Ստեղծագործական մրցույթ. «Հայկական սարսափ»

[Mark Pauler]

"Մահը" - Պատմվածքի կառուցվածքն ու տրամաբանությունը համահունչ էին:
"Նրանք, ովքեր կանգնած են" - Նկարագրությունների լեզուն ավելի հարուստ էր քան մնացածինը, բայց մի տեսակ անտրամաբանական սյուժե ուներ:
Մեկ էլ, "Սեանսն" էր սարսափ ֆորմատի մեջ, բայց էտքան էլ դուրս չեկավ:

[Գալաթեա]

Էրեկ գիշեր քնաթաթախ կարդացել եմ, մի թեթև գաղափար կազմել եմ, հեսա մի հատ թարմ ուղեղով վերակարդամ ու սկսեմ քլնգել

[Գալաթեա]

Վիրավորանք

Անկեղծ ասած՝ "ընդսմին" բառը կարդալով ես էլ ինձ վիրավորված զգացի Տնաշենի հետ համամիտ եմ էդ պահով, վախենալու էր Ասում ա ընդսմին, հետո էլ նեղվում ա, որ ընկերն իրան գիժ ա ասել:

Լավ, եթե ավելի լուրջ՝ շարադրանքը վատը չէր, բայց մի տեսակ թեթևության պակաս կար: Կպչուն էր մի տեսակ:
Հակասություններ կային՝ ընտրված բովանդակության ու ձևի մեջ:
Միայն նույն բանը կրկնելով գժի տպավորություն ստեղծելն այնքան էլ չի ստացվել, 7 օր, 5 տարի, հասկացանք: Շատ ավելի ազդեցիկ կլիներ, եթե դա մեկ անգամ նշվեր: Հա, ու չհասկացա, անչափ վիրավորված խելագարի մարդ սպանելը ինչպես կարող է "գործարք" լինել, ինչպես նշել էր հեղինակը: Կակ ռազ գործարք լինելուց շատ հեռու էր:
Էն Բ տառով արարածին տեսնելն էլ արհեստական էր... ոնց որ դիտմամբ ուզեցած լինի ճանաչված բոբո մտցնի, որ վախենանք: Ի դեպ, այդ հնարքն ինձ մոտ կասկած առաջացրեց, որ հեղինակը կարող է Մալխասը լինել: Բայց ինչպես միշտ, չեմ բացառում, որ սխալվում եմ:

[Rammstein]

Տարբերակ 1. Վիրավորանք
Բավական թույլ էր: Սկզբի մասը կարդալուց ինձ հազիվ ստիպեցի առաջ անցնել, որտեւ տպավորություն էր, որ անընդհատ նույն բան է կրկնվում: Այս տարբերակի օգտին հաստատ չեմ քվեարկի:

Տարբերակ 2. Սեանս
Վատ չէր, հիանալի էլ չէր:
Երկու բան կասեմ.
ա) Բլոկնոտին հայերեն նոթատետր են ասում: Նման աշխատված գործերի մեջ (զգացվեց, որ աշխատված ա) էդպիսի օտար բառ կարդալը ոնց որ սառը ցնցուղ լինի:
բ) Ի գիտություն հեղինակին ասեմ, որ ինքնասպան եղածներին հոգեհանգիստ անելը բացառվում է:


Դեռ էս երկուսն եմ կարդացել:

[Դավիթ]

Տարբերակ 1. Վիրավորանք
Բավական թույլ էր: Սկզբի մասը կարդալուց ինձ հազիվ ստիպեցի առաջ անցնել, որտեւ տպավորություն էր, որ անընդհատ նույն բան է կրկնվում: Այս տարբերակի օգտին հաստատ չեմ քվեարկի:

Տարբերակ 2. Սեանս
Վատ չէր, հիանալի էլ չէր:
Երկու բան կասեմ.
ա) Բլոկնոտին հայերեն նոթատետր են ասում: Նման աշխատված գործերի մեջ (զգացվեց, որ աշխատված ա) էդպիսի օտար բառ կարդալը ոնց որ սառը ցնցուղ լինի:
բ) Ի գիտություն հեղինակին ասեմ, որ ինքնասպան եղածներին հոգեհանգիստ անելը բացառվում է:


Դեռ էս երկուսն եմ կարդացել:

Նոթատետրն էլ այդքան հայկական ծագում չունի:

Գործընկերս մոտ մի 18 տարի առաջ կախեց իրեն տան մեջ...Հոգեհանգիստը եղավ Հոլիվուդի Սուրբ Հովհաննես Եկեղեցում...Փող, փող և միայն փող...

[Adriano]

Նախքան որևէ պատմվածքի օգտին քվեարկելը՝գրեմ իմ կարծիքը: Նախ շնորհակալ եմ բոլոր հեղինակներց ակտիվություն ցուցաբերելու համար: Բոլորիդ կողմից գրված պատմվածքները մանրամասն կարդացել եմ, փորձել եմ գտնել ինձ համար ամենահետաքրքիրը: Ինչ մեղքս թաքցնեմ այս ժանրի ստեղծագորություններ կարդալու հակում ունեմ ու հենց հայտարարվեց նման մրցույթի մասին, միանգամից հետաքրքրեց: Նշեմ, որ իմ դիտարկումները բավականին օբեկտիվ են լինելու և կխնդրեմ հեղինակներին չնեղվել, եթե բացահայտ նշվի ստեղծագործության վատ լինելու մասին: Իհարկե «վատ» ասվածը չի նշանակում, որ այն որևէ կերպ չի ընկալվի, այլ ուղղակի «վատ» այս ժանրում տեղավորվելու իմաստով:
Ուրեմն սկսենք
Վիրավորանք - սյուժեն բավականին հետաքրքիր է, ինչ-որ անսպասելիության կտոր կա մեջը, սակայն եթե գնահատելու լինենք 5 բալային համակարգով, ապա որպես «սարսափ» ժանր այն կգնահատեմ 2: Բացակայում էր նաև «հայկական» գործոնը: Չգիտես ինչու համոզված եմ, որ հեղինակը աղջիկ է:
Սեանս - սյուժեն հետաքրքիր է, իսկականից տեղավորվում է «սարսափ» ժանրի մեջ, վերջինում առկա է «հայկական գործոնը»… Եթե նորից դիտարկեմ հինգ բալային համակարգով, ապա այս պատմվածքին կարելի է տալ 4 բալ: Հեղինակը Բյուրնա կարծես թե: Մեջբերեմ մի հատված, որը ըստ ինձ լավ էլ արտահայտում է սարսափ ոճի մեջ լինելը.«Էդ գիշեր քնաբեր խմեցի, որ կարողանամ քնել: Աչքերս հենց փակվում էին, Սեդրակի դիակն էր գալիս աչքիս առաջ` դագաղում պառկած, մարմինն արդեն սկսել էր փտել, փակ աչքերը փոս էին ընկել, քիթը սրվել էր, իսկ շուրթերի բացվածքի սև գիծը ավելի էր մեծացել, շուրթերն ավելի էին թեքվել դեպի ներքև, մազերը նոսրացել էին: Մեկ էլ նորից աչքերը չռեց վրաս, մետաքսե ծածկոցի տակ պահված ձեռքերը հանեց դուրս, ու պահեց էնպես, որ ես տեսնեմ դաստակների մոտի հսկայական պատռվածքները, որոնք արդեն նեխել էին, ու մանր որդեր կային վրան: “Հրանտ, մահճակալիդ տակ” նորից կրկնեց նա ու դեմքը շրջեց ինձնից: Երբ գլուխը թեքեց, գանգամաշկը պոկվեց գլխից ու մազերի հետ միասին մնաց դագաղին կպած: Ես արթնացա իմ գոռոցից: Ջերմում էի երևի, ահավոր թույլ էի, բայց հավաքեցի վերջին ուժերս ու մի կերպ ինձ քարշ տվեցի հյուրասենյակ: Պառկեցի բազմոցին ու կամ քնեցի, կամ գիտակցությունս կորցրեցի, չգիտեմ: »
Մահը - կարելի է ասել իմ հավանած երկրորդ պատմությունն է: Չնայած, որպես «սարսափ» ժանր կարելի է գնահատել 2: Այս պատմվածքում ինձ գրավեց մոտիկ ընկերոջ հանգամանքը, անընդհատ ցանկանում էի կարդալ տեսնել բա հետո ինչ եղավ ու պարզվավ, որ ընկերը...................: Իմ խորին համոզմամբ հեղինակը աղջիկա:
Երկու շաուրմա ու մեկ թան - Իսկականից շաուրմայոտ ու թանոտ պատմվածք է… «Հայկական սարսափ» ժանրին ընդհանրապես չի համապատասխանում: Եթե գնահատելու լինենք, ապա կարելի է տալ 0 միավոր: Հեղինակը տղա է:
Նրանք, ովքեր կանգնած են - այս պատմվածքը ընդհանրապես հետաքրքրություն չառաջացրեց: Որպես սարսափ ժանր կարելի է տալ 1 բալ: Հեղինակը տղա է:
Վիշապի վանք - շատ մանկականոտ էր: Կոնկրետ ինձ չհետաքրքրեց: Որպես սարսափ ժանր կարելի է տալ 1 բալ: Այս պատմությունը կարելի է տեղավորել ուրիշ ժանրերում: Հեղինակը աղջիկ է:
Աննան - պատմությունը սկսզբում ինձ գրավեց, սակայն հետո հասկացա, որ ավելի շատ կարծես ինչ-որ ֆիլմի կրկնօրինակ է: Ինձ դա զգացնել տվեց այ այս դրվագը.« Մտնելով Աննայի սենյակ մենք նրան տեսանք գետնին ընկած, ամբողջ երեսը արյունոտ, և նա պատերն էր քերում իր եղունգներով ու կամաց խոսում էր ինչ որ անհասկանալի արտահայտություններ: » Կարծում եմ ևս բավարար չէ, ավելի հետաքրքիր կլիներ, եթե առավել առանձին սյուժե ներկայացվեր, կամ այնպես գրված լիներ, որ թվար թե ինչ-որ նո էլէմենտներ կա մեջը: Չնայած դրան «սարսափ» ժանրին համապատսխանությունը գնահատում եմ 3: Հեղինակը աղջիկ է…

[Գալաթեա]

Սեանս

Շարադրանքն այնքան էլ ուժեղ չէր, բայց կարդացվում էր, ոչինչ:
Բովանդակությունից մի քիչ հիպնոսի պահն էր ոչ համոզիչ... շատ արագ համաձայնեց հիպնոսի ենթարկվել մի մարդ, որը մարդ էր սպանել... հասկանում եմ, չէր հիշում, ավելի ճիշտ մոռացել էր այն ինչ իրեն պետք չէ, բայց եթե կարդում ենք զուտ հոգեբանական մակարդակի ապրումներով գործ, ապա Հրանտը գոնե ենթագիտակցաբար պետք է հասկանար, որ հիպնոսն իրեն պետք չէ, գոնե մի քիչ տատանվեր:
Սեդրակի դիակի ջղաձիգ նկարագրություններն էլ էին մի քիչ չափն անցած, թեև հասկանալի է, արված էր վախ հարուցելու համար:
Կարգին ամենահաս, ամեն ինչի մեջ քիթը խոթող ուրվական էր բայց Սեդրակը... անվան ընտրությունը հետաքրքիր էր, ինձ մոտ կոնկրետ ասոցիացիա առաջարցրեմ ոմն ուրիշ Սեդրակի հետ

Ընդհանուր առմամբ՝ վատը չէր: Թեմատիկայի մեջ էր:

[Շինարար]

Նշեմ, որ իմ դիտարկումները բավականին օբեկտիվ են լինելու և կխնդրեմ հեղինակներին չնեղվել, եթե բացահայտ նշվի ստեղծագործության վատ լինելու մասին: Իհարկե «վատ» ասվածը չի նշանակում, որ այն որևէ կերպ չի ընկալվի, այլ ուղղակի «վատ» այս ժանրում տեղավորվելու իմաստով:

Ադրիանո ջան, քիչ ըմ ապշեցի, գրականության մասին օբյեկտիվ կարծիք ունենալու վստահություն ունենալ, հրաշք է, կեցցես դու
օբյեկտիվ չափանիշներն արվեստում վերջին հաշվով անիմաստ են, իմ կարծիքով. սա տնտեսագիտություն չի, սա ստեղծագործել է

Սեանս - սյուժեն հետաքրքիր է, իսկականից տեղավորվում է «սարսափ» ժանրի մեջ, վերջինում առկա է «հայկական գործոնը»… Եթե նորից դիտարկեմ հինգ բալային համակարգով, ապա այս պատմվածքին կարելի է տալ 4 բալ: Հեղինակը Բյուրնա կարծես թե:

Չեմ հավատում, Բյուրի վերջին պատմվածքը ահա, մինչ էդ էլ գիտեի, որ Բյուրը գրում է, բայց վերաբերվում էի որպես գրել-մրելու, բայց էդ պատմվածքով համոզվեցի, որ իսկապես գրում է ու էն էլ ոնց, ուղղակի երբ ուզում է, դա Բյուրը չէր, մեկ էլ լեզվի հանդեպ էդ աստիճան հոգածություն Բյուրը չունի, էդ առումով էլ Բյուրը չէր, հմենայն դեպս ես չեմ հավատում:

[Գալաթեա]

Մահը

Մի բան լավ էր, որ կարճ էր, ալարում եմ ախար երկարները կարդամ
Բայց երևի հենց դրա հետ կապված՝ թերություններ կային:
Մյուս գործերում սարսափի/կամ դրա փորձի/ պահը կեսերից էր սկսվում, իսկ այստեղ, դեռ չսկսած, վրա տվեց: Սառնամանիք, սևուսպիտակ, ես շատ գիտեմ ինչ...
Շարադրանքին կպչել չեմ կարող... վատը չէր, բայց բովանդակությունն աշխարհի պես հին էր, հետն էլ՝ Holywood-style murder մոտիվներով: Արամիկի հետ մի քիչ համամիտ եմ, բայց էնքան "Պիռոգ"ոտ չէր ինչքան էն ախմախ "Կրիկ"ոտ:
Ու էլի փորձ կար հայկական իրականությունից խուսափելու... ասենք ինչի Մարատ ու ոչ Արտաշես, էլի...

Ընդհանուր առմամբ, նույն գնահատականն, ինչ Սեանսին, վատը չէր:

[Գալաթեա]

Երկու շաուրմա ու մեկ թան

Սրա հեղինակը կարող է ասել. "Հայկական սարսափ ե՞ք ուզում, առը ձեզ, կերեք, շաուրմայի տեսքով"

Մյուսներից շատ է տարբերվում ընտրված սյուժեի պարզությամբ, "սահմռկեցուցիչ" մանրամասների նկարագրության բացակայությամբ ու չոր իրականությամբ: Ու հեգնանքով... "քրտինքով վաստակած 1500 դրամը"... Կարդալուց մտքովս անցավ՝ ով կարող է լինել հեղինակը, բայց մի քիչ թեթև հավանական է, որ նա կմասնակցի մրցույթին: Դրա համար՝ հետո կասեմ ում էի մտածել, ճիշտ էի թե ոչ

Շարադրանքը թույլ էր, մի տեսակ ստեղծագործական չէր, ոնց որ քննիչի զեկույց լիներ, անէմոցիա, անհուզում, լոկ փաստեր:

Բայց էլի եմ ասում, մյուսներից առանձնացնում եմ իր օրիգինալ ու չորուցամաք պարզությամբ:

[CactuSoul]

Ինչ աստիճանի էլ որ հասցրած լինեի սարսափել բոլոր տարբերակներից, վերջինի այս մի հատիկ նախադասությունը «հարամ արեց» անկեղծ ծիծաղով.

Աննայի մարմինը ամբողջությամբ թավալվում էր մահճակալի վրա…

[Դավիթ]

Կարդացի նորից Սեանսը: Իրոք, որ հիպնոսի պահը մի տեսակ արագ անցավ: Կարելի էր ավելի զարգացնել այդ հատվածը, այլ ոչ թե 1,2, 3, 4: Ընդհանուր առմամբ էլի կասեմ, որ Սեանսը համապատասխանում է ժանրին, չնայած շատ սարսափելի չէր: Նաև դուրս եկավ հայկական շունչը պատմվացքի, որը չէի ասի Մահի և Վիրավորանքի հանդեպ:

[CactuSoul]

Երկու շաուրմա ու մեկ թան

Սրա հեղինակը կարող է ասել. "Հայկական սարսափ ե՞ք ուզում, առը ձեզ, կերեք, շաուրմայի տեսքով"

Հերոսն, ի դեպ, կարող էր շաուրման դասից հետո ուտել, ու ինչ-որ կերպ պարզվեր, որ իր հանձնած թոք-պլոճիկից ինչ-որ բան անպիտան է եղել ըստ նշանակության կիրառելու համար, ու բժիշկը վերավաճառել է շաուրմա սարքողներին, ու հիմա մեր հերոսն ուտում է շաուրմա՝ սեփական պապուց պատրաստված Ճիշտ ա, դա ավելի շուտ ոչ թե հայկական, այլ հնդկական սարսափ կլիներ, բայց դե…

[Գալաթեա]

Նրանք, ովքեր կանգնած են

Փաստորեն էնքան էլ կանգնած չէին, նենց լավ էլ խլվլում էին
Մի բան հաստատ ա, ես խանութից շոր առնելուց էլ մանեկենի հագինը չեմ փորձի, ինչ իմանաս՝ ինչ կլինի, ով կլարվի հետևիցս՝ ոտքս արմատահան անելու նպատակով

Շատ հավանեցի լեզուն: Անթերի էր շարադրված, վարպետորեն:
Առանձին պատկերներ նկարագրելիս զգացվում էր հեղինակի վառ երևակայությունն ու կերպարներ ստեղծելու ունակությունը:
Բայց:
Երկարացրած էր, վախ հարուցելու պահով էլի չափազանցրած էր: Քանի որ միակ վախենալու բանը կյանքի եկած մանեկենն էր, ամեն ինչ արվել էր բառերի ու նկարագրությունների քանակի շնորհիվ հնարավորինս խտացնելու համար վախի զգացումը: Ու մեկ-մեկ շատ լինելու պատճառով՝ հակառակ էֆեկտն էր ստեղծվել:
Իսկ բովանդակության մեջ մի երկու պահ էլի հարցեր առաջացրին:
Օրինակ, եթե նախորդ աշխատողը նույնպես էդ առնական/էս որակումը վերջն էր/ մանեկենների ձեռը փախել էր, ուրեմն Սաշան գիժ չէր, մանեկեններն էին կատղած, չէ՞: Էդ դեպքում՝ ինչո՞ւ "բեղի"-ի վրա կայֆեր չէին բռնում: Չէ որ նա ի տարբերություն Սաշայի, շատ անդուր ու ցինիկ ձաձա էր: Լավ կերպար էր, ասեմ

Ինչևէ, թեև երկար էր, բայց հաճույքով կարդացի:
Ապրի հեղինակը:
Կարող է ivy-ն լինել, ի դեպ

[Rammstein]

Նոթատետրն էլ այդքան հայկական ծագում չունի:

Ծագման մասին խոսք չի գնացել:

Գործընկերս մոտ մի 18 տարի առաջ կախեց իրեն տան մեջ...Հոգեհանգիստը եղավ Հոլիվուդի Սուրբ Հովհաննես Եկեղեցում...Փող, փող և միայն փող...

Էդտեղից էլ հետեւություն` ամերիկայի եկեղեցականները թափելու ապրանք են (ավելի թափելու, քան մեր մոտինները): Համ էլ էս մրցույթը հայկական սարսափ ա, ոչ թե ամերիկյան…