Ցավալի է............... շատ ցավալի. կարդալ ու հասկանալ, որ իրականում մեր կողքին են հենց ապրում էսպիսի «կյանքո՞վ» ապրող կանայք.......... և իրոք ամենացավալին այն է, որ պայքարի ցանկացած դրսևորում ընկալվում է որպես "անավանդական վարք", շրջապատն էլ, նման սոված գայլի, որը հենց նոր գտել է իր ուտելիքը, կարծես հենց դրան է սպասում ու արագորեն պիտակավորում իր կյանքի համար պայքարողին............ ու ստացվում է, որ պայքարի արդյունքում կարող ես շատ ավելին կորցնել, քան արդեն կորցրել ես՝ դառնալ «պիտակավոր մարդ», որը հայկական մտածելակերպով արդեն իսկ դատավճիռ է................. Գիտես Սիրելի Անն ես էլ ունեմ ծանոթներ նման խնդրով, և երբ մի անգամ խոսում էինք այն մասին, թե ինչու չի նա պայքարում, նա պարզապես նշեց, որ իսկապես վախենում է հիմա էլ «պիտակավորվելուց»..................... գիտեմ շատ բարդ է դա հասկանալը, սակայն կարծում եմ, որ չի կարելի համոզված կարծիք հայտնել մի բանի մասին, որը երբեք չես զգացել....................... ու հուսամ, որ չես էլ ԶԳԱ.......................
Մեջբերել
Էջանիշներ