2-3 տարեկան երեխան գիտակցորեն չի հասկանում թե ինչի համար են նրան պատժում, ցանկացած ինֆորմացիա, այդ թվում նաեւ ծեծը ընկալվում ա ենթագիտակցական մակարդակում, ցանկացած ինֆորմացիա, որը 0-3 տարակեկան հասակում մուտք ա գործում ենթագիտակցություն դառնում ա ծրագիր, որը անմիջականորեն արտացոլվում ա մարդու բնավորության վրա եւ ապրած կյանքի վրա, եւ աշխատում ա ամբողջ կյանում: Լացի միջոցով երեխան, ընդամենը, արտահայտում ա իր էմոցիան, ծեծը տվյալ պարագայում, ընթագիտակցության կողմից ընկալվում ա, որպես արգելք, կոնկրետ ասած՝ չի կարելի լինել այնպիսին ինչպիսին որ կաս, հակառակ դեպքում կպատժվես, կամ՝ աշխարհը իրենից վտանգ է ներկայացնում, այս ամենը հետագայում տարատեսակ ֆոբիաների առաջացման պատճառ կարող է հանդիսանալ: Դրա համար, տվյալ դեպքում անհրաժեշտա գրագետ մոտեցում: Հասարակական վայրում երեխային հարվածելը չի կարող լինել դաստիարակման ձեւ, եթե երեխան անկառավարելի է եւ չափազանց ագրեսիվ, ապա ծնողը թող նման պահվածքի պատճառները փնտրի ոչ թե երեխայի մեջ, այլ իր մեջ, երեխան կրկնօրինակում է ծնողների պահվածքը, տղան կրկնօրինակում է հոր պահվածքը, աղջիկը՝ մոր պահվածքը: Ագրեսիվ ընտանիքում չի կարող հանգիստ երեխա մեծանալ: Եթե ծնողը բոլորի աչքի առաջ իրեն թույլ է տալիս ձեռք բարձրացնել երեխայի վրա, խոսում է այն մասին, որ հենց ինքն էլ ագրեսիվ է ու դաստիարակությունը պետք է սկսել հենց իրենից:Դեկադա-ի խոսքերից
Հասարակական վայրում երեխայի վրա ձեռք բարձրացնելը համարում եմ հանցագործություն:
Ահա եւս մեկ դաս, որը քաղել եմ կյանքից:
Փաստորեն լացը ագրեսիայի արտահայտման ձեւ է եւ պետք է պատժվի, ծեծն էլ պատժի ձեւ՞ է:
Հասարակական վայրում երեխային ծեծի ենթարկելը ագրեսիայի արտահայտման ձեւ է, որը պետք է պատժվի:
Երեխայի լացը ընդամենը էմոցիայի արտահայտման ձեւ է: Հենց նոր լույս աշխարհ եկած երեխային եկեք նույնպես պատժենք, այն բանի համար որ դեռ լույս աշխարհ չեկած սկսում է լացել, հենց ծնված օրվանից եկեք «դաստիարակենք», որ լացել չի կարելի:
Մեջբերել
Էջանիշներ