Չկաս…

**Mark Pauler** · 21.08.2011, 21:56

Չգիտեմ, թե ինչքանով ես կարողացել փոխանցես թղթին իրական զգացողություններդ, բայց դա էլ բավական էր, որ ստեղծագործությունը զգացմունքային լինի ու չնայած մտերդ դառն են, բայց սիրուն են :

**Անուշ...** · 22.08.2011, 00:35

Անչափ շնորհակալ եմ կարծիքի համար

**Անուշ...** · 11.09.2011, 10:41

Ճչամ…

Հայացքս հառեմ մաշված հատակին

Եվ ծաղրելով այս անտեր լռությունը`

Ճչամ…Անունդ չէ…Քեզ…

Ճչամ ամեն մասնիկդ, ամեն շունչդ…

Ճչամ այնքան ուժգին,

Որ շուրջս կախված հանցավոր դատարկությունը

Մի ակնթարթում լցվի…քեզանով…

Ու դառնա մոլեգին անվերջություն:

Ճչամ անձայն…

Ճչամ հոգովս, որ կորցրել եմ քո մեջ,

Ճչամ մարմնովս, որ մի պահ կծիկ կդառնա

Ու կանշարժանա քարացած:

Եվ երբ մատներս մխրճվեն մաշկիս մեջ,

Այնժամ միայն դավաճան ցավից

Կզգամ, որ դեռ կամ,

Դեռ շնչում եմ…Քեզանով…

Ճչամ… Այնքան ցածր, որ հանկարծ չլսես,

Որ զգաս... Ու նորից չգաս…

**Անուշ...** · 11.09.2011, 11:35

Քո աշխարհում հիմա գուցե

Պայծառ գիշեր է արևոտ,

Ձմռան այրվող մի երեկո

Կամ ցուրտ աշնան անձրի մի տաք...

Քո շուրթերին հիմա գուցե

Չքնաղ ժպիտ է մի թախծոտ,

Կամ քաղցր արցունքներն են քո`

Սառույց դարձած արևի տակ...

Քո աչքերում այսօր կրկին

Ես կտեսնեմ մի մայրամուտ,

Բայց շատ վաղուց վառվել է այն,

Դարձել մոխիր, մոխիր միայն...

Անձայն զարկող քո լուռ սրտին

Գուցե պատմի երկինքը լուրթ,

Որ ծաղիկները մեր գարնան

Վաղուց թոշնել են, էլ չկան...

**Անուշ...** · 17.09.2011, 10:49

Զգուշացե՛ք, մարդիկ...

Աղմկոտ փողոց...

Մոլորված մարդիկ,

Որոնք իրենց տեղն են փնտրում այս կյանքում,

Կամ կարծում են, թե գտել են արդեն,

Իսկ միգուցե չեն էլ վատնում իրենց թանկագին ժամանակն

Այդ ուղղությամբ մտածելու վրա:

Տեսնես` ինչու՞ չեն ժպտում...

Ոմանք մտահոգ են,

Իսկ մյուսնե՞րը...

Գուցե ամաչում են,

Գուցե վախենում են.

Վախենում են սխալ հասկացվելուց

Կամ տարօրինակ թվալուց:

Բայց տարօրինակը, կարծեմ, յուրօրինակին է համարժեք,

Իսկ յուրօրինակ լինելը մի՞ թե հրաշալի չէ:

Երևի թե ժամանակ չունեն յուրօրինակ լինելու համար,

Կամ, գուցե, կարծում են`

Յուրօրինակ լինելը վնասակար է առողջությանը:

Շփոթվեցի...

Շատ մտածելն էլ է խանգարում,

Բայց չմտածելն էլ այնքան ձանձրալի է:

Իսկ երկինքն այնքան կապույտ է ու անսահման...

Ասում են` ժպիտը վարակիչ է,

Եվ ես ժպտում եմ անցորդներին

Կենսուրախ ու պայծառ ժպիտով:

Զգուշացե՛ք, մարդիկ,

Քաղաքում նոր վիրուս է տարածվել...