Փորձեմ նկարագրել իմ տպավորությունը, այս անգամ նախքան բնօրինակը նայելու:Manon-ի խոսքերից
Նախ ասեմ, որ առաջին հայացքից աչք շոյող , գեղեցիկ գունային համդրություն է: Այս զույգի ստվերը, իմ պատկերացմամբ, նրանց անցած ճանապարհն է, ու հաճելի է, որ այդ ուղին զուգահեռ է, համաչափ և, երևի ամենակարևորը` կանաչապատ: Եվ կարծես այդ հավերժությանը հասնելու պահը շատ բնական ու համահունչ է տղամարդ- կին հարաբերությանը: Ճանապարհը, ուղին ցույց է տալիս տղամարդը, բայց դա բռնակալի կամքի թելադրանք չէ, քանի որ նրանք իրար ձեռք- ձեռքի տված են, և ոչ թե տղամարդն է իր ետևից տանում, այլ կինն է ընտրել նրա ցույց տված ճանապարհը, քանի որ կնոջ ձեռքը դրված է տղամարդու ափի մեջ: Այս գեղեցիկ համադրության մյուս պահն էլ այն է, որ կարծես երկուսն էլ նոր քայլ անելու են պատրաստվում, դա միասին ընդունած որոշում է` քայլ դեպի հավերժություն: Ու այդ հավերժությունը լուսավորվում է ոչ թե արհեստական, այլ բնական լույսով, որ կարծես թափանցել է այդ մարդկանց հոգին ու այս անդրադարցը նրանց հոգուց ճառագող լույսն է:Լույս, որ գնում է սպիտակից դեպի կարմիր, դեպի ջերմության խորհրդանիշ կարմիրը:Սա կարծես իրենց իսկ պատկանող պահն է, իրենց իսկ հավերժությունը: Դրա բացատրություն էլ շրջանակի փոխարեն նկարը եզրավորող ժամացույցի թվերն են: Ժամացույց, որի հավերժություն տանող սլաքներին փոխարինել է այս լույս ճառագող զույգը:
Մեջբերել
Էջանիշներ