Ռիփ, ինձ չտփես, բայց պիտի քննադատեմ:
Ընդհանուր առմամբ, շատ սահուն էր կարդացվում, կլանիչ էր, թեման` հետաքրքիր, բայց էդ սահունությունը սկսվում էր հարևանին հանդիպելուց հետո, էն սկզբի մի երկու պարբերությունը շատ ձանձրալի գնաց:
Անկեղծ ասած, ինձ լավ տեղ չհասավ` ասելիքդ ինչ էր: Սենց տեղ-տեղ ակնարկներ ես անում, սպասում եմ, որ կխորանաս, բայց մեկ էլ թռնում ես առաջ, էն որ շունչս պահում, ինչ-որ բանի եմ սպասում, բայց մեկ էլ ինչ-որ անցում ա լինում: Իսկ վերջին նախադասությունն ահավոր արհեստական ա, կարելի ա էդ նույն բանն ավելի բնական ձևով ասել, ու հեչ պարտադիր չի` վերջում լինի: Մեկ էլ մի հատ Մեֆություն անեմ... Մորելայի կերպարը մի տեսակ կիսատ ա, արհեստական, ոչ ամբողջական, լավ չես ճանաչում իրան: Ի հակադրություն իրա, Անյան ու Պավելը հաջողված կերպարներ են: Տես, իրանց մասին քիչ բան ես ասել, բայց դիպուկ ես ասել: Ու հա, գրողը տանի, ես Լեհաստանում հոտավետ ծիրան մի քիչ չեմ պատկերացնում:
Ռիփ, էս վերջին շրջանի գործերումդ (թե մրցութային, թե արտամրցութային) մի տեսակ արհեստականություն եմ տեսնում, մի տեսակ «տեսականը գործնականի վերածելու» ձգտում: Էն բնական հոսքը, որ քո հեքիաթներում կամ հին պատմվածքներում կային, էլ չկա: Շատ չափած-ձևած ա ամեն ինչ:
Մի խոսքով, ուզում ես մի ընդունի, բայց էս իմ կարծիքն ա
Մեջբերել
Էջանիշներ