Բայց ինչի կոնկրետ նախագահը:Ցավոք մեզ մոտ այդ ախտը գոյություն ունի,բայց շատերն են դրանով զբաղվում(եթե ոչ բոլորը):Artgeo-ի խոսքերից
Լավ,էտ դեպքում,ըստ քեզ ինչով ա պայմանավորված մեր կառավարության վարած էտ այլ հարթության վրայի քաղաքականությունը:
«Հեռո՛ւ ստութիւնից եւ լի նրանով,ինչ ընդդէմ է ստութեան»
Մովսես Խորենացի
Երկու տարբերակ կա այդպես չլինելու, մեկը վերից վար, մյուսը վարից վեր: Այն, որ նախագահը ի վիճակի չէ իրավիճակը փոխել ակնհայտ է:
Ռուսաստանից բացի ոչ մի այլ երկիր, այսինքն քաղաքակիրթ աշխարհի ոչ մի երկիր չի աջակցի ավտորիտար ռեժիմին: Նույնիսկ ավելին: Ամբողջ աշխարհը այդ ռեժիմների դեմ պայքարում է: Վերջին մի քանի տարում Վրաստան, Ուկրաինա, Լիբանան, Հարավսլավիա, Ղրղստան, Իրաք, շուտով Իրան... և այլն, և այլն...
Վերջին խմբագրող՝ Artgeo: 11.04.2007, 20:39:
Մեր սխալլը միայն այն է,որ թույլ ենք տալիս ուսաստանին չարաշահելու մեր ունեցած վերաբերմունքը իր հանդեպ:Օրինակ Իսրայելը`Ամերիկայի ամենավստահելի դաշնակիցներից մեկը,անկախ թե Ամերիկան ինչքանով է հզոր իրենից,մեկ-մեկ այնպիսի խաղեր է խաղում ԱՄՆ-ի գլխին որ:Այսինքն ներկա պահին,կարծում եմ, մեզ անհրաժեշտ է շարունակել այսպես կոչված բարեկամական հարաբերությունները Ռուսաստանի հետ,բայց ժամանակ առ ժամանակ հիշեցնելով նրան,որ մենք անկախ պետություն ենք
Վերջին խմբագրող՝ Array: 11.04.2007, 21:19:
«Հեռո՛ւ ստութիւնից եւ լի նրանով,ինչ ընդդէմ է ստութեան»
Մովսես Խորենացի
Չէ, սխալը այն է, որ թույլ եք տալիս երկիրը կառավարել այնպիսի մարդկանց, որոնք թույլ են տալիս Ռուսաստանին....
Կլինենք այն՛ ինչը կթելադրի դրությունը.
Քանզի ինքներս մեզ՛ հավատացող Ազգենք, կլինենք Կոմպլեմենտար.
Ուրախ գրառում:
Այսօր արդեն ակնհայտ է, որ ընտրությունների ընթացքում որևէ կուսակցության օրակարգում, առավել ևս՝ քաղաքական դաշտի կենսական հարցերի շրջանակում, որևէ կերպ արտաքին քաղաքական կողմնորոշման հարցը չի մտնում, ինչը նշանակում է, որ ներկա արտաքին քաղաքական կուրսը կպահպանվի նաև ընտրություններից հետո, քանի որ դրա փոփոխության համար ոչ հասարակական, ոչ քաղաքական պահանջ ընդհանուր մեծ հաշվով չկա։ Այսպիսով, մեծագույն հավանականությամբ ընտրություններից հետո Հայաստանը շարունակելու է ունենալ ինքնամեկուսացող արտաքին քաղաքականություն, որը պետական քարոզչությունը կշարունակի, այսպես կոչված, կոմպլեմենտար արտաքին քաղաքականությունը։
Ցավոք, բայց այդպես է: Ես ծանոթ եմ "Այլնտրանքի" ու "Օրինաց Երկրի" ծրագրերի հետ, ու այնտեղ դրանք կարեվորագույն կետերից էին: Ավաղ ՝ պահանջարկն է ծնում առաջարկը, իսկ մեծամասնության պահանջարկը էսօր ասֆալտն է, 5000, կորտոլը:
Մյուս կոզմից, քաղաքական դաշտում էսօր մթնոլորտը էնպեսին է, ես 10 տարում էնպես է այլասերված ու տրոհված - որ, ով որ քոչարյանական ստանդարտից, /որն է չանել ոչինչ, ոչ մի "ինքնագործնեություն" եվ կատարել այլ տերություններից ստացած հրահանգները/, արտաքին քաղաքականության մասին ինչ-որ բան ասի, ամբոխը նրան հում-հում կուտի: Էս 10 տարի է սրանով են եղել զբաղված ու իրավիճակը ուղելը մի քանի ամսվա հարց չի: Օրինակ՝ հաշվեհարդարների շարանը Արթուր Բաղդասարյանի հանդեպ, ու դրան հետեված ժողովրդի միահամուռ "ադաբրյամը" իր կուլմինացիոն ՝ "Մահ դավաճանին" վանկարկումով:
Ով հենց Թուրքիա բառն է փորձում արտաբերել ՝ ամբոխը միանգամից ու միահամուռ բղավում է ՝
- արա , խոմ թուրք չե՞ս
եվ անմիջապես էլ ավելացնում
- առանց ռուսի մենք ոչինչ ենք /ավելի ճիշտ ոչնչություն ենք/
PR տեսակետից երեվի թէ ճիշտ են վարվում, կենտրոնանում են միայն ներքին քաղաքական հարցերին, եվ առայժմ ժողովրդի մեջ չեն սրում արտաքին քաղաքական հարցերը :Մերկացնում են օլիգարխներին , կառավարությանը եվ այլն ես ոճով:
Կամ էլ սխալ: Ցույց կտա ժամանակը:
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ