Անձնական

[Կարեն Կանտարով]

Հիշում եմ երբ 2 տարեկան էի 1 մետր պարիսպի վրա նստած էի,մեկը հրեց հետեվից ու ես վայր ընկա ու քիթս վնասեցի:Տեսնես ո՞վ էր եդ .... :
Կամ ես ինչ վատություն էի արել այդ ....
Ես կգտնեմ դրան,հեռու չէ փաղնի,կմորթեմ:

Միթէ ես վատն եմ?

Երեվի,երեվի ես եմ ինքս ինձ քցել...

[Կարեն Կանտարով]

Երբ 6 տարեկան էի երկրաշարժ եղավ Հայաստանում,երեխեքով խաղում էինք բակում,ընկեր Հասմիկը եկավ ու ասաց մեզ `
_Երեխաներ իրար ձեռք ձեռքի բռնեք ու շարքով եկեք իմ հետեվից,Կարեն մի վազիր,գնում ենք բակ ու մենք իրար ձեռք բռնած ուղվեցինք այգի:
Ոչ ոք երեխեքից գլխի չէր ընկել թէ ինչ էր կատարվում,երբ հասա տուն ծնողներս ասեցին թէ ինչ էր եղել :
Հետո հիշում եմ որ մայրս պատմում էր Սպիտակի ու Գյումրիի երկրաշարժի մասին, որ շատ երկրներ էին օգնում Հայաստանին:
Իսկ թյուրք_ազերիները գնացք էին ուղղարկել Հայաստան ` այս մակագրությամբ << Պօզդռավլայեմ Էռմենի>>:
Ահավոր էր:

[Կարեն Կանտարով]

Մի բան էլ հիշեցի ,ֆանտաստիկ բան:
Երբ 8 տարեկան էի` Մասիվի թիվ 2 Ինտերնատ դպրոցն էի դեռ գնում:
Մի անգամ վերելակով բարձրացա 4 հարգ ,եվ հանկարծ վերելակի ,որը երկու դռնանի էր `հակարակ կողմից բացվեց
Եվ ինչ տեսա?
միջանցքներով հաշմանդամ երեխաների սայլակներ էին տանում ,կտրատված մարմնի մասեր կամ արհեստական;
մի բուժքուր բրնացրեց ինձ եվ ուղարկեց դուրս:
հաջորդ օրը Ինտերնատը հրդեհվեց ու մաքրվեց հետքրն,դա իմ կարծիքնա:

[Կարեն Կանտարով]

12 տարեկան էի,շականակագեղձի շուրջ բորբոքում էր եղել,մի աոավոտ տաքության մեջ զարթնեցի , ժամ առ ժամ տաքությունս էր բարձրանում:
Քեռին որ վիրաբույժ էր պարտադրեց Մամայիս որ անհապաղ պիտի վիրահատեն բանը,եվ տարան ինձ հիվանդանոց…
Ինձ Վիրահատարան պարկացրին,ես վախենում էի…
Նարկոզի տակ քնեցի,կոմայի մեջ տեսա երազ,այդ երազում մի ծառ կար,չորանում էր,տերեվաթափ լինում,աչքիս դեմն կարմրեց եվ ես զարդնեցի…
Երբ ինձ պալատ բերեցին ,տեսա մայրիկիս ,դիմավորեցին համով բաներով,ինձ չէր կարելի ուտել:
Ես փրկվեցի այդ ուռուցքից,բայց իմացա որ չեմ կարող երեխա ունենալ....

ու՞մ էր պետք այս կյանք դրանից հետո՞:

[Կարեն Կանտարով]

Երբ 18 տարեկանին ավարտեցի դպրոցը,երեխեքով վերջին զանգին գնացինք Ռեստորան,որը հիմա քանդել են :
Քեֆ ուրախություն արեցինք ու պարեցինք :
Բայց մի դեպք տպավորվեց մեզ մոտ,մեր համադասարանցի Նարբեն,որը պարսկահայ ա , քթներիցս հանեց:
Ինքը ասում եր որ իր մաման հիվանդանոց ա ընկել ,որ ինքը պիտի թռնի Թեհրան,դէ բոլորս քեֆն թողած գնացինք իր հետ Օդանավակայան:
Բանից պարզվեց որ եդ Նարբեի մերը ժամանել ա,ինքը պիտի դիմավորեր,եդ ասեց որ հումոր էր արել,սաղիս նեռվը գնաց:

Մի բան ել ,եդ Նարբեն Հեռուստատեսությունում հաղորդումներ ա վարում,եդ տականքը սցենար է գողացել Մայրիկիցս՝ Աստղիկի հետ:Մայրս նրա դասղեկն էր:

Բա,իմացեք...նա պարտք ա 300000 դրամ :

[Կարեն Կանտարով]

Ինչ լավա որ բանակ չգնացի,երբ դարձա 20 տարեկան ՝ընդունվեցի Խ. Աբովյանի Մանկավարժական համալսարանի Կուլտուրայի բաժին:
Սկսվեց արկածներով լի իմ կյանքը,այո ես այլեվս ոտանավորներ չէի գրում ,դա եվ շատ այլ բաներ մնաց դպրոցական տարիներում,կյանքը հետաքրքիր էր դարձել,նոր շրջապատ,նոր բնավորության գծերի ի հայտ գալ:
Մի խոսքով շատ հիշելու բաներ կա:
Ամենաշատը անցավ Բուֆետներում կշտանալու վրա այդ 5 տարին....

[Կարեն Կանտարով]

Երբ 3 րդ կուրս էի,հիշում եմ որ դասերից փախել էի Գառնի տաջար,այդտեղ ծանոթացա հեթանոսների հետ,հետո հաջախ էինք քեֆերի գնում այդտեղ:
Ոչ մի հետաքրքիր բան…
Հեթանոսները լավ մարդիք էին,բայց Հայ Արիները ՝մեծ մեծ խոսողներ էին,ուզում են տաջար կառուցել Երեվանում ,խբնված են,սա քաղաքական թեմա է եվ տեղ ունի միայն իմ արհամարհանքին:

այսօր նյարդերս այն չէ,հավես չկա խոսալու,կներեք: