Կարդացի վերջապես: Շատ սահուն, հեշտ կարդացվում էր:
Լիքը հետաքրքիր գաղափարներ կային, բայց ամեն ինչը շատ հակիրձ, բլից կերպով էր ներկայացվել՝ դրա համար շատ բաներ կարող են կլիշեների տպավորություն թողնել /հատկապես ընտրյալի պահը/, եթե նորմալ չբացատրվի:
Ինչ-որ մի տեսակ ամեն ինչ արագ ա բացահայտվում, պարզ դառնում, առևղծվածի տեղ չի մնում. երկու բառ Shaperի հետ փոխանակելուց՝ «հա, լավ, պարզ ա, ես ընտրյալն եմ ու պետք է պորտալներ ամրացնեմ» /էս պահը կարող է մերթընդմերթ կկնվող հալուցինացիանների ընթացքում պարզ դառնա, բայց դե էտ դեպքում էլ տեքստի ծավալը շատ ավելի երկար պետք է լինի/, կամ շատ ավելի արագ ա ու հանգիստ ա գլխի ընկնում, որ աշխարհի վերջը եկավ:
Բայց դե դու էն մարդն ես, որի միջոցով ես Նիլ Գեյմանին եմ ծանոթացել, ուստի համոզված եմ, որ առանց իմ ասելու էլ էս վերևի նշածները վերընթերցելու դեպքում կնկատես: Կարծում եմ՝ սա լավ «blueprint» ա, ու ավելի շատ ժամանակ և հավես հատկացնելու դեպքում ստեղծածդ աշխարհի հիման ավելի ծավալուն ու ամբողջական գործ կարող ես գրել:
Մեջբերել
Էջանիշներ