էն օրը...

[Ջուզեպե Բալզամո]

Ոտքերի տակ հաճելիորեն խշխշացող կիսաչոր խոտն ասես հավանություն էր տալիս նրա ամեն մի մտքին:

Լա՜վն ա…

[My World My Space]

Մի քանի շաբաթ անց արդեն Աշխենի հղիությունը ակնհայտ դարձավ:

Գրիգորն ու Աղասիմ ամին խոտը բարով խերով ամբարեցին ու սկսեցին սպասել առաջին ձյանը: Աշխենն էլ կիսախոնավ չրեղենը բերեց լցրեց թոնրի շրթին, որ չմգլի:
- Անու՛շ,- Հարևանի հարսին դիմեց Աշխենը,- ուզում եմ էսօր գիշեր հաց թխեմ, կգա՞ս մոտս, մարդ ես հանկարծ բան չպատահի:
- Աղջի հալովդ մնա,- ծիծաղեց Անուշը,- էսօր-էգուց ես արդեն, հաց թխելու մասին ես մտածո՞ւմ:
- Չէ, Անուշ ջան հաց չկա, էսօր էգուց էրեխեն որ ծնվեց ես էլ հաց թխողը չեմ…
- 3 օր առաջ ենք թխել կիսուրիս հետ, կտանք, չվախես…
- Չէ, շնորհակալ եմ, Անուշ ջան, բայց չեմ կարող, ձեր օջախը մեծ է , հազիվ հերիքի:
- Լավ, դարդ մի արա, կգամ…
- Դե ես գնամ խմորը բռնեմ,- ու երկուսն էլ ցանկապատից հեռացան՝ Անուշը թեթև-թեթև, Աշխենը մեջքը բռնած ու կողքից կողք ընկնելով:

Մութը նոր էր վրա տվել, երբ Անուշը եկավ՝ մի հին մինդար ձեռքին բռնած: Լուռ բարևեց Գրիգորին ու Աղասիմ ամուն, ու Աշխենի հետ անցավ թոնրատուն: Նստեցին, խմորը գնդեցին ու Անուշն ասաց.
- Աշխեն ջան քեզ նեղություն կլնի, արի դու գնդերը բաց, ես թոնրին նայեմ:
Աշխենը լուռ անցավ գործի: Փոքրիկ գնդեր էր անում, գրտնակում ու մատուցում Անուշին: Անուշը լոշը ձեռռքերով քաշում-մեծացնում, փռում էր բաթաթի վրա ու շրխկացնում թոնրի պատին: Երկուսն էլ լուռ էին:
Հանկարծ թոնրատանը չոքած ծխի մեջ, լամպի ու թոնրի լույսի տակ Անուշին թվաց, թե Աշխենը գույնը գցել է.
- Աշխե՞ն… ա՛յ Աշխեն, սկսվե՞ց…
- Հա…
- Աշխեն ջան չվախես, ես էստեղ եմ,- ասաց Անուշն ու ոտքի ելավ: Պատի տակից քաշեց խսիրներն ու Աշխենին պառկացրեց վրան,- Աշխեն ջան խորը, հանգիստ շնչի, չվախես…

Գրիգորն անուշ քնի մեջ էր, երբ հանկարծ վեր թռավ: Թվաց, թե երեխայի ձեն առավ ականջին:
Ոտաբոբիկ ու գիշերաշապիկով ներս խուժեց թոնրատուն ու շանթվածի պես կանգ առավ. Անկյունում ծխի մեջ նշմարեց Աշխենին՝ երեխան գրկին: Թմբիրից հանեց Անուշի ձայնը.
- Աչքդ լույս լինի Գրիգոր եղբայր, աղջիկ ունեցար…
- Աչքալուսով լինես, Անուշ ջան…
Երջանկությունը երեխայի ձայնի պոչից բռնած կախվեց թոնրատան էրդիկից, ու թվաց, թե էդպես է լինելու միշտ: Բայց ժամեր անց Աշխենը մահացավ:

Տարիներ անցան: Փոքրիկ Զարուհին քանի գնաց նմանվեց մորը, ու քանի գնաց խոժոռվեց Գրիգորի դեմքը: Ամեն անգամ երեխային նայելուց Աշխենին էր հիշում, ամեն բջիջով ուզում էր զգալ նրա ներկայությունը: Զարուհու խաժ աչքերը տեսնելիս շանթվում էր ամեն անգամ ու քթի տակ մրմնջում.
- Անիծվեր էն օրը…,- ու չէր շարունակում…


(Շարունակելի)

[Դեկադա]

Սկիզբը կարդալուց մտքովս անցավ «հանկարծ մեկն ու մեկը վերջում չմահանա-ն»: Փաստորեն առանց դրա հնարավոր չէր: Լավ, սպասենք շարունակությանը:


... ես ասե՞լ եմ որ դու լավ ես գրում

[Արևածագ]

Հով ջան, կոլորիտային , հյութեղ ձեռագիր ունես, սրանում արդեն բոլորս էլ համոզվել ենք: Մի փոքր նկատառում.

Երջանկությունը երեխայի ձայնի պոչից բռնած կախվեց թոնրատան էրդիկից, ու թվաց, թե էդպես է լինելու միշտ: Բայց ժամեր անց Աշխենը մահացավ:

Տարիներ անցան: Փոքրիկ Զարուհին քանի գնաց նմանվեց մորը, ու քանի գնաց խոժոռվեց Գրիգորի դեմքը:

Այս հատվածում անցումը շատ կտրուկ է: Կարծես մանրաքանդակ խաչքարը միանգամից փոխվում է մոնումենտալ քանդակի, իմ կարծիքով մի քիչ շտապել ես, արանքում թերասածություն կա: Առանց նեղանալու:

[My World My Space]

Հով ջան, կոլորիտային , հյութեղ ձեռագիր ունես, սրանում արդեն բոլորս էլ համոզվել ենք: Մի փոքր նկատառում.
Այս հատվածում անցումը շատ կտրուկ է: Կարծես մանրաքանդակ խաչքարը միանգամից փոխվում է մոնումենտալ քանդակի, իմ կարծիքով մի քիչ շտապել ես, արանքում թերասածություն կա: Առանց նեղանալու:

Ռուզաննա ջան, ճիշտ ես նկատել, անցումն ինչ խոսք շատ կտրուկ է, բայց իմ ուզածը չծանրացնելն էր, որովհետև հիմնական ասելիքը դա չէ....