Թույլ տվեք ուխտադրուժ լինել

Այս փոթորքալից օվկիանոսում միակ Փարոսը որ տանում է խաղաղ նավահանգիստ դա Ասվածաշունչն է, դու կարող ես չհավատալ Աստծուն, բայց հետևելով նրան միայն օգուտ կունենաս:
Երբ Եդեմի պարտեզում մարդը ճաշակեց բարու և չարի գիտության պտուղը՝ ոչ միայն ճաշակեց այն, այլև ցանկություն առաջացավ կատարելու թե բարին թե չարը: ( օր.Աբել. Կայեն)

1.Որքանո՞վ են փոխկապակցված Աստվածն ու մարդկային բարությունը։

Այնքանով, որ Աստված մարդուն ստեղծեց իր նմանությամբ և իր պատկերով, և քանի որ ամեն բան ինչ-որ Աստված ստեղծեց բարի է (Ա Տիմ. 4:4), հետևաբար մարդն էլ լինելով իր ստեղծողի նման, պետք է լինի բարի (Տիտ. 2:12)

2.Հնարավո՞ր է լինել լավը առանց Աստծու։

Հնարավոր է եթե մարդը վախկոտ է, կամ թույլ է, կամ երեսպաշտ, կամ էլ եսակենտրոն: Ամեն մի անձ(անհավատ կամ աթեիստ) ով իրեն լավն է համարում անկեղծությամբ թող քննի իր անձը, և կտեսնի որ գտնվում է այս չափանիշներից մեկում: Նման մարդիկ չեն կարող լավը (բարի) համարվել (հետևությունները թողնում եմ ձեզ):
Նախ պարզաբանում, եթե լավ ասելով հասկանում ենք բարի, որովհետև բարին միշտ լավ է իսկ լավը միշտ չի որ կարող է բարի լինել:

3.Աստծուն չհավատացողը կարո՞ղ է հավատացյալից ավելի լավը լինել։

Նորից պարզաբանում. Հավատացյալ ասելով ո՞ւմ նկատի ունենք, որովհետև կան ՝՝հավատացյալներ՛՛ որոնք գայլեր են գառան մորթիով, կամ փարիսեցի-կեղծավորներ(Տիտ. 1:15), և կան հավատացյալներ որոնք ի սրտէ ցավում են նույնիսկ իրենց թշնամիների համար, մի բան որ չհավատացողը չի կարող: (Գ. Յովհ. 11)
4.Կարելի՞ է բարի լինել Առանց Աստծու։ Կամ ՝ ինչո՞ւ լինել բարի, եթե չկա Աստված։
Աստված բարի է(Ղուկ.18:19) և Նրանից է բխում բարությունը
Առանց Աստծու, նշանակում է լինել անջատված, հեռացած Աստծուց՝ բարության աղբյուրից, սա նման է հագենալ մի աղբյուրից որից ջուր չի հոսում, չորացած է: Այս հարցի երկրորդ մասին չեմ պատասխանի, որովհետև Աստված կա(Հռովմ. 1:19-22):

5.Ինչո՞ւ մարդկանց մեծ մասը որոշ հարցերում ունեն բարոյականության նույն զգացումը (օրինակ ՝ մարդասպանությունը, բռնաբարությունը, գողությունը վատ բաներ են։ Սովածին հաց տալը, հիվանդին բուժելը, հաշմանդամին օգնելը լավ բաներ են)։

Ընդհանրապես ողջ մարդկությունը առաջնորդվում է խղճի զգացումով(Հռովմ.2:14-15), որը և զանազանում է բարին և չարը, լավը և վատը, և կան մարդկ որոնց խիղճը ՝՝բթացած՛՛ է(ԱՏիմ, 4:2) որոնց համար բարությունը համարվում է թուլություն, лох-ություն, հերիֆություն(թուրք.) և ն.բ.: Բայց, երբ իրեց մաշկին են դիպչում անմիջապես բարին են փնտրում:

Հ.Գ.
Ոմանք մեծ մոլորության մեջ են, եթե կարծում են թե հավատացյալը ապրում է վախի մեջ: Աստվածաշնչում 365 անգամ գրված է ՄԻ ՎԱԽԵՑԻՐ, այսինքն ամեն օր Աստված ասում է ՄԻ ՎԱԽԵՑԻՐ