լավ, խոստովանում եմ... բայց էլ կայք չկաEnna-ի խոսքերից
լավ, խոստովանում եմ... բայց էլ կայք չկա
Սրիկա է մարդը, եթե նա ապրում է, երբ ապրելն իսկ անհնարին է.
Եվ սրիկա է նա, ով նրան դրա համար սրիկա է անվանում...
լավ, խոստովանում եմ... բայց էլ կայք չկա
ինչու չկա?
Վերջին խմբագրող՝ enna: 11.04.2013, 23:23:
ինչու չկա?լավ, խոստովանում եմ... բայց էլ կայք չկա
Մարդիկ,օ~օ~օ,մարդիկ,դուք պատրաստ եք ամեն մի վայրկյան,ամեն մի քայլափոխում մրոտել,ցեխ քսել ուրիշների երեսին և այդ ձեզ բավականություն է պատճառում:Ուրիշների կեղտոտությունը ձեզ ուրախություն է պատճառում,որովհետև քաջություն է տալիս ներողամտությամբ վերաբերվելու ձեր սեփական կեղտոտություններին:Շիրվանզադե <<Նամուս>>
Բախտդ հեռվում մի' որոնիր սիրելի՛ս,
Ամեն մեկին երգ մի' ձոնիր ,սիրելի'ս,
Ոսկե ձուկը ցանցիդ մեջ չէ քանի դեռ,
Հաղթանակդ զուր մի' տոնիր,սիրելի'ս....
Հարցրու քեզ`պատին մի քար դրած կա՞ս,
Քո ուսերին հոգսի մի բեռ կրած կա՞ս,
Շատ ես սիրում մրգեր`անուշ,քաղցրահամ,
Սակայն կյանքում գոնե մի ծառ ջրած կա՞ս:
Լիպարիտ Սարգսյան
Ինձ դուր է գալիս այս բանաստեղծությունը,այս տողերի մեջ կոչ կա....Անընդհատ կարող եմ կարդալ և չհոգնել....
Վերջին խմբագրող՝ enna: 12.04.2013, 17:50:
Նրանց ձգված մկաններում ու'ժն է նստել խոնավ հողի-
Եթե ուզեն արևների նոր տե'մպ կտան ու նոր ուղի...
Եթե ուզեն ,արեգակնե~ր կշպրտեն երկինքն ի վեր.
Եթե ուզեն ,վա'ր կբերեն երկինքներից արեգակներ...
Եթե ուզեն,կամքով արի ու աշխարհի հրով վառված...
Ինչե~ր միայն չեն կատարի ամբոխները խելագարված... Եղիշե Չարենց
Երեկ վերընթերցեցի <<Ամբոխները խելագարվածը>>,մեր ցույցերը շատ են նման այստեղ նկարագրվածին. շատ ճիշտ է ասում ԵԹԵ ուզեն...
Վերջին խմբագրող՝ enna: 12.04.2013, 18:08:
Նիկեա (12.04.2013)
Այժմ կարդում եմ <<Թշվառները>>,առաջին գիրքն է ,որ կլանեց ինձ:ԹԵ հետո ինչ կարծիք կունենամ չգիտեմ,բայց հիմա գոհ եմ:
*Ափսոս գիրքը չեմ կարող հիմա շարունակել,քննություններ,քննություններ....*
<<Մարդն իր վրա մարմին ունի,որ միաժամանակ և նրա բեռն է,և նրա փորձությունը:Նա կրում է այդ բեռը և ենթարկվում նրան:Նա պետք է հսկի նրան,զսպի,ճնշի և հնազանդի միայն ծայրահեղ դեպքում:Այս հնազանդության մեջ էլ դեռ կարող է սխալ գործվել,բայց այս ձևով գործված սխալը ներելի է:Դա անկում է,բայց անկում է ծնկների վրա,որ կարող է վերջանալ աղոթքով...Սուրբ լինելը բացառիկ բան է,իսկ արդար լինելը`կարգ է:Մոլորվեք,մեղանչեք,բայց արդար եղեք...Այն բոլորը ,ինչ երկրային է`ենթակա է մեղքին:Մեղքը մի տեսակ ձգողականություն ունի...>>Վիկտոր Հյուգո <<Թշվառներ>> պարոն Միրիելի վարդապետությունը:
Նիկեա (12.04.2013)
Enna ջան, կարող ես Աֆորիզմներ և իմաստուն մտքեր բաժնում էլ գրես գրողների խոսքերը, կամ էլ կարող ես գրականությունից հատվածներ տեղադրել՝ Մեջբերել օտարալեզու գրականությունից բաժնում:
Իսկ քո ստեղծած թեմայում, գրես քո մտքերը, կամ քո ստեղծագործությունները
Գիտեմ Այբ ջան,բայց այնտեղ չեմ կարողնանա իմ միտքը ասել...մի տեսակ դեռ չեմ հարմարվել
Այբ (12.04.2013)
..Ցավ է ,կսկիծ այդ անդունդում և ձայները ողորմության ճիչ են հանում,լուռ տնքում են ,տնքում ցավից...Մարդկանց լեզվի,արարքների տված ցավից...Է.Ա.
Smokie (13.04.2013)
Մեծ հույսի պահին մի բառ ինձ խոցեց,
Մի հոռի միտք ուղեղս քանդեց.
Մի հավատա մարդկանց աչքի հայելուն,
Կխաբեն քեզ պատկերները նրանում...
Մինչև հիմա չի անցնում վիրավորանքը,չնայած այդքան էլ հիշաչար չեմ և մարդկանցից հիասթափվելուն հարմարվել եմ:Չգիտեմ գուցե սա հոգուս ցավն է,քանի որ հոգուս թվում էր,թե նա բոլորից անկեղծ է,բոլորից մաքուր...Երևի շատերը ծանոթ են այն զգացումին,որը դավաճանություն զահրուրելի անունն է կրում,այնուամենայնիվ ինձ համար սա մի ուրիշ բնույթի է:Երբ հոգիդ է խոսում մարմնիդ փոխարեն և հետո դուրս է գալիս,որ հոգիդ սխալ է, միանգամից լցվում ես տարակուսանքով բոլոր հարցերի նկատմամբ:Սա ուղղակի դավաճանություն է,ամենասովորական դարձած և բոլորին այցելած. այն պղտորում է ամեն ինչ:Կորում է հավատը,կորում անվերադարձ...Արդեն չես հավատում ոչ մեկին,նույնիսկ ամենամաքուր խոսքի մեջ սև բծեր ես տեսնում,ի վերջո ինքդ էլ դառնում ես մի ճավիղ՝զզվելի,հիշաչար,ամեն ինչի հանդեպ լցված վատագույն մտքերով....
Հիմա սկսում եմ գրել,նորից պիտի գրեմ անիծյալ թեմայով:Շատերը երևի կասեն.<<Զզվցրեց,ամբողջ օրը ցավից ու տառապանքից է խոսում...>>
Թող ասեն...Ես չեմ նեղանա,քանի որ նրանք իրոք ճիշտ են ասում...
Ախր մարդի՛կ ինչպես գրեմ երջանկության կամ ուրախ պահի մասին.երբ երջանկության քաղցր բույրը դեռ միայն երևակայությամբ եմ զգացել:Չեմ կարող....Նորից անկապ բառեր պիտի շարեմ ,նորից ու նորից ...
Թաց աչքերով եմ գրում,սիրտս հուզված է,գուցե ես եմ չափազանց զգայուն,գուցե կյանքն իրոք տանջում է:Չգիտեմ...Կորչեն ուղեղը,միտքը,որ այսքան տանջում են:Հիմարներին երանի կարելի է տալ,նրանք ոչինչ չեն հասկանում,ուղղակի ապրում են:Չնայած,ի՞նչ գիտեմ գուցե ես ամենամեծ հիմարն եմ և ես եմ ամեն ինչ սխալ ընկալում...Կյանք է չէ այս <<խաղի>> անունը,հա՜,հա՜ հենց խաղի,արդեն ապշում եմ այն մարդու վրա,որը կյանքը խաղ անվանեց:Երևի Շեքսպիրի խոսքերն են ձևափոխված.
<<Կյանքը թատրոն է...>>
Թատրոն,որն ունի իր ռեժիսսորը,այդ ռեժիսսորի անունը հենց իմանամ կսպանեմ,որ այսչափ անկապ պիեսներ է գրում....
Ապրում էի էլի ինձ համար <<խարխանդ>>,ամեն ստի հավատալով,ամեն դիմակին իսկական դեմք անվանելով,ապրում էի ավելի լավ,քան հիմա:
...Մի առավոտ արևի ուլտրամանուշակագույն ճառագայթները բացում են աչքերս:Վերջ,դրանով ամեն ինչ ասված համարեմ,այդ անիծյալ առավոտից մինչև այսօր տառապում եմ ճշմարտության ախտով...Սուտ են և փուչ <<Ավելի լավ է դառը իրականությունը,քան քաղցր սուտը...>> խոսքերը:Ու՞մ է պետք անտեր ճշմարտությունը,երբ պիտի ամեն անգամ մի արկղ ցավ թափի գլխիդ ու քոսով վարակի....Ու՞մ է պետք...Ու՞մ...
Ահա ինչ է ուզում հարուստ մարդը կյանքից...
ՄԻ հարուստ մարդ <<հարգված>> բոլորի կողմից
Աստծուց շնորհ է խնդրում մեկ օրով.
<<Ատված,թող,որ ես կարդամ մարդկանց թաքուն մտքերը,և իմանամ,թե ինչ են իրականում մտածում նրանք…>>
Աստված նայում է մարդուն և ցածր ձայնով ասում է նրան.
<<Իսկ արդյոք պատրաստ է քո սիրված հոգին ճշմարտության զոհը դառնալ?>>
Հիմար էր մարդը և պատասխանեց.
<<Գիտեմ ճշմարությունը համոզվել եմ ուզում>>
<<Ինչում?որ հարգում է քեզ ամբողջ աշխարհը?>>
Այդ ասելով Աստված չքացավ իր հետ տանելով սենյակի լույսը…
Առավոտը եկավ և հիմար մարդը բացեց աչքերը՝ չգուշակելով գլխի գալիքը,
Դուրս է գալիս պատշգամբ,իսկ այնտեղ ժխոր է,բայց բոլորը լուռ են…
Հասկանում է նա,որ Աստված կատարել է նրա խնդրանքը…
Դուրս է գալիս ու բոլորը բարև պարոն,բարև պարոն են ասում…
Բոլորը սիրով բարևում և անց են կենում,բայց արտաքինից սիրո բարևով
Ներսից ամեն ինչ այլ է…
Նրանք միայն շահին են տենչում…
Խեղճ մարդը ընկնում է գետնին, սկսում է ոռնալ հիվանդի նման
<<Ինչի համար, ինչի ես դա կամեցա?>>
<<Աշխարհում փուչ մարդիկ են ապրում…>>
Եվ այդ ժամ Աստված նրան երևաց
<<Միամիտ ես մարդ ու բարի հոգով…>>
<<Խնդրում եմ Աստված մի տանջիր էլ ինձ ,
Վերցրու շնորհդ հետ..չեմ ուզում տեսնել կեղծ դեմքեր մարդկանց….
Ջնջիր գլխիցս այդ հիշողությունը կամ էլ սպանիր ինձ…>>
Աստված նայեց մարդուն մեծ ջերմությամբ ու տարավ հետը
Դաժան շնորհը և դրա հետ էլ հիշողությունը մարդու
Հիշողությունը տարավ,բայց ճշմարիտը հոգում միշտ գամված մնաց
Չնայած դրան նա չչարացավ աշխարհի հանդեպ
Նրա բարի սիրտն էլ մնաց անփոփող և սկսեց փոխել կեղծավոր մարդկանց…դեպի անկեղծության լույս ճանապարհը.... 75048_114391325402297_1474253285_n.jpg
Ոչինչ չզգամ,բացի գոյությունիցս
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ