Լավ էլի... հլը էն սահմանների դեպքում սկիզբը հաղթահարեցի, հետո կարդացվեց: Հլը էնտեղ էլի ինչ-որ հետաքրքիր բան կար, բայց էն անգամ մենակ ամենա-ամենաներին էի քվեարկել: Բայց սա ի՞նչ ա: Գոնե թեթև կարդացվեր: Էդ էլ չկա:
Ես Ծննդոցը որ կարդում եմ ոչ Ադամին եմ տեսնում, ոչ Եվային: Ամենակարող Արարիչն ա չորս կողմը փրթում թափում, մարդիկ չկան: Էստեղ մարդիկ են, ու էդ մարդիկ թքած ունեն դրախտի վրա, որովհետև սիրում են ու միասին են:
Վիսոցկին ասում ա. ես դրախտից անգամ կվերադառնամ քո մոտ, ու խնձորներ կբերեմ քեզ:
Լավն ա Բյուր ջան: Նոր մոտեցում ա: Էստեղ Աստված չկա: Էստեղ մարդն ա գլխավոր դերում: Հավեսն ա:
Արէա, լավ էլի... քեզ թվում ա՝ հեղինակն էդքան հասկացե՞լ ա, որ մարդկանց մասին ա գրում: Ախր պրիմիտիվիզմը թափում ա վրայից: Դու ես փորփրել, չեղած տեղից ինչ-որ բան փորձել հասկանալ: Էդ կարծես-ով ու անգամ-ով վերջացող նախադասություններն էլ լրիվ ասում են, որ հեղինակը գրելուց շա՜տ հեռու ա: Ավելին՝ աչքիս քառասուն տարեկան տոտաներից մեկն ա:



Մեջբերել

Էջանիշներ