2000–2010–ականների երաժշտությունը

[Տրիբուն]

Հարցս գուցե տարօրինակ հնչի, բայց ինձ հետաքրքրում է դրա պատասխանը։ Ես ժամանակակից երաժշտությունից ահագին հետ եմ մնացել։ Ինչո՞վ է բնորոշվում 2000–ականների, 2010–ականների երաժշտությունը։ Այ, օրինակ, երբ ասում ենք 50-ականների, 60–ականների, 70–ականների, 80–ականների, 90–ականների երաժշտություն, դրանցից յուրաքանչյուրի հետ ասոցիացվում են որոշակի ռիթմեր, երգեր ու կատարողներ։ Իսկ մի քանի տասնամյակ հետո եթե ասենք 2000–ականների երաժշտություն, ո՞ր երգերն ու կատարողներն են անմիջապես մտքներիս գալու՝ որպես այդ ժամանակաշրջանը լավագույնս ներկայացնող (էստեղ «լավագույն» բառը վերաբերում է ոչ թե երաժշտության որակին, այլ ժամանակաշրջանի համար տիպիկ լինելուն)։ Ինչո՞վ է բնորոշվում 2000–ականների երաժշտությունը, ինչպիսի՞ն է այն։ Չգիտեմ, 2010–ականների մասին խոսելը գուցե դեռ վաղ է, գուցե և ոչ։ Ի՞նչ կասեք։

Clubbing-ով: Ինձ թվում ա ակումբային կյանքը էնքան տարածված չի եղել աշխարհում, ինչքան վերջին 10-15 տարիներին: Մի տեսակ կենսակերպի պես բան ա դառել: Պարտադիր զբաղմունքների ցանկի մեջ ա մտնում ջահելության: Ու հիմիկվա club-ը շատ ա տարբերվում նախկին disco-ներից: Հիմ չեն պարում, հիմա տժժժում են: Տժալը սրետորեն ասոցացված ա մինիմում լիքը ալկոհոլի, մաքսիսում դեղերի, սինթետիկ նարկոտիկների ու ոնց-պատահի-սեքսի հետ: Երաժշտությունն էլ համապատսխանում ա էտ տժալուն - սինթետիկ, էլեկտրոնային, արհեստական, գենետիկորեն մոդիֆիկացված երաժշտություն ա:

[StrangeLittleGirl]

Clubbing-ով: Ինձ թվում ա ակումբային կյանքը էնքան տարածված չի եղել աշխարհում, ինչքան վերջին 10-15 տարիներին: Մի տեսակ կենսակերպի պես բան ա դառել: Պարտադիր զբաղմունքների ցանկի մեջ ա մտնում ջահելության: Ու հիմիկվա club-ը շատ ա տարբերվում նախկին disco-ներից: Հիմ չեն պարում, հիմա տժժժում են: Տժալը սրետորեն ասոցացված ա մինիմում լիքը ալկոհոլի, մաքսիսում դեղերի, սինթետիկ նարկոտիկների ու ոնց-պատահի-սեքսի հետ: Երաժշտությունն էլ համապատսխանում ա էտ տժալուն - սինթետիկ, էլեկտրոնային, արհեստական, գենետիկորեն մոդիֆիկացված երաժշտություն ա:

բա որ հիմիկվա ջահելությունը 90-ականների գենետիկորեն մոդիֆիկացված երաժշտությունն ա պեղում-գտնում, էն որ մենք մեր քթներին չէինք անում

[Տրիբուն]

բա որ հիմիկվա ջահելությունը 90-ականների գենետիկորեն մոդիֆիկացված երաժշտությունն ա պեղում-գտնում, էն որ մենք մեր քթներին չէինք անում

Էս լսելու ու սրա տակ տժալու համար, պիտի փիս դեղի տակ լինես: Տենց դեղ ես դեռ չեմ հանդիպել:

[Ուլուանա]

Ժող, խնդրում եմ չշեղվել։ Խոսում ենք 2000–ականների երաժշտության մասին։
Ճիշտ է, բոլոր կարծիքներն էլ ինչ–որ չափով հետաքրքիր են, բայց թեման բացելիս նախ և առաջ ակնկալել եմ կարդալ բնորոշումներ։

Որոշ երգիչ–երգչուհիների ու կատարումների ես էլ եմ ծանոթ, բայց երևի լսածներս էնքան քիչ են, որ դրանք միավորող որևէ հատկանիշ կամ միտում դժվարանում եմ գտնել։ Կամ գուցե հիմիկվա երաժշտությունն էնքան բազմազան է (ոնց որ, ասենք, նորաձևությունը), որ իսկապես չկա կամ շատ դժվարորսալի է էդ ընդհանրությունը։ Այ սրա մասին կուզենայի ավելի շատ կարծիքներ լսել։

[Վահե-91]

2000-ականները չի կարելի համեմատել 60-ականների հետ, առաջին հերթին նրա համար, որ հիմա (մի 12 տարի էս կողմ, էն կողմ ի՞նչ տարբերություն ) չափից շատ են երգիչ-երգչիստները: Բացի դրանից գնալով էնքան նոր ժանրեր են առաջացել, որ ուղղակի անհնար ա մի բան լսել ու ասել, որ դա հաստատ 2000-ականներին ա գրված եղել (եթե նախորոք չիմանաս իհարկե)

[Տրիբուն]

Ժող, խնդրում եմ չշեղվել։ Խոսում ենք 2000–ականների երաժշտության մասին։

Մի հատ ուրիշ տրեդն էլ 2000-երի էն որ որ արդեն DJ լինելը հերիք չի, պիտի DVJ լինես: Ու երաժշտությունը փիս կախվածության մեջ ա ընկել տեխնոլոգիաներից - միքսեր, ռեմիքսեր, պերեռեմիքսեր, ռեպերեմիքսեր .... լիքը գմփ-դմփ, լիքը լույսեր, վիդեոներ հավայի ... պարտադիր սեկիս, մի քիչ էլ բռնություն .. մի հատ ռուս DVJ կար, Բազուկա, ժամանակին դուրս գալիս էր, հետաքրքիր սեթեր ուներ:

[Շինարար]

Էս թեման էն բիձեքի` "բա մեր վաղտով տե՞նց էր, մեր վաղտվա երգիչներն ուրիշ էին" զրույցներն ա հիշացնում:

Մեծանում ենք

Ինձ թվում ա` երաժշտությունը երբեք էս չափով բացարձակ գերիշխանություն չի ունեցել մարդկության հանդեպ, որքան հիմա: Տեխնոլոգիաների զարգացման հետ համարյա բոլորը համարյա անընդհատ երաժշտություն են լսում: Առաջ ոնց էր. այդ համարյա բոլորը նայում էին ուղղակի երաժշտական հաղորդումներ, մեկ էլ քեֆերի վաղտ էին իրենց երաժշտության հանդեպ ունեցած պահանջները բավարարում, իսկ երաժշտություն ավելի շատ սիրում էին երաժշտասերները, որ հայթայթում էին իրենց սիրած, լավ երաժշտությունը ու վայելում: Բնականաբար, երաժշտասեր մարդկանց, որոնց թիվը, ենթադրում եմ, ամբողջ մարդկության համեմատաբար փոքր տոկոսն է կազմում, ճաշակը բավարարող երաժշտությունը ավելի շահեկան վիճակում էր: Հիմա քանի որ ամեն ինչ հասանելի ա բոլորին, մնացած մարդկության պահանջները բավարարող երաժշտությունն ա ավելի շահեկան վիճակում հայտնվում, թե չէ անճաշակ մարդիկ միշտ էլ եղել են:

[Միներվա]

[Միներվա]

[Sagittarius]

Clubbing-ով: Ինձ թվում ա ակումբային կյանքը էնքան տարածված չի եղել աշխարհում, ինչքան վերջին 10-15 տարիներին: Մի տեսակ կենսակերպի պես բան ա դառել: Պարտադիր զբաղմունքների ցանկի մեջ ա մտնում ջահելության: Ու հիմիկվա club-ը շատ ա տարբերվում նախկին disco-ներից: Հիմ չեն պարում, հիմա տժժժում են: Տժալը սրետորեն ասոցացված ա մինիմում լիքը ալկոհոլի, մաքսիսում դեղերի, սինթետիկ նարկոտիկների ու ոնց-պատահի-սեքսի հետ: Երաժշտությունն էլ համապատսխանում ա էտ տժալուն - սինթետիկ, էլեկտրոնային, արհեստական, գենետիկորեն մոդիֆիկացված երաժշտություն ա:

ճիշտ է, մենակ դեղերի պահը մի փոքր չափազանցված է: Դրանք հիմնականում առիթից առիթ՝ մեծ raveերի ժամանակ: Ու հենց ավելի թեժ ակումբային կյանքի շնորհիվ անցած տասնամյակի երաժշտության հիմնական առանձնահատկություններից էն ա, որ DJները դուրս եկան երգիչների ստվերից: Հիմա իրանց անունը բրենդ ա, ու շատ ժամանակ իրանց «խառնած» երգերի միջոցով իրանք են ճանաչում ձեռք բերում և ոչ թե վոկալիստները:

[Sagittarius]

խոսքի օրինակ այ սենց՝



հ.գ. ջաաաան, վաղը ուրբաթ ա

[Տրիբուն]

խոսքի օրինակ այ սենց՝

հ.գ. ջաաաան, վաղը ուրբաթ ա

Ասեմ քեզ, լավն ա ...

[StrangeLittleGirl]

2000-ականները չի կարելի համեմատել 60-ականների հետ, առաջին հերթին նրա համար, որ հիմա (մի 12 տարի էս կողմ, էն կողմ ի՞նչ տարբերություն ) չափից շատ են երգիչ-երգչիստները: Բացի դրանից գնալով էնքան նոր ժանրեր են առաջացել, որ ուղղակի անհնար ա մի բան լսել ու ասել, որ դա հաստատ 2000-ականներին ա գրված եղել (եթե նախորոք չիմանաս իհարկե)

ընդհանրապես համաձայն չեմ: քեզ թվում ա` 60-ականներին զիբիլ չի՞ էղել: լավ էլ էղել ա, ուղղակի էդ զիբիլը մեզ չի հասել: շատ լավ եմ հիշում՝ տարիքով ընկերներիցս մեկը, որը 80-ականների ջահելներից ա, իրանց վախտերի Բրիթնի Սփիրսին լսացրեց: նույն զիբիլն էր: հենց Բրիթնիին վերցնենք: ինքն էլ ա հիմա կորած, ու հաջորդ սերունդին որ ասես Բրիթնի, ասելու ա՝ էդ ո՞վ ա:

Կարամ լիքը կատարողների թվարկեմ 2000-ականներից, որ դուրս էկել են, բայց իրանք կամ 90-ականների հայտնիներն են ու իներցիայով առաջ են գնացել, կամ 90-ականներից ազդված են մտել 2000-ականներ (նույն Coldplay-ը), կամ էլ հատուկենտ հետաքրքիր կատարողներ են, որոնք ամբողջ ժամանակաշրջան չեն բնութագրում:

[Ուլուանա]

ընդհանրապես համաձայն չեմ: քեզ թվում ա` 60-ականներին զիբիլ չի՞ էղել: լավ էլ էղել ա, ուղղակի էդ զիբիլը մեզ չի հասել: շատ լավ եմ հիշում՝ տարիքով ընկերներիցս մեկը, որը 80-ականների ջահելներից ա, իրանց վախտերի Բրիթնի Սփիրսին լսացրեց: նույն զիբիլն էր: հենց Բրիթնիին վերցնենք: ինքն էլ ա հիմա կորած, ու հաջորդ սերունդին որ ասես Բրիթնի, ասելու ա՝ էդ ո՞վ ա:

Կարամ լիքը կատարողների թվարկեմ 2000-ականներից, որ դուրս էկել են, բայց իրանք կամ 90-ականների հայտնիներն են ու իներցիայով առաջ են գնացել, կամ 90-ականներից ազդված են մտել 2000-ականներ (նույն Coldplay-ը), կամ էլ հատուկենտ հետաքրքիր կատարողներ են, որոնք ամբողջ ժամանակաշրջան չեն բնութագրում:

Բյուր, ինչքան էլ զիբիլներ եղած լինեն, մեկ ա, ընդհանուր առմամբ 60–ականներին հաստատ անհամեմատ ավելի քիչ են եղել կատարողները, քան հիմա։ Չէի կարծում, թե էդտեղ կարող ա երկու կարծիք լինել։ Հենց մեկը թեկուզ էն պատճառով, որ հիմիկվա տեխնիկան հնարավորություն ա տալիս առանց համապատասխան ձայն, նույնիսկ լսողություն ունենալու, երգեր սարքել ու ձայնագրվել։ Ու չեմ կարծում, թե էս երևույթը մենակ Հայաստանում ա գործում։ Գուցե արտասահմանում ավելի քիչ, բայց էլի կլինի։ Ու ընդհանրապես շոու բիզնեսն էնքան ա զարգացել, որ տարբեր առումներով հիմա շատ ավելի հեշտ ա երգիչ կամ շոու բիզնես այլ ոլորտում աստղ դառնալը։ Էդտեղից էլ քեզ լիքը «աստղիկներ», որոնք մարում են լավագույն դեպքում մի տասնամյակ հետո։

[StrangeLittleGirl]

Բյուր, ինչքան էլ զիբիլներ եղած լինեն, մեկ ա, ընդհանուր առմամբ 60–ականներին հաստատ անհամեմատ ավելի քիչ են եղել կատարողները, քան հիմա։ Չէի կարծում, թե էդտեղ կարող ա երկու կարծիք լինել։ Հենց մեկը թեկուզ էն պատճառով, որ հիմիկվա տեխնիկան հնարավորություն ա տալիս առանց համապատասխան ձայն, նույնիսկ լսողություն ունենալու, երգեր սարքել ու ձայնագրվել։ Ու չեմ կարծում, թե էս երևույթը մենակ Հայաստանում ա գործում։ Գուցե արտասահմանում ավելի քիչ, բայց էլի կլինի։ Ու ընդհանրապես շոու բիզնեսն էնքան ա զարգացել, որ տարբեր առումներով հիմա շատ ավելի հեշտ ա երգիչ կամ շոու բիզնես այլ ոլորտում աստղ դառնալը։ Էդտեղից էլ քեզ լիքը «աստղիկներ», որոնք մարում են լավագույն դեպքում մի տասնամյակ հետո։

դժվար՝ ավելի քիչ էղած լինեն: ավելի քիչ են մարդիկ իմացել իրանց մասին: էն ժամանակներում youtube-բան չի էղել, ինֆորմացիան էդքան հեշտ չի տարածվել: թե չէ եթե զուտ տեխնիկական կողմից նայենք, գոնե 80-ականներից արդեն լինում էր դզել-փչել, ու լիքը անտաղանդներ կարում էին մարդու տեղ անցնել: