Ատագաղթ դեպի ՌԴ թմայում քննարկվում է կոնկրետ ՌԴ արտագաղթի մասին:
Թերևս «Ակումբում» չգտնելով ինձ հուզող հարցի համապատասխան թեման, որոշեցի՝ նորը բացել: Եթե սխալվել եմ, ապա սկզբից ուզում եմ հայցեմ ձեր ներողամտությունը, հարգելի՝ մոդերատորներ:
Հայաստանում գնալով մարդկանց սոցիալական վիճակը վատանում է:Հայ ժողովուրդը այսօր պայքարում է մի բանի համար՝ ապրել, ապրել մարդուն արժանավայել ձևով:
Իհարկե չեմ խոսում օլիգարխների մասին, նրանք ապրում են, ապրում են արքայական:
Հայ երիտասարդը 18 տարեկանից (կամ հնարավոր է ավելի վաղ տարիքից) արդեն սկսում է աշխատել, համենայնդպես ձգտում է, փնտրում է, ուզում է աշխատել, բայց ցավոք այդպես էլ չի գտնում իրեն համապատասխան աշխատանք, այլ ասենք ինչոր «Սուպերմարկետում» ապրանքի պատասխանատու (բանվորություն):
40-ից անց քաղաքացում արդեն չեմ ընդունում աշխատանքի, ուզում 20-23 տարեկան բարեկիրթ, անգլերեն և ռուսերեն լեզունեի պարտադիր իմացությամբ, միշտ խնամված տեսքով հավաքարարի…
Սրանք հասարակ այն մինիմալ, չնչին հարցերն են, որ պետք է լինեն նորմաի վրա, որ քաղաքցին կարողանա ապրել, սովից չմեռնել:
Մենք բոլորս (համենայնդպես շատերս) չենք լքում մեր երկիրը, քանզի մենք այստեղ ենք ծնվել, մեծացել, կրթվել, դաստեարակվել: Այս ամենը մեզ հարազատ է: Մենք ուզում ենք մնալ, չենք ուզում գնալ, բայց այսօրվա մեր պետությունը այդ ամենը ոչ մի կերպ չի ուզում հասկանալ, ու ոնցոր մարդու կամքին հակառակ, բայց միևնույն ժամանակ մարդու արդեն իսկ ցանկությամբ պարտադրի հեռանալ երկրից, լուծելու մի մե՜ծ հարց, լուծել իր գոյատևելու խնդիրը:
Ինչո՞ւ, ինչու հեռանալ հարազատ հողից, հարզատ մարդկանցից, մեզ հարազատ դարձած ամեն ինչից:
Չգիտեմ, բայց դժվարա… վերջերս բոլորը, այն մարդիկ ովքեր դժվար են ապրում միայն մտածում են Հայաստանից գնալու մասին, գնալու՝ անվերադարձ:
Սա խնդիր է, որին պետք է մեծ ուշադրություն դարձնել, թե չէ, վաղը կարող է ուշ լինել:
Մեջբերել
Ապե Ջան-ի խոսքերից
Էջանիշներ