Երեկ

[Նիկեա]

Մտածում էի,որ շատ եմ սիրում մեր տունը,որ Սահյանի խոսքերով ասած էս ապուպապոտ է,հորոտ-մորոտ է,մանկությունոտ է...հա ըտենց է...ամեն անկյունում մի քաղցր հիշողություն է...բայց չէ...իրականում էս տունն էլ է ոչինչ...ՈՉԻՆՉ առանց ինձ հարազատ մարդկանց:Ինձ պետք չի մանկությունոտ տուն,եթե հեռու եմ լինելու մերոնցից,կամ ոնց կարա էդ տունը մանկությունոտ լինի,երբ էլ հորոտ-մորոտ չի:Հիմա արդեն հասկացել եմ,որ տունը չորս պատերը չեն ու տանիքը...տունը կարա լինի նաև բաց երկինքը,եթե հարազատներիդ հետ ես:Իմ ընտանիքը իմ համար հա՛մ տուն է,հա՛մ հայրենիք,հա՛մ էլ կյանք:

[Նիկեա]

Մաման ու պապան շատ են ասում.
-Ու՞մ ես քաշել ըտենց իրասածի ու համառ...
-Ու՞մ ես քաշել էդքան շատախոս...
-էդ մուննաթախառը տոնդ տեսնես ումի՞ց ես վերցրել...
-Տեսնես ու՞մ ես քաշել...ումի՞ց...ումի՞ց...

Պարզ չի...կամ մամային ու պապային եմ քաշել...

[Նիկեա]

Ասում են ինչի ես դու սենց:Բա ո՞նց լինեի:Պուճուր ժամանակվանից մենակ ախպերներիս հետ եմ խաղացել:Մորքուրի,հորքուրի,հոպարի, քեռու երեխեքով հինգ քուրիկ ունեի իրանց հետ էլ վերին աստիճանի անհետաքրիր էր:Ու ըտենց փոքր ժամանակվանից կիսատղա-կիսաաղջիկ մեծացա:Հիմա էլ համարյա բան չի փոխվել ու ես էլի ավելի շատ զարմիկներիս հետ եմ շփվում,քան զարմուհիներիս և բնականաբար անպակաս են էն արկածները,որոնք ստեղծում եմ ես իրանց համար:

Ուրեմն էս մորքուրիս տղեն ընկերուհուս համարն էր ուզում,ես էլ բնականաբար չէի տա:Ու մտածում եմ,ինչ անեմ որ Գայուշիս համարը ապահով պահեմ,մեկ էլ հիշում եմ,որ մամայի ծանոթներից Գայան տոտայի համարը ունեմ:Գայուշիս համարը ջնջեցի, ,,Գայան տոտան,, կրճատեցի,հետո հեռախոսս լրիվ պատահական մոռացա սեղանին:Երբ վերադարձա հեռախոսս իրա ձեռքին էր,իբր ջղայնացած վերցրեցի ու գնացի:
Ես հիմա դժվարանում եմ պատկերացնել Գայան տոտայի ու իրա խոսակցությունը ի՞նչ ընթացք է ունեցել,բայց դատելով իրա լոմկայախառը հայացքից շատ վատ է եղել ամեն ինչ:

[Նիկեա]

Աշունն իրա մերկության մեջ էլ ավելի գեղեցիկ է:Երեկ պարապմունքից եմ գալիս ու զգում եմ,որ քիթս սառում է:Քիչ է մնում ուրախությունից գոռամ:Ախր իմ քթի սառելը խոսում է,էն մասին որ ձմեռը շատ մոտ է:Թող գա ես սպասում եմ իրան:
էսօր առավոտ էլ աչքերս բացեցի ու տեսնեմ երկնքում սպիտակ-սպիտակ ամպեր:Վեր թռա տեղիցս, բայց պատուհանից այն կողն ինձ սպասում էր հիասթափություն:Գիտեմ,որ քիչ է մնացել ու որ շուտով իրականանալու է իմ ձյունե երազը:

Իմ հետ բոլոր հրաշքները ձմռանն են եղել,իսկ իրան հիմա հրաշքը կփրկի:
Ապասում եմ,հավատում եմ ու գիտեմ որ ձմռան հետ իմ հրաշքն էլ է գալու:

[Նիկեա]

Տուն գալիս տեսա չվող թռչունների մի երամ:Մոտենում է ձմեռն ու իրանք գնում են էլի տաք երկրներ:Բայց ոչ մի ,,ձմեռ,, չի կարա ինձ ստիպի հեռանալ իմ երկրից:

[Նիկեա]

էսօր պարապմունք չունեի,սովորելու դաս համարյա չունեի ու որոշեցի մաքրություն անել.հայերեն ուբոռկա:Թե ինձ ով էր ասում գլխիցս մեծ գործեր բռնեմ:Կարաի չէ,հանգիստ գիրք կարդայի,բայց չէ,ոնց կլինի...սկսել եմ պետք է վերջացնեմ:

[Նիկեա]

Մենակ էսքանն եմ ասում.վերջապես եկավ ձյունը ու էլ չի գնալու:

[Նիկեա]

Ակումբ,ես քեզ էնհքան էի կարոտել...Ոնց որ մի բան պակաս լիներ...Բայս հիմա արդեն վերջ:Սրանից հետո ամեն օր մինչև դասի գնալը կգամ ու բացս կփորձեմ լրացնել:էլ երբեք չեմ դավաճանի քեզ,ինչքան էլ դասերս խեղդեն մեկ ա գալու եմ:

[Նիկեա]

Երբ օրագիրս էի ստեղծում /չեմիչէ արարում/,մտածում էի,որ էստեղ են հավաքվելու իմ բոլոր երեկների մասին պատմությունները:Զարմանալի արարած է մարդը.միշտ անցած գնացածը կարոտով է հիշում,եթե անգամ ներկան հազար անգամ ավելի լավն է:Դրա պատճառը երևի էն է,որ անցյալում թողնում ենք ոչ միայն վատը,այլև քաղցր,լուսավոր ու արևոտ հիշողություններ,որոնք ամպի չափ կարևոր են մեզ համար:Ու մեկ-մեկ պետք է քրքրել հիշողության հին գզրոցները,թե չէ կյանքն ու մարդիկ ընենց կանեն,որ կորցնենք մեր մարդկային դեմքը:
Ինձ թվում էր,թե էն լացկան ու ամեն ինչ սրտին մոտիկ ընդունող աղջիկը մեռել է կամ գնացել շատ-շատ հեռու:Բայց չէ...ինքը ուղղակի թաքնվել էր իմ մեջ /որ հենց էս հիմարը,ով նստած գրում է/ չափերն անցնի ականջը ձգի ու հետո լաց լինի,որովհետև ցավեցրել է ուրիշին:Ինքն ինձ երբեք չի թողնի մեծանալ:

Լավ վերջ տանք դատարկ փիլիսոփայությանը:Ախր վաղը կարևոր օր է չպետք է ծանրաբեռնել ուղեղը,թող մնա մի ուրիշ օր գլուխս կտանես:

[Նիկեա]

Գաղտնիք չի որ ես նորմալ մարդ չեմ:Գաղտնիք չի նաև որ սիրահարված եմ:Ու ի՞նչ եմ անում ես ... խոստովանում եմ:Հա,ասել եմ ու լավ եմ արե:Սկզբում մտածում էի,որ մեծ սխալ գործեցի,ինչ կմտածեն և այլն, և այլն...Հիմա,սառը գլխով մտածելի հասկանում եմ,որ էդ արածս ամենաճիշտ քայլն էր:Լավ եմ անում սիրում եմ...ով հասկացավ,շատ բարի,ով էլ չէ թող գրողի ծոցը կորի:

[Նիկեա]

Ես գիտեի,որ մեր երկրում ամեն ինչ վատ ա կազմակերպված,բայց կրթական ոլորտը տվեց սաղին անցավ:Քիչ ա տասներկու տարի են սարքել,տասից հետո էլ թեմաները լրիվ կրկնություն է:Ես հասկանում եմ որ կրկնությունը գիտության մայրն ա,բայց էդ կրկնությունը զզվեցնող ա ու սպանում ա սովորելու ցանկությունը:Ասում են. էս ինչ էրեխեք են,կարգին դասի չեն նստում...բլա-բլա...բլա-բլա...Ինձ ընենց հետաքրքիր ա տասնյոթ-տանութ տարեկան տղին ոնց են դասարանում պահելու ...Լավ էս թողնենք մի կողմ:Հիմա էլ dasaran.am էն մեջ գցել ու էդ Odnoklassniki 2-ն ա...մտնում էս գնահատականներդ նայելու ու գնաց....լայք տուր,եթե սիրում ես մամայիդ,լայք տուր թե սիրում ես պապայիդ,թե հավատում էս աստծուն...այ քեզ հիմարություն...էս էլ քիչ ա շուտով պլանշետով են դասի գնալու...ասա թքեցինք,էլի:

Գիտեք ամենավատը որն ա. իրանցից գոհ ու իրենց կատարյալ համարողները քլնգում են ջահելությանը,բայց չեն հասկանում,որ իրանց որդեգրած մեթոդներով ավելի վատ ու ավելի փչացած սերունդ են ստեղծում: