Էէէէ , թարսի պես շտապում եմ, բայց մինչև չասեմ դուրս չեմ գա…
Բոլորիցդ շատ-շատ շնորհակալ եմ թե ընթերցման, թե լավ խոսքերի, թե դիտողությունների համար, որոնք անպայման հաշվի կառնվեն և հետագայում կշտկվեն:
Այս ամենը ինձ ստիպում են մտածել, որ իզուր չէր գրելը և այստեղ տեղադրելը…
Եվս մեկ անգամ՝ ՇՆՈՐՀԱԿԱԼՈՒԹՅՈՒՆ:
Հենց ազատվեմ ՝ հանգամանալից կվերդառնամ ձեր մեկնաբանություններին:
Ariadna (08.05.2011), Lion (23.08.2011), Mark Pauler (08.05.2011), Nare-M (16.05.2011), Sambitbaba (24.08.2011), Smokie (16.05.2011)
Ահավոր չեմ սիրում, երբ մարդիկ սկսում են տառասխալների ու անուշադրության սխալների վրա կենտրոնանալ:
Մի ամբողջ պարբերություն հատկացրել ես "մեղանչականով գալ" արտահայտության բացատրմանը՝ ինքդ գրվացքում այդ նախադասությունը լավ չընկալելով:Ariadna-ի խոսքերից
"Մեղանչականով ներկայանալ" արտահայտության փոխարեն պիտի գրվեր "մեղայականով ներկայանալ", որը միայն ներողություն խնդրել չի նշանակում: Հեղինակը ուղղակի թվարկել ա ամուսնու տրամաբանական գործողությունների հերթականությունը:
Հարգելիներս, իմ կարծիքով ցանկացած ստեղծագործության քննարկումներում կարելի ա նշել, որ կան անուշադրության սխալներ, բայց մանրանալ ու կենտրոնանալ դրանց վրա ճիշտ կլինի հեղինակին ուղղված փակ նամակում, թե չէ էսպես, մի տեսակ ստացվում ա, կարծես սեփական գիտելիքները ի ցույց դնելու համար շեղվում եք բուն ստեղծագործության իմաստից:
Իմ ՔԱՈՍԸ գնում է ամենուր, իր հլու ծառայի` "Տիրակալ Ժամանակի" ուսերին նստած: _________
Sambitbaba (24.08.2011), zanazan (10.05.2011)
Էդտեղ ընդամենը անուշադրության սխալ չի, հենց մեղանչել բառն է ի նկատի ունեցել, ու քանի որ Հայաստանում դա ահավոր տարածված սխալ է, ուղղել եմ, նա էլ ընդունել է, դրա մեջ որևէ վատ բան չկա, ինչու եք էդպես նեղվել դրանից։ Զանազան լեզվական հարցեր թեմայում հենց դա էինք քննարկում, որ անգամ Համո Սահյանը էդ բառը սխալ իմաստով է օգտագործել, կարծում եմ իրեն էլ որ ինչ որ մեկը ուղղած լիներ, շատ շնորհակալ կլիներ, բոլորն էլ կարող են սխալվել, ու սովորելը ամոթ չի։
Վերջին խմբագրող՝ Ariadna: 08.05.2011, 13:44:
When life gives you lemons, make lemonade
Ariadna ջան չեմ նեղվել ու սովորելու մեջ էլ ամոթ բան չեմ տեսնում, ուղղակի սովորեցնելու անհագ ծարավդ հագեցնելու ընտրածդ ձևը չեմ հավանել:
Խնդիրը նրանում է, որ հեղինակը "մեղանչել" բառը չի օգտագործել, այլ "մեղայականով ներկայանլ"(որը նաև իրավաբանական տերմին է) արտահայտությունը՝ կենցաղային խոսակցականից ծնված տառասխալով, որոնց մեջ իմաստային մեծ տարբերություն կա:
Ես քեզ չեմ ասում, որ ուղղագրական սխալների նկատողություն անելուց գոնե ինքդ "ինչ-որ" բառը գծիկով գրի կամ "որից" առաջ ստորակետ դիր կամ էլ "որ" շաղկապը փոխարինի "եթե"-ով, որ նախադասությունդ ավելի գեղեցիկ հնչի:
հասկանալով որ դրանք անուշադրության սխալներ են:անգամ Համո Սահյանը էդ բառը սխալ իմաստով է օգտագործել, կարծում եմ իրեն էլ որ ինչ որ մեկը ուղղած լիներ, շատ շնորհակալ կլիներ
եթե կցանկանաս էս մասին շարունակել բանավիճել, դրա համար համապատասխան թեմա կամ ձև գտիր ու արի ստեղծագործությունը լեզվագիտական դասի չվերածենք:
Ես իսկապես Way-ի պատմվածքը շատ եմ հավանել ու համարում եմ, որ իսկապես ուժեղ ստեղծագործություն է գրել:
Իմ ՔԱՈՍԸ գնում է ամենուր, իր հլու ծառայի` "Տիրակալ Ժամանակի" ուսերին նստած: _________
Sambitbaba (24.08.2011)
- Չէ, ես ապրելու եմ:
վիճակն իմ խիստ անորոշ է. պարտության մեջ եմ `կամովի...
E-la Via (08.05.2011), Lion (23.08.2011), Nare-M (16.05.2011), Sambitbaba (24.08.2011)
Էս ամեն ինչը գուցե հասարակության "վերին սրբություն" անտարբերությունից է գալիս, բայց մեջս չես պատկերացնում ամեն անգամ նման դեպքերի հանդիպելիս ոնց է ջղայնությունը կՌծում ինձ:
Հասկանում եմ, որ ոչ բոլորն են ինքնուրույն, որ ոչ բոլորն են ունակ էտ ինքնուրույն որոշումումներ կայացնելուն, որ շատ-շատ բաներ կան, որ գուցե ես էլ չեմ հասկանում, բայց մի բան հաստատ գիտեմ. մարդ նախ պետք է կայացած լինի որպես անհատականություն, ինքնուրույն ապրելու ու դժվարությունները հաղթահարելու ունակ, նոր նույն այդ հասարակությունից ուշադրության կամ ողորմության կամ հասկացված լինելու նշույլներ ստանալով կյանքը դասավորի:
Կայանալ է պետք, ապրել է պետք...
վիճակն իմ խիստ անորոշ է. պարտության մեջ եմ `կամովի...
E-la Via (08.05.2011)
Լրիվ համաձայն եմ, Գեա ջան,բայց ախր մենակ մեզ մոտ չէ էդպես, այլ շատ երկներում էլ են նման բաներ կատարվում, այլ երկներում են մարդիկ իրենց աչքերը փակում նման երևույթների և ոչ միայն նման, այլ շատ ավելի վատերի հանդեպ:
Երբ ես առաջին անգամ լսեցի այդ հասարակական կազմակերպության մասին՝ շատ թերահավատորեն մոտեցա դրան: Չէ, լավ է, որ այն կա,կարող է պետք եղած դեպքում օգնություն ցույց տալ, բայց հարցն այն է, որ մենք սովոր ենք լուռ տանել, չբողոքել... Բա ամոթը???... Բա պատիվը???... Բա բաժանվածի կարգավիճակը???... Իսկ բաժանումից հետո ինչպես պետք է ապրեն??? Բա... բա... բա... Բայց միթե այդ բոլոր ամոթների ետևում, շատ խորը թաքնված չէ, քո այդպիսին լինելու ամոթը??? Այսինքն այն ամոթը, որ դու թույլ ես տվել քեզ հետ նման կերպ վարվեն, որ հասել ես այդ վիճակին, որ թույլ ես եղել.... Կարծում եմ՝ դա է, ուղղակի դա հաղթահարլեու, պայքարելու փոխարեն մենք հանձնվելն ենք ընտրում… Դա ավելի հեշտ է, քանի որ մեր մեջ հասցրած են լինում կոտրել պայքարողին:
Ես էլ շնորհակալ եմ կարդալու համար
Դժվար թե սա կարդալով՝ ինչ-որ մեկն արթնանա այդ վիճակից… Չեմ կարծում, բայց գոնե մենք փոխենք նրանց հանդեպ մեր վերաբերմունքը, գոնե մի փոքր:
KiLa (23.08.2011), Sambitbaba (24.08.2011), Գեա (09.05.2011)
way, հույսով եմ նորմալ ա, որ քննարկում ենք ոչ թե որպես ստեղծագործություն այլ հենց երևույթը: ամեն դեպքում ասեմ, որ լավ ես գրել (քանի որ իրոքից կարդացվում ա մի շնչում), փիլիսոփայութայնը շատ չես տրվել, բայց խորություն կա գրածի մեջ:
einnA, հասկանում եմ «կՌծվելու» պահը ու էդ պահին ուզում ես մի հրաշք հարվածով սաղ իրա տեղերը քցես, որ արդարությունը վերականգնես...
չգիտեմ ոնց ասեմ, ընդհանրապես դեմ եմ երբ սկսում են կանանց ու տղամարդկանց հավասարություն մասին խոսալ, աբսուրդ ա իմ համար էդ միտքը (քանի որ անհամեմատելի են), բայց այ էս պահերին կին ու տղամամարդու ազատության ան_հավասարությունը ոչ միայն սխալ ա այլ նաև ոչ մի մառալնի հասկացողությունների մեջ չեմ կարում տեղավորցնեմ... էլի թող տղամարդը տուն պահողն ըլի, էլի թող տղամարդու ուսերին ավելի մեծ բեռ ըլի, բայց դա բռնանալու ոչ մի իրավունք չի տալիս...
ու ընդհանրապես ազատ թողած շունն ավելի հավատարիմ ա լինում, վերաբերվում ա թե կնոջը, թե տղամարդուն...
I love my life and I celebrate it every day...
Հատուկ շնորհակալություն, որ այսքան երկար գրված տեքստը այնուամենայնիվ արժանացավ քո ուշադրությանը
Ճիշտն ասած ես կգերադասեի ասենք այստեղ քննարկվեին նման երևույթները, կցանկանայի, որ տեղադրվեին այլ մարդկանց նմանատիպ պատմություններ, քան ասենք իմ գրածը: Բայց քանի որ թեման ստեղծագործական բաժնում է, պետք է միայն պատմվածքը քննարկել: Կարելի է և ճշտել:
Ameli, Ariadna ձեզ էլ եմ շնորհակալ թե կարծիքների, թե նկատողության համար:
Ariadna, ինչ լավ է, որ այդ սխալից հետո շարունակեցիր կարդալ
Դե հրատարակման մասին մտքովս անգամ չի անցել:
Ariadna (11.05.2011)
Ապրես, Կարինե ջան
Բայց այ մի բանում չպետք է համաձայնեմ քեզ հետ: Եթե կան նման խնդիրներ ուրեմն լավ է, որ կան նաև այդ խնդիրներով զբաղվող կազմակերպություններ: Իհարկե, ես էլ կողմ չեմ ֆեմինիստական ծայրահեղություններին, բայց երբեմն ավելի լավ է այդպես, քան այդ վիճակում ապրելը: Հավատա, ոչ մի երեխա չի ցանականա իր ծնողներին դժբախտ, բայց միասին տեսնել: Ինչպես որ ծնողն է ցանակնում իր երեխային երջանկությունը, այնպես էլ երեխան է ծնողի ժպտացող, անհոգ դեմք փափագում:
Քեզ էլ շնորհակալություն
Գիտես էդ խնդիրների լուծման համար բազում արտաքին ու ներքին ազդեցությունների մեջ, որն է նաև մտնում??? Մեր անտարբերությունը... Եթե այդ մարդիկ իմանան, որ նման քայլ անելու դեպքում կգտնվի մեկը, որը իրենց գոնե սկզբնական շրջանում ձեռք կմեկնի՝ ավելի համարձակ ու ինքնավստահ կլինեն: Նրանք մեր մեկնած ձեռքին են սպասում…
Ապրի՛ր
Չապրելուց ոչ-ոք ապահովագրված չէ, բայց նման պատասխան տվողին դժվար թե չապրելուց տեսնես
Վերջին խմբագրող՝ E-la Via: 09.05.2011, 13:29:
einnA (09.05.2011)
Դե, նման գնահատականից հետո մնում է միայն գլուխը հպարտ վեր բարձրացնեl, օձիքս ուղել ու նայել դեպի պայծառ ստեղծագործական ապագա
Ապրես
հ.գ. էն կարմրելու սմայլիկը չի նշանակում, որ ես ամաչկոտ եմ:
Mark Pauler (09.05.2011)
Ուղղակի այդ կազմակերպությունները հիմնականում ընտանիքը քանդելու ու ոչ թե վերականգնելու քաղաքականություն են վարում շատ հաճախ, կոպիտ ասած ոնց որ այնպես անեն, որ եղած վիճակն ավելի սրվի...ու համարձակություն էլ չունեն տղամարդկանց հետ աշխատել, ուղղակի կանանց ոնց որ, կներեք արտահայտությանս համար, «քսի» են տալիս ու հետո ասում են տեսաք ինչ եղավ...Դեմ չեմ, որ ծնողները երջանիկ լինեն
Շատ բարդ է...բայց երկու կողմն էլ պետք է իրենց վրա աշխատեն ու հասկանան, որ ամեն մեկը չէ, որ իրավունք ունի երեխա ունենալ...
Եթե ուզում ես հրաշք տեսնել, փորձիր ինքդ հրաշք լինել…
E-la Via (09.05.2011), Mark Pauler (09.05.2011), Sambitbaba (24.08.2011)
Ցավալի է............... շատ ցավալի. կարդալ ու հասկանալ, որ իրականում մեր կողքին են հենց ապրում էսպիսի «կյանքո՞վ» ապրող կանայք.......... և իրոք ամենացավալին այն է, որ պայքարի ցանկացած դրսևորում ընկալվում է որպես "անավանդական վարք", շրջապատն էլ, նման սոված գայլի, որը հենց նոր գտել է իր ուտելիքը, կարծես հենց դրան է սպասում ու արագորեն պիտակավորում իր կյանքի համար պայքարողին............ ու ստացվում է, որ պայքարի արդյունքում կարող ես շատ ավելին կորցնել, քան արդեն կորցրել ես՝ դառնալ «պիտակավոր մարդ», որը հայկական մտածելակերպով արդեն իսկ դատավճիռ է................. Գիտես Սիրելի Անն ես էլ ունեմ ծանոթներ նման խնդրով, և երբ մի անգամ խոսում էինք այն մասին, թե ինչու չի նա պայքարում, նա պարզապես նշեց, որ իսկապես վախենում է հիմա էլ «պիտակավորվելուց»..................... գիտեմ շատ բարդ է դա հասկանալը, սակայն կարծում եմ, որ չի կարելի համոզված կարծիք հայտնել մի բանի մասին, որը երբեք չես զգացել....................... ու հուսամ, որ չես էլ ԶԳԱ.......................
E-la Via (09.05.2011)
Աննա ջան, ճիշտն ասած ձեռքս չէր գնում, որ էդ սարսափելի պատմությունների տակ բութ մատի կոճակը սեղմեի: Ասել է, թե՝ ինձ դուր է գալիս: Ո՞նց կարող է նման ապրելակերպը դուր գալ: Ուղղակի մի տեսակ փակուղում ենք հայտնվել, երբ դժբախտությունը նորից դժբախտություն է ծնում: Մի քանի տարի առաջ կարդացի, թե հայերն ընտանիքում ամենադժբախտներն են՝ ռումիններից հետո: Ամենավատն այն է, որ հենց մայրերը, որոնք կրել են զրկանքների ու նվաստացումների բեռը, հորդորում են իրենց դուստրերին նույն կերպ «հարմարվել» ու որևէ քայլ չձեռնարկել ինքնահաստատման ուղղությամբ: Իսկ սկեսուրնե՞րը... նրանք էլ իրենց վրեժն են հանում իրենց չկայացած երջանկության պատճառով: Ստացվում է մի փակուղի, որտեղ մարդիկ իսկականից դժբախտ են, որովհետև իրենց արարքները պիտի կշռադատեն սոսկ այն տեսանկյունից, թե «կողքից տեսնողներն ի՞նչ կմտածեն»: Այդպես էլ գոյատևում են ո՛չ թե իրենց, այլ «կողքից նայողների» համար:
E-la Via (09.05.2011), Freeman (10.05.2011), KiLa (23.08.2011), Lion (23.08.2011), Mark Pauler (11.05.2011), Sambitbaba (24.08.2011), zanazan (10.05.2011), Գեա (10.05.2011), Դեկադա (17.05.2011)
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ