Ist Amerika wunderbar? (Ամերիկան հիասքա՞նչ է...)

[Ruby Rue]

Էս ընթացքում լիքը բան եղավ. Վաշինգտոն, Նյու Յորք, Չիկագո... Բայց դրա մասին չէ, որ ուզում եմ հիմա գրել։ Երբ նոր էինք ԱՄՆ եկել ու Վաշինգտոնում ծրագրի օրիենտացիային էինք, ինքներս մեզ նամակ էինք գրել. մեր նպատակների, ցանկությունների ու պլանների մասին։ Հետո էդ նամակները հավաքել էին ու պահել, որ ծրագրի ավարտին նոր մեզ ուղարկեն։ Ահա, այսօր չորս ամիս առաջվա Ռուբիից նամակ եմ ստացել։

Իմ սքանչելի,
Դու միշտ երազում էիր ԱՄՆ-ում սովորել, ահա, հիմա դու այստեղ` Մերիլենդում նստած, նամակ ես գրում ապագա Ռուբիին։ Հրաշալի է, չէ՞։
Հա, իրոք, հրաշալի է։ Կապ չունի, որ դու հիմա անջատված ես, քնկոտ ու ՍՈՎԱԾ… Ես գիտեմ, որ դու չես կարողանում մտածել, սովորել կամ գործել, երբ դու քաղցած ես, բայց համակերպվել է պետք. ոչ մի ամերիկյան ուտելիք չի փոխարինի քո մուրաբաներին։ Ուղղակի դու պետք է ուժեղ լինես, իսկական Ռուբի պիտի լինես, ոչ թե այնպիսի հոգնած երևույթ, ինչպիսին հիմա ես։
Դու ինձանից լավ գիտես, թե այս ծրագիրը քեզ ինչքան շատ կօգնի, որպեսզի հասնես քո նպատակներին ու երազանքներին։
ՀԻՇԻ´Ր.

• Պիտի գերազանց սովորես
• Պիտի Նյու Յորք ու Մայամի մեկնես
• Պիտի երկրիդ մասին հիանալի պրեզենտացիա սարքես
• Իսկ ի՞նչ կասես գաթա թխելու մասին
• Չմոռանաս քո սիրած խմբերի T-Shirt-ներն էլ գնել։ Էն նրանք, որ Հայաստան shipping չէին արվում։

Եվ ես հուսով եմ, որ դու ավելի անկախ ու ինքնավստահ կդառնաս, կսովորես մենակ ապրելուն ու ինքդ քո համար ուտելիք կսարքես։ Բայց խելոք աղջիկ եղիր, չչաղանաս հանկարծ։ Ծիծաղելի կլինի, որ նիհարես։
Արյա Ռուբի, դու չպիտի ամբողջ օրը համացանցում նստես, պիտի շատ մարդկանց ճանաչես, ճամփորդես ու նորմալ սովորես։
Չէ՞ որ AMERIKA IST WUNDERBAR!!
Դե ուրեմն թռի նոր աշխարհի հրաշքները հայտնաբերելու ու բացահայտելու այն նոր, ուժեղ, խիզախ ու իսկական Ռուբիին։

Լավ աղջիկ եղիր, ի´մ սքանչելի։
Դարձի´ր այպիսին, ինչպիսին ուզում ես լինել։
Դու կարող ես հասնել քո նպատակներին, ուղղակի հիմիկվանից սկսել է պետք։
Դու գիտես չէ՞, թե ինչքա՜ն շատ եմ քեզ սիրում։
Ruby Rue

Որոշեցի մեր հին Ռուբիկին չնեղացնեմ ու պատասխանեմ իր նամակին։

Բա՜րև իմ պստո Ռուբի,
Մի նեղվի, որ քեզ փոքր եմ համարում, որովհետև տանից հեռու չորս ամսվա մենակ կյանքն ինձ ուրիշ մարդ դարձրեց։ Էն որ ասում ես. ինքնուրույն, անկախ, ինքնավստահ. էդ բոլորի ունեմ, նույնիսկ չափից ավելի։ Իսկ որ Լենինի պես ասում էիր «Սովորել, սովորել, սովորել», դեռ գլխիդ գալիքը չգիտեիր. ամեն ինչ էնքա՜ն հեշտ է, որ քննությունից առաջ կես ժամ պարապելն էլ է հերիք գերազանց ստանալու համար։ Բայց չեմ հերքի, որ լիքը կարևոր ու հետարքիր բաներ եմ սովորել. երևի ուղեղս չի ժանգոտել։
Դու ինձ սքանչելի ես ասում, բայց ես դժվար քեզ էդպես կարողանամ ասել, որովհետև ես ավելի լավն եմ, քան դու։ Հա, հավե՞ս է, չէ՞, երբ դու հասել ես քո ուզածին, ու նույնիսկ ավելին։ Չնայած, չէ, երևի սքանչելի ես դու, որովհետև դու ես ինձ սարքել։
Ռուբ, գնահատականներն ու դասերն ավելի քան լավ են, դե չհաշված որ պատմության տնայինի վերջնաժամկետի մասին էի մոռացել ու մի քանի տասնյակ միավորները Օբամայի ծոցը գնացին։
Դե երկրի պրեզենտացիայի մասին արդեն պատմել եմ. ամեն ինչ առավել քան լավ ընթացավ։ Բայց դե գաթա չթխեցի, որովհետև նույնիսկ գաթայաթխման քառակի չեմպիոնն էլ չէր կարող միկրոալիքում էս զիբիլ սննդով որևէ բան սարքել։ Մայամի էլ չգնացի, բայց փոխարենը Նյու Յորքից հետո Չիկագո մեկնեցի. հավատա´, էդ սիրուն քաղաքը էն ղզիկ ծովափ-մովափից հաստատ լավն էր։
Ես չեմ էլ չաղացել. էս զզվելի ուտելիքը բա ուտել կլինի՞։ Ոչ էլ նիհարել եմ, լավն եմ սենց, ոնց որ կամ։
Ինտերնետում երկար եմ մնում, որովհետև որ ես օնլայն տիրույթներում չլինեմ, ո՞վ պիտի տղուս հետ շատախոսի. 600 նամակը 60,000 է դարձել. չէիր պատկերացնի, չէ՞։
Իսկ Ամերիկան էլ էդքան հիասքանչ չի, ինչպես դու էիր պատկերացնում կամ երազում, բայց դե չեմ էլ դժգոհում։ Դու չէիր պատկերացնի, որ քո երազած ԱՄՆ-ում սենց հայոց բանակային պայմաններում կապրես, բայց դե նաև էդ վատ պայմանների շնորհիվ է, որ հիմա էսպիսի «ուժեղ տղա» Ռուբի կա։
Ապրես, որ քո այնպիսին եղար, որ հիմա նամակդ կարդալուց ոչ թե ինձ կամ քեզ եմ փնովում, այլ գիտակցում, որ քո ուզածից ավելին եմ, թեև աճելու տեղ դեռ շատ ունեմ։
Ես էլ քեզ եմ սիրում, դեբիլի մեկը։

[Ruby Rue]

Հենց սկզբից էլ չէի ուզում մակույկավարության գնալ, որովհետև գիտեի՝ ինձանից պոզեր-պոչեր դուրս չեն գա: Ենթադրությունս ապացուցվեց, երբ ոտքս մակույկի մեջ դնելուն պես այն շուռ եկավ, իսկ ես էլ ընկա գետի մեջ ու թրջված մուկ դարձա: Ես հույս էլ չունեի, որ առաջին անգամ թիակը ձեռքումս բռնելով հիասքանչ կթիավարեմ, բայց որ այդքան թեյնիկ էի՝ մտքովս չէր անցնում: Միայն բոլոր հնարավոր ծանծաղուտներն ընկնելուց ու քարերին զարկվելուց հետո ուժի ու արագության վեյտորներին հիշեցի, և հրաշքով, էհ...՝ ֆիզիկայով, սկսեցի նորմալ թիավարել:
Նորմալը ո՞րն է. սահում էի գետի վրայով՝ չզգալով, թե ինչպես եմ արագություն հավաքում ու բոլորից առաջ անցնում: Երբ արդեն ամենաարագ թիավարողներն էլ էին ետևում, պառկեցի մակույկիս վրա՝ նայելով արևին ու ինձ Պոկահոնտաս երևակայելով: Էդ պահին Ամերիկան իմ համար ֆասթֆուդակեր չաղ արարածները չէին, այլ դարեր առաջվա քաղաքակրթությունը, որտեղ հնդկացիները մակույկ էին վարում ու իրենց աստվածներին զոհեր մատուցում: Անտանելի սիրուն բնությունը թույլ չտվեց, որ ես իմ պոկահոնտասային ճանապարհը փչացնեմ պեպսիով ու չիպսերով, ուստի բավարարվեցի նարինջ ու բանան ուտելով:

Արդեն ահագին ժամանակ էր անցել, բայց խոստացված վերջնակետը չէր երևում: Եվ դեռ ավելին՝ գետի հունը վարարում էր, իսկ ափերի անտառն ավելի խիտ էր դառնում: Ժամանակ առ ժամանակ գլխիս վրայով սագերի երամներ էին թռչում, իսկ ինչ-որ տարօրինակ ջրային բզեզներ ոտքերիս վրայից հացի փշրանքներ էին հավաքում: Երբ հսկա քարերը հազիվ շրջանցելով բախվեցի գետի վրա ընկած հսկայական ծառին, միայն էդ ժամանակ հասկացա որ շա՜տ հեռու եմ գնացել. քոլեջը հաստատ իր փափկասուն ուսանողներին նման փորձության չէր ենթարկի:
Որոշեցի հետ վերադառնալ: Կանգնեցի գետի մեջ, մակույկս շուռ տվեցի և սկսեցի թիավարել գետի ուղղությանը հակառակ: Երևի բոլորն էլ գիտեն, որ դա համարյա անհնար է, բայց այդ ժամանակ ես ինձ թույլ ու անօգնական էի թվում, քանի որ մեծ ուժով թիավարելուս արդյունքը միայն անշարժ կանգնած մնալն էր: Ափով անհնար էր վերադառնալ, քանի որ անտառը խիտ էր, մեջն էլ՝ հազար գել ու գազան:
Լավագույն ելքը կոորդինատորիս զանգելն էր ու սպասելը, մինչև կգան հետևիցս: Հազար ու մի տոպրակի մեջ փաթաթած ուսապարկիցս հեռախոսս գտնում եմ ու զանգում.
-Միսս Ֆեյթ, Ռուբին է, ես երևի շատ առաջ եմ գնացել: Սպասեմ ձե՞զ, թե՞ առաջ գնամ:
-Չգիտեմ թե ո՞վ ես ու ինչ ես ուզում,- ասում է ու անջատում հեռախոսը, իսկ հաջորդ զանգերին չի պատասխանում:
Ես էլ մտովի սկսում եմ հրաժեշտի նամակներ գրել իմ բոլոր սիրելիներին՝ համոզված լինելով որ ոչ մեկ չի հիշի, որ ես կամ ու ես կմեռնեմ տնից հազարավոր մղոններ հեռու, դիակս կսուզվի գետի հատակն ու կեր կդառնա վայրի կենդանիներին: Վերջին ուժերս հավաքելով, նավակն անց եմ կացնում ծառի ճյուղերի տակով՝ ընթացքում լավ ճանկռոտվելով: Արգելքն հաղթահարելուց հետո թիակս ավելի արագ ու հիստերիկ է բախվում ջրին ու ինձ առաջ տանում:
Մի կողմի վրա քարաժայռեր, մյուսում՝ խիտ անտառ: Հետ վերադարձ չկա, սպասել՝ չկա, միայն առաջ... Մակույկիս կողքից լողացող ջրային օձն աչքով է անում, ջրային բզեզն էլ վերցնում հացի վերջին փշրանքն ու ինձ լրիվ մենակ թողնում:
Հանկարծ անտառից մեկի գոռոցն եմ լսում.
-Գնա մինչև կամուրջը, էնտեղ քեզ կսպասեն: Առաջ չգնաս՝ ջրվեժ է:

Հիմա էլ հալյուցինացիա ու վերջ: Չեմ արձագանքում, բայց ձայնն էլի է կանչում: Հարցնում եմ՝ ինչքան կա, ասում՝ մոտ երկու մղոն, քեզ կսպասեն:
Քիչ անցուրիշ ձայն եմ լսում.
-Ռուբի՜, սպասի՜ր, Ռու՜բի...
Էս անգամ ձայնը հետևիցս էր. քոլեջի դասախոսներից մեկն էր: Վերջապես հասնում է ինձ, շունչը տեղը բերում.
-Կյանքումս որևէ մեկին տեսնելուց էսքան երջանիկ չեմ եղել: Ամբողջ ճանապարհին աղոթում էի, որ քեզ ողջ-առողջ գտնեմ: Միայն ես չէ, բոլորն էին աղոթում:
Վերջապես կամրջին հասանք: Ափին կանգնած երկու տղամարդիկ օգնեցին որ ափ բարձրանամ ու մակույկս տարան: Ասացին, որ ոչ ոք այսքան հեռու չէր գնացել, ու լավ է, որ ջրվեժին չհասա կամ օձերն ինձ չկծեցին:
Հասանք քոլեջի մեքենային: Ուսանողները հոգնած-թրջված ինձ ու փրկչիս տեսնելով սկսեցին ուրախությունից ծափ տալ, որ ողջ հետ եմ եկել: Ֆեյթն էլ հարցրեց, թե ինչու չէի զանգում. պարզվեց իր համարը սխալ էի գրել:

Դրանից հետո երբ խմբով ինչ-որ տեղ էինք գնում, միշտ ինչ-որ դասախոս էին ընտրում միայն ինձ հսկելու համար, երբ մնացած բոլորին էլի մեկ հոգի էր հետևում:
Ու էդ օրվանից բոլորն ինձ սկսեցին անվանել կորող աղջիկը:

06.09.2013թ.