1–ին տարբերակ. «Աշխարհի սկիզբը»- StrangeLittleGirl
2–րդ տարբերակ. «Ուվալնյատի օրը - 2»- impression
3–րդ տարբերակ. «Վերջիվերջո»- Նարինե Կռոյան
4–րդ տարբերակ. «Կապույտ ճնճղուկների արահետը»- Տաիշա Աբելար
5–րդ տարբերակ. «Սոմնիում»- ivy
6–րդ տարբերակ. «Աշխարհի սկիզբը-2»- Մերի Մկրտչյան
7–րդ տարբերակ. «Աշխարհի սկիզբը–3»- Սահականուշ Արոյան
8–րդ տարբերակ. «Իկարո»- Արէա
9–րդ տարբերակ. «Մահացած կնոջ աչքերը»- Նառա Վարդանյան
10–րդ տարբերակ. «Աշխարհի սկիզբը-4»- Ռուզան Ազիզյան
11–րդ տարբերակ. «Աշխարհի սկիզբը-5»- Հայկ Պողոսյան
12–րդ տարբերակ. «Հավերժական «վտարում»»- Սոֆիա Օհանյան
13–րդ տարբերակ. «Երբ աշխարհը մանուկ էր»- Հովիկ Մխիթարյան
14–րդ տարբերակ. «Եթե աշխարհի վերջը լինի առաջիկա կիրակի»- Արփի Ոսկանյան
«Կապույտ ճիճղուկներ...»-ից իներցիայով մենակ 3 նախադասություն կարդացի:
ամաչելու աստիճան սիրուն ու անասելի տխուր բան ա կյանքը…

Մեֆ, էս արդեն ոնց որ ինստիտուտի բոլոր դասախոսների առաջին դասախոսությունից քոփի լիներ: Քեզ չսազալու աստիճան ծեծված միտք ես ասում, որը իմ ասածի հետ կապ չունի, ու դու էլ գիտես, որ կապ չունի:
Կարճ, ես գնահատում եմ էն ամենը, ինչ սովորել եմ հենց ակումբում` քեզնից, մյուսից, մյուսից, մի օր գուցե երկար-բարակ գրառում անեմ դրա մասին: Բայց իմ մտածելու ձևը ոչնչով վատը չի որևէ մեկ ուրիշի մտածելու ձևից: Ինձ հետաքրքիր ա` դու ոնց ես մտածում, վերլուծում, մեկնաբանում, բայց ես տենց չեմ ուզում անել ու չեմ էլ կարող, ըստ էության: Ու չեմ էլ ուզի ակումբում ևս մեկը հենց քո ձև սկսի մտածել, դատել, խնդիրները լուծել: Ակումբին մի Մեֆը բավ է: Գուցե սխալ եմ մտածում, նույնիսկ որ համոզես ինձ, որ սխալ եմ մտածում, ինձ իմ սխալ մտածած ձևը դուր ա գալիս: Շատ հաճելի ա շփվել մեկի հետ, ով ինքն իր ձև ա մտածում, քան մեկի հետ, որ ինքը Մեֆը չի ու սկսում ա Մեֆի պես մտածել: Ավել-պակաս կներես:
CactuSoul (10.01.2013), StrangeLittleGirl (10.01.2013), Ուլուանա (10.01.2013), Տրիբուն (10.01.2013)

«Սոմնիումը» համարյա մինչև վերջ կարդացի (վերջում մի 2 նախադասության վրայով թռել եմ), բայց ինքս ինձ համոզել չկարողացա: Ինչ-որ բան էն չի էս պատմվածքում, ոնց որ օդի մեջ կառուցած շինություն լինի: Դժվար թե քվեարկեմ սրա օգտին:
ամաչելու աստիճան սիրուն ու անասելի տխուր բան ա կյանքը…
Ամմէ (10.01.2013)
Հերիք աՉեմ հիշում`որտեղ էին կոտրվում ակնկալիքները, երբ մարդիկ շարունակում էին արարել….![]()
ամաչելու աստիճան սիրուն ու անասելի տխուր բան ա կյանքը…
7-րդն էլ լավը չի: Շարադրանքն էլ չի ձգում:
ամաչելու աստիճան սիրուն ու անասելի տխուր բան ա կյանքը…


Mef,
Մեֆ, ես հաստատ էն մարդը չեմ, որը որոշել ա ապացուցի, որ ինքը ամեն ինչ գիտի ու էլ սովորելու բան չունի, ու վստահ եմ` գոնե էս միջավայրում դա ապացուցելու կարիք էլ չունեմ: Էդ հարցիդ չեմ կարող պատասխանել, որովհետև պատասխանը չգիտեմ, բայց գիտեմ, որ չեմ ուզում ոչ քո պես մտածեմ, ոչ Կակտուսի, ոչ Բյուրի, ոչ Հեթանոսի կամ Սամբիթբաբայի: Էս հարցում էս պահին դա իմ վերջնական որոշումն ա, ու չեմ ուզի գա էն օրը, որ հայտնվի մեկը, ում պես ուզենամ մտածել, ինձ համար դա կլինի վերջը` վատ իմաստով, որովհետև գուցե և դա էն պահը կլինի, որ ես էլ սովորելու կարիք չեմ ունենա. կա մեկը, ով ամեն ինչ ճիշտ մտածում ա, ճիշտ դատում ա, ճիշտ վերլուծում ա, ես էլ կընդօրինակեմ իրան, դա էլ սովորել չի լինի հաստատ, կթութականամ էլի, ոնց որ էնքան լիքը մարդ: Դեռ փորձում եմ դիմադրել:
CactuSoul (10.01.2013), Sambitbaba (15.01.2013), StrangeLittleGirl (10.01.2013), Ուլուանա (10.01.2013), Տրիբուն (10.01.2013)
«Իկարոն», «Սոմնիումի» նման, համեմատաբար լավն է, բայց ինձ դուր գալու սահմանին չի հասնում:
ամաչելու աստիճան սիրուն ու անասելի տխուր բան ա կյանքը…
Տրիբուն (10.01.2013)
«Մահացած կնոջ աչքերը»
Լավ էլի՜…Աշխարհի վերջը հորս թիկունքում զբոսնում է
ամաչելու աստիճան սիրուն ու անասելի տխուր բան ա կյանքը…
impression (10.01.2013), Sambitbaba (15.01.2013), Տրիբուն (10.01.2013)

Տրիբուն (10.01.2013)
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Էջանիշներ