Չկաս…

[Անուշ...]

Քո աշխարհում հիմա գուցե

Պայծառ գիշեր է արևոտ,

Ձմռան այրվող մի երեկո

Կամ ցուրտ աշնան անձրի մի տաք...



Քո շուրթերին հիմա գուցե

Չքնաղ ժպիտ է մի թախծոտ,

Կամ քաղցր արցունքներն են քո`

Սառույց դարձած արևի տակ...



Քո աչքերում այսօր կրկին

Ես կտեսնեմ մի մայրամուտ,

Բայց շատ վաղուց վառվել է այն,

Դարձել մոխիր, մոխիր միայն...



Անձայն զարկող քո լուռ սրտին

Գուցե պատմի երկինքը լուրթ,

Որ ծաղիկները մեր գարնան

Վաղուց թոշնել են, էլ չկան...

[Անուշ...]

Զգուշացե՛ք, մարդիկ...

Աղմկոտ փողոց...

Մոլորված մարդիկ,

Որոնք իրենց տեղն են փնտրում այս կյանքում,

Կամ կարծում են, թե գտել են արդեն,

Իսկ միգուցե չեն էլ վատնում իրենց թանկագին ժամանակն

Այդ ուղղությամբ մտածելու վրա:

Տեսնես` ինչու՞ չեն ժպտում...

Ոմանք մտահոգ են,

Իսկ մյուսնե՞րը...

Գուցե ամաչում են,

Գուցե վախենում են.

Վախենում են սխալ հասկացվելուց

Կամ տարօրինակ թվալուց:

Բայց տարօրինակը, կարծեմ, յուրօրինակին է համարժեք,

Իսկ յուրօրինակ լինելը մի՞ թե հրաշալի չէ:

Երևի թե ժամանակ չունեն յուրօրինակ լինելու համար,

Կամ, գուցե, կարծում են`

Յուրօրինակ լինելը վնասակար է առողջությանը:

Շփոթվեցի...

Շատ մտածելն էլ է խանգարում,

Բայց չմտածելն էլ այնքան ձանձրալի է:

Իսկ երկինքն այնքան կապույտ է ու անսահման...

Ասում են` ժպիտը վարակիչ է,

Եվ ես ժպտում եմ անցորդներին

Կենսուրախ ու պայծառ ժպիտով:

Զգուշացե՛ք, մարդիկ,

Քաղաքում նոր վիրուս է տարածվել...