Էս ամեն ինչը գուցե հասարակության "վերին սրբություն" անտարբերությունից է գալիս, բայց մեջս չես պատկերացնում ամեն անգամ նման դեպքերի հանդիպելիս ոնց է ջղայնությունը կՌծում ինձ:
Հասկանում եմ, որ ոչ բոլորն են ինքնուրույն, որ ոչ բոլորն են ունակ էտ ինքնուրույն որոշումումներ կայացնելուն, որ շատ-շատ բաներ կան, որ գուցե ես էլ չեմ հասկանում, բայց մի բան հաստատ գիտեմ. մարդ նախ պետք է կայացած լինի որպես անհատականություն, ինքնուրույն ապրելու ու դժվարությունները հաղթահարելու ունակ, նոր նույն այդ հասարակությունից ուշադրության կամ ողորմության կամ հասկացված լինելու նշույլներ ստանալով կյանքը դասավորի:
Կայանալ է պետք, ապրել է պետք...
Մեջբերել
Էջանիշներ