխգովան, եսասեր երիտասարդ:
Չնայած նրան, որ 17 տարեկան էի, ու դե երևի հասկանալի պատճառներով շատ «ընկերներ» ունեի, բայց ցանկացած բան, նույնիսկ էն ամենափոքր բանը, որ ինձ անհանգստացնում էր ոչ մեկի չէի ասում, իմ մասին ոչ մեկ, ոչ մի բան չգիտեր, նույնիսկ ծնողներիս, չգիտեին իրենց Արամ-ի ես-ին:
Հա, գնացի մաթեմատիկա ու ֆիզիկա պարապելու: Մաթեմատիկա պարապում էի Թումանյան ազգանունով ՄԵԾԱՏԱՌ-ով ՄԱՐԴՈՒ, հետո դասախոսի մոտ: Ինքը ամբողջ Դավթաշենով հայտնի էր, որպես խիստ ու բարձրակարգ մասնագետ: Շատ չմանրանամ, որովհետև սրա մասին խոսալուց էլի ուզում եմ ասեմ, յախք, բայց առաջինն էի, ու մինչև հիմա, ով իրա մոտ պարապում ա, իմ մասին անպայման մի բան պատմում ա:
Մաթեմատիկայի քնությունը 2-րդ թեստայինն էր` մի անասունություն, մի եզություն: Ով տեսել ա էդ թեստերը, ինձ կհասկանա: Դե քնություններս տվեցի ու ընդունվեցի անվճար ԵՊՀ-ի կիրառական մաթեմատիկայի ֆակուլտետը:
Ու հա, էդ եսասեր մարդը, վերջը, սիրահարվեց: Չեմ պատմելու դրա մասին, բայց այդ աղջիկը մինչև հիմա ըներուհիս ա, ապրի ինքը, որ իմ նմանին դիմանում ա: Համ էլ քանի առիթ կա, կներես, որ այ այ, ինչ ասեմ, այ սենցն եմ` շատ եմ քեզ տանջում:
Ուֆ էդ եսասիրության պատճառ էր նաև իմ արտաքինը: Հա է, ախր շատ եմ ինձ սիրում:
Ու ստեղից սկսումա մեծամիտ Արամ-ի արկածները:
Ընդունվել եմ, ճիշտ ա չգիտեմ խի, բայց եսասիրությանս բաժակը դրանից չի լցվել ու արդյունքում, չեմ գնում դասի, ստե-ընդե, քաղաքում, մի օր սրա հետ, մի օր նրա հետ և հայդա Արամիկ` դուրս մնացիր համալսարանից բացակաների պատճառով:
Հիմա դուրս եմ մնացել, բայց ծնողներիս չեմ ասել: Ի՞նչ անեմ: Դե առաջին կիսամյակից եմ դուրս մնացել, Փետրվար ամիսն ա, որոշում եմ ամեն օր էլի «յանի դասի գնալ», հաջորդ տարի նորից ընդունվել: Այդպես էլ անում եմ: Հաջորդ տարի նորից ընդունվում, ԵՊՀ-ի մաթեմատիկա բաժինը, նորից անվճար, ու ու դուրս մնում, նորից առաջին կիսամյակից:
Ժամանակն ա գալիս, ծնողներին ամեն ինչ ասելու: Ամեն ինչը, ո՞րն ա: Որ վաղը գնում եմ բանակ: Հեհ, բանակի մասին երևի կպատմեմ մի օր:
Բանակից եկել եմ ես...
Չէ, այսօր այսքանը: Սպասենք տենանք էսքան ազատված տեղը երբ ա լցվում, որ նորից դատարկեմ:
Մեջբերել
Էջանիշներ