Բարև իմ սիրելի հայ: Ինչպե՞ս ես: Ուզում եմ այսօր խոսենք լճացմամն մասին: Կարծում եմ կհամաձայնվես իմ այն մտքի հետ, որ մեր հասարակութայն մեծամասնությունը մտավոր լաճցման, մեջ է գտնվում: Ես նույնիսկ կասեի ճահճացման գործընթաց է սկսվել: Բայց այս գործընթացը արդեն իսկ հանդիպել է առճակատման: Ինչպես ասում է մեր այսօրվա ազգային մշակությանին գործիչներից Գագիկ Գինասյանը՝. “Այն լիճը, որում գետեր չեն լցվում և որից գետեր դուրս չեն գալիս, ենթակա է ճահճացման”: Ինչպիսի՞ մշակությանին գետեր են այսօր լցվում մեր իրականության մեջ: Դրսից հեղեղի նման մշակությանին աղբ է թափվում մեր գլխին: Իսկ ի՞նչ է դուրս գալիս այստեղից: Կրկին նույն աղբանման մի բան: Մենք փակել ենք մեր խորքից իսկ բխող զուլալ ակունքներն ու աղբյուրները, որոնք մեր մշակությանին լճի մաքրության առաջին գրավականն են: Որոնց պարզությանբ ու հզորությամբ էլ պիտի ներկայանանք աշխարհին: Փոխարենը փորձում ենք օտար մշակույթը դարձնել մերը: Դրա համար էլ ոչ մի առանձնահատուկ ու հետաքրքիր բան չի ստացվում: Ոչ մի ոգեշնչող ու ոգեկոչող երանգ չի ստեղծվում նրանում: Բայց ինչպես արդեն նշեցի մենք դեռ ունենք ազգային մշակությանին գործիչներ, որոնք դարերի փոշու տակից հանում են մերը և կրկին վեևադաևձնում մեզ: Հիմա կասես, բա ես ի՞նչ կապ ունեմ, ես ի՞նչ կարող եմ անել: Դու, այո հենց դու կարող ես անել ամենամեծ գործը: Դառնալ ու լինել մեր մշակույթի կրող: Դադարել տառապել օտարամոլությամբ ու իսկապես սիրել ու գնահատել մերը: Իսկ սիրելու համար նախ պիտի ճանաչել: Ճանաչելու համար պիտի առընչվել, շփվել, դառնալ այդ ամենի կրողը, այսինքն օգտագործողը, քո առօրեայում կիրառողը: Քո խնջույքներին ադբեջանական մուղամ երգելու փոխարեն մեր խրոխտ երգերը երգես, թրքաարաբական պարեր պարելու փոխարեն մեր, հզորությամբ սնուցող, պարերը պարես… Իսկ ո՞վ պետք է մեզ տա մեր իսկ մշակույթի հետ առընչվելու հնարավորություն: Այո, այո առաջին հերթին հետուստատեսությունը: Լինել պահանջատեր նրանից: Իրոք պահանջել, որ այդ ոլորտի մարդիկ չասեն, թե ցուցադրում ենք այն ինչի պահանջարկ կա: Մի՞թե դու պահանջում ես, որ ցուցադրեն կրիմինալ, բռնություն, լացուկոծ, տափակ հումորներ, միմյանց ձեռքառնոցի և այլ այլասերում տարածող ֆիլմեր ու հաղորդումներ: Մի՞թե դու պահանջում ես, որ միայն վատ լուրերը լուսաբանվեն: Մի մոռացի, որ այդ եթերը քո երեխաներն էլ են դիտում: Եթե քո վրա քիչ ազդեցություն է ունեում, ապա քո երեխաները դաստիարակվում են դրանով: Եվ հետո չզարմանաս, երբ քո երեխան ագրեսիվ ու անվայել վարք դրսևորի:
Մեծն Նժդեհն ասում էր. “Թերթեր ունենք, որոնք ավելի օգտակար պիտի լինեին հայ ժողովրդին համար, եթե բնավ լույս չտեսնեին”: Այս արտահայտությունը վերաբերվում է այսօր նաև մեր հեռուստաընկերություններին:
Իմ սիրելի հայ այս ամենի հետևությունները թողնում եմ քեզ: Թույլ մի տուր, որ քո փոխարեն ընտրություն կատարեն: Ընտրիր և պահանջիր այն մշակույթը, որը կտանի քեզ դեպի ինքնաճանաչում:
Հարգանքներով՝ քո սիրելի հայ:
Մեջբերել
Էջանիշներ