ընդունեմ դա թե որպես փորձություն կամ թե պարտություն ինքս ինձ , միևնույն է դա ցավ է ... քանի որ իմ տարիքը ու այն ինչով ես հիմա զբաղվում եմ ինձ անխուսափելի մոտեցնում են ճգնավորությանը , կամ նրան որ ես միայնակ նման էս կյանքում ... էս դեպքում ի՞նչ անել:

Լավ , նախորդ անքամ ես լսեցի իմ եկեղեցու եղբոր խորհուրդը և ևս մեկ անքամ սպանեցի զգացմունքը, մերժեցի իմ հորը իր ընկերոջը աջակցելու հարցում ... բա վերջը՞:

Լավ ... ասենք թե ժամանակս չի եկել ... իսկ էտ ժամանակը հաստա՞տ կգա, ինչպե՞ս իմանալ դա հաստատ ... միգուցե ես նրանցից եմ ով մենակ ա լինում ամբողջ կյանքում , իչ նվիրում թոռների ուրախությունը իր մայրիկին ... ինչպե՞ս իմանալ ...