Malxas-ի խոսքերից
ուփս
Ինձ թվում է գրել եք մեծ խանդավառությամբ: Համենայդեպս ինձ այդպես թվաց: Ի դեպ երաժշտությունը, մեղմ ասած, բոլորովին վատը չէ: Ահագին ժամանակ ուղեղիցս դուրս չէր գալիս: Նորմալ գործիքավորման դեպքում անշուշտ ավելի լավ տպավորություն կգործի: Իմ մի զգացողության մասին էլ ասեմ. կարծես բանաստեղծությունն ու երաժշտությունը միասին ծնված լինեն, շատ են սազում իրար:
Ինչո՞ւ ես դու օրդ մաշում պասի հետ:
Գնա պանդոկ՝ ընկերացիր թասի հետ...
Արևանուռ (26.02.2013)
դուք ճիշտ եք նկատել, այս տողերը երգելով են ստեղծվել, սկզբում տխուր իրադարձությունների, այնուհետև երջանիկ ապրումների շնորհիվ: Մեղեդին էլ իմն է
Վերջին խմբագրող՝ Արևանուռ: 26.02.2013, 20:00:
Գարունն առաջինն ինձ է արարել
Lusntag Lusine (26.02.2013), Malxas (26.02.2013)
Ձեզ մաղթում եմ այսուհետ միայն երջանիկ հույզերի ազդեցությամբ ստեղծագործել:
Կխնդրեի նաև կիսվել, թե ինչպես եք ստեղծագործում: Ուսումնասիրո՞ւմ եք պոեզիա ժանրը, թե ձեզ մոտ այդ ամենը ստացվում է սպոնտան, մի ներքին մղումով:
Ինչո՞ւ ես դու օրդ մաշում պասի հետ:
Գնա պանդոկ՝ ընկերացիր թասի հետ...
Արևանուռ (26.02.2013)
երբեք չեմ նստել՝ որոշել ու գրել, չափածո սիրում էի գրել աղջնակ ժամանակ, հիմա գրում եմ հազվադեպ, ինչպես դուք ասացիք, մի ներքին մղումով,
Գարնան օրվա մեջ
Անձրևի մի կաթիլ,
կամ թե պայթած բողբոջ
հենց աչքիս են զարնում,
խենթանում է հոգիս …
Պար են բռնում բառերն
ծաղկաթերթի նման՝
քամու ծափին հլու,
ու բերում են շուրթիս
խենթ, աննոտա երգեր …
Գարունն առաջինն ինձ է արարել
Lusntag Lusine (26.02.2013), Malxas (26.02.2013)
Էս մեկը շատ լավն էրՄակարդակն այստեղ մեկ աստիճան բարձր է, քան նախորդ վերլուծածը:
Բայց եթե անկեղծ ասեմ, այս դեպքում էլ վերջին երկու բառերն են մի փոքր անհամահոինչ բանաստեղծությանը: Կարծում են «աննոտա» բառին կարելի է ավելի հարմար համարժեքը գտնել: Չեք նեղանում չէ՞, որ մի փոքր քննադատում եմ:
Ինչո՞ւ ես դու օրդ մաշում պասի հետ:
Գնա պանդոկ՝ ընկերացիր թասի հետ...
Արևանուռ (26.02.2013)
ամենևին չեմ նեղանում,
Արևի մի շող
ամպերի տակից՝
Բեկբեկուն ժպիտն աշխարհին հառած,
կանաչ մի տերև ՝
անձրևի կաթիլն իրեն համբուրած,
Թռչունների չուն՝
նման սլաքի հույսին բևեռված …
ու ժպիտ թախծոտ
Քեզ եմ նվիրում…
…խենթացել եմ կրկին…
Գարունն առաջինն ինձ է արարել
Baltazar (04.09.2014), Lusntag Lusine (26.02.2013), Sambitbaba (27.02.2013)
Էս մեկին չկարողացա «թերություն կպցնել»ամենևին չեմ նեղանում,
Արևի մի շող
ամպերի տակից՝
Բեկբեկուն ժպիտն աշխարհին հառած,
կանաչ մի տերև ՝
անձրևի կաթիլն իրեն համբուրած,
Թռչունների չուն՝
նման սլաքի հույսին բևեռված …
ու ժպիտ թախծոտ
Քեզ եմ նվիրում…
…խենթացել եմ կրկին…
Բայց ինչ եք կարծում, երգ դառնալու համար այս բանաստեղծությունը հարմար է՞: Ուրեմն պետք է ստանդարտից դուրս մի բան մտածել: Անկրկներգ երգ, այսպես ասած...
Ինչո՞ւ ես դու օրդ մաշում պասի հետ:
Գնա պանդոկ՝ ընկերացիր թասի հետ...
Lusntag Lusine (01.03.2013), Արևանուռ (26.02.2013)
«Աննոտա երգեր»՝ ինձ շատ հարազատ արտահայտություն է, եթե երբևէ իմ չափածո ու արձակ մտքերը հրապարակվեն, ինչպես որդիս է խոստացել, այդպես կվերնագրվի այդ գիրքը
իսկ վերևում տեղադրածներս ես դեռ
միգուցե մի օր վերադառնամ ու փոփոխեմ, ո՞վ գիտե
Վերջին խմբագրող՝ Արևանուռ: 26.02.2013, 21:05:
Գարունն առաջինն ինձ է արարել
Lusntag Lusine (26.02.2013), Malxas (26.02.2013)
Գարու՜ն է գալիս…
Սարյակը եկել, թառել է ճյուղին
Բույնը նորոգում ու ե՜րգ է ասում…
Հողը, տե՛ս` ուռչել, պատռել է կուրծքը`
Ծիլ ու կանաչին տաք շու՜նչ է տալիս…
Օդը բուրում է ջերմ խոնավությամբ`
Սիրուն կակաչի ու մանուշակի,
Զմրուխտ կանաչի հիասքա՜նչ տեսքով…
Գարու՜ն է եկել, ցրվել ամենուր…
Գարունն առաջինն ի՜նձ է արարել…
«Մեղմիկ գարուն»ի հեղինակն է Տարոն Սարգսյանը (KLAK)
«Ժպտա»՝ Արմեն Մխեյան
Վերջին խմբագրող՝ Արևանուռ: 28.02.2013, 14:18:
Գարունն առաջինն ինձ է արարել
Lusntag Lusine (28.02.2013)
Էս ամենը շատ լավ է, սիրուն ու գովելի, բայց միայն էն դեպքում, եթե գրողը վեցերորդ-յոթերորդ դասարանի երեխա է: Չեմ հասկանում, թե ոնց կարող է հասուն մարդու կողմից գրված լինելու դեպքում սա որևէ արժեք ներկայացնել... Առավել ևս չեմ հասկանում, թե հեղինակը ոնց դա չի տեսնում:
Գարնան գեղեցիկ նկարագրություն, հիանալի տողեր,գարնան շունչ: Սիրեցի այս գարունը:
Վերջին խմբագրող՝ Lusntag Lusine: 28.02.2013, 15:27:
Արևանուռ (28.02.2013)
Այվի ջան իմ կարծիքով քո ասած տարիքի երեխան չի կարող այսպես նկարագրել գարունը, այստեղ այնքան զգացմունք կա, որ այդ տարիքի երեխան չի կարող արտահայտել: Սա իմ կարծիքն է իհարկե:
Վերջին խմբագրող՝ Lusntag Lusine: 28.02.2013, 15:28:
Արևանուռ (28.02.2013)
բանաստեղծությունը գրվել է մոտավորապես քո պատկերացրած տարիքում, շնորհակալ եմ ուշադրության համար, ինքներդ էլ չեք պատկերացնում թե որքա՜ն ոգևորիչ են ձեր մեկնաբանությունները,
Գարունն առաջինն ինձ է արարել
Լուսինե ջան, կարող է ես գերագնահատում եմ էրեխեքին, բայց ինձ որ լսես, սա անգամ հինգերորդ դասարանցին կգրի (գերազանցիկը!).
Սարյակը եկել, թառել է ճյուղին
Բույնը նորոգում ու ե՜րգ է ասում…
Հողը, տե՛ս` ուռչել, պատռել է կուրծքը`
Ծիլ ու կանաչին տաք շու՜նչ է տալիս…
Օդը բուրում է ջերմ խոնավությամբ`
Սիրուն կակաչի ու մանուշակի,
Զմրուխտ կանաչի հիասքա՜նչ տեսքով…
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ