10 օր առաջ
Մեքենայի ետևի նստարանին նստած հիացմունքով նայում էի պատուհանից երևացող սարերին: Հրաշք տեսարան էր. անձրևից հետո միանգամից երեք ծիածաններ գունագեղ կամուրջներ էին գծել: Թեքվեցի, որ Արային ասեմ նայի պատուհանից, բայց նա քնած էր: Երևի շատ անգամ էր իմ նոր ընկերը այսպիսի տեսարաններ տեսել: Չէ՞ որ սա նրա ծծնդավայր տանող ճանապարհն էր:
Մոսկվայից վերադառնալիս` դեռ օդանավում, Արան առաջարկեց կարճ արձակուրդ վերցնել և գնալ գյուղ, հյուրընկալվել իր ծնողներին ու մի քանի օր հանգիստ գտնել այնտեղ:
Իմ կյանքում չէր եղել և ոչ մի դեպք, որ ես այսպես շուտ ինձ մոտ թողնեմ մի մարդու, որի հանդեպ ծանոթության հենց սկզբից հակակրանք եմ զգացել թե’ իր մկանոտ, հսկայական ու կոպիտ արտաքինի, թե’ անտաշ խոսելաձևի համար: Երկար ճանապարհից հոգնած` ես էլ ընկա մի կիսաքուն վիճակի մեջ ու մտովի սկսեցի վերհիշել իմ ու Արայի անց կացրած վերջին օրերը:
Տհաճ հիշողություններս ընդհատեցին գյուղական ծխի ու թարմ հացի հաճելի բուրմունքը: Աչքերս բացեցի ու էլի սկսեցի պատուհանից դուրս նայել: Հունիսյան քաղաքային տոթից հետո այս զովությանը լրացնում էր իմ երազած գյուղական հանգստությանը:
Վարորդը մեքենան կտրուկ արգելակեց: Նեղ ճանապարհի հենց միջնամասով մի պառավ տատիկ շալակած ցախ էր տանում: Արան դուրս եկավ մեքենայից, բարևեց, համբուրեց ու սկսեցին երկար- բարակ զրուցել: Արան <<Մանիկ տատ էր>> դիմում այդ զառամյալ կնոջը, որը զրույյցի ընթացքում նույնիսկ շալակից չիջեցրեց ցախերը: Մեկ էլ լսեցի, թե ինչպես Է Մանիկ տատը հարցնում Արային.
- Էն ո՞ւմ տղեն ա նստած մեքենայի հետևը:
- Չես ճանաչի: Մեր կողմերից չի:
Մանիկ տատը փոքր քայլերով մոտեցավ մեքենային ու սկսեց ուշադիր նայել ինձ: Սկսեցի անհարմար զգալ , բայց չէի էլ կարող դուռը բացել ու դուրս գալ, որովհետև նա կանգնած էր հենց մեքենայի դռան մոտ: Մեկ էլ, վիզը ծռելով դեպի Արան, ասաց.
- Սրան իրիկունը հետդ կբերես իմ տուն: Համով հալվա կտամ կուտի, համ էլ մի քիչ ջանի կգա:
Ու սկսեց ծիծաղել ինքն իր ասածի վրա: Հետո նորից դեմքը շրջեց դեպի ինձ ու այս անգամ շատ ուշադիր սկսեց նայել աչքերիս մեջ: Մանիկ տատի տանջված ու կնճռոտ դեմքին կարծես հակադրություն էին նրա շատ բարի ու երիտասարդ թվացող աչքերը, իսկ բարյացակամ հայացքի մեջ լիքը ջերմություն կար:
Արան վերադարձավ, նստեց մեքենան, ու մենք շարժվեցինք առաջ: Ինձանից անկախ հարցրեցի Արային.
- Ինչի՞ չօգնեցինք Մանիկ տատին :
Արան ծիծաղալով պատասխանեց.
- Պիտի գոհ լինենք, որ մինչև մեր տուն ամբողջ ճանապարհը մեքենայի առջևից չգնաց ու թողեց իրեն անցնենք: Թե չէ մի ժամից հազիվ տուն հասնեինք: Նա իր բեռը ուրիշին չի տալիս, թեկուզ տաս էսքան լիներ:
Հինգ րոպե անց արդեն Արայենց տան մոտ էինք: Մեծ, սպիտակ դարպասը բացվեց անասելի ճռռոցով:
Տանեցիները սպասում էին և դարպասի ձայնից բոլորը դուրս թռան: Սկզբում Արայի զույգ տղաները` Արտակն ու Արեգը առաջ վազեցին, հետո հայրը` գյուղապետ Անդոն, դանդաղ ու ծանր քայլերով դուրս եկավ: Հետևից էլի երեխաներ դուրս վազեցին, հետո Արայի կինը` Նունեն, երկու քույրերը` Նազիկն ու Անուշը, ու վերջում մայրը` Սաթենիկը: Բոլորը հերթով ու անհերթ փաթաթվում էին Արային, որը կարծես մարտի դաշտից վերադարձած լիներ, թեկուզև համոզված էի, որ մեր վերջին օրերի արկածներից տեղյակ չէին:
Ներս մտանք տուն, որտեղ էլի մարդիկ կային` Արայի քույրերի ամուսինները, մի քանի հարևաններ, հորեղբայրը` իր որդիների հետ: Մինչ Արան ինձ ծանոթացրեց իր հարազատների ու բարեկամների հետ, սեղան գցվեց ու սկսվեց մի մեծ խնջույք:
Ուշ երեկոյան, երբ հյուրերը հեռացան ու երեխաներին պառկեցրին քնելու, Արայի կինը սկուտեղի վրա դրված հինգ բաժակ սուրճ բերեց պատշգամբ, նստեց ամուսնու կողքին ու բազմանշանակ դեմքի արտահայտությամբ ասաց.
- Դե՛, պատմի՛:
- Ի՞նչ պատմեմ: - Դեմքին իր համար բնական խիստ արտահայտություն տալով` հարցրեց Արան:
- Պատմի՛, թե ինչի ինձ Երևանից ուղարկեցիր գյուղ ու տաս օր չէիր էլ զանգում:
- Զբաղված էի… - էլ չկարողացավ շարունակել: Վզին մի չլմփոցով հարված ստացավ, ջղայնացաց շրջվեց, բայց հանդիպելով մոր խիստ հայացքին, հասկացավ, որ եթե էդպես շարունակի խոսել, նորից մոր ծանր ձեռքով վզին կստանա:
- Ա՜յ տղա՛ ջան, դու մեզ ո՞ւմ տեղն ես դրել: Հղի կնոջդ ու երեխեքիդ ուղարկում ես մեզ մոտ ու տաս օր անգամ չես էլ զանգում: Բա դու հեչ մտածո՞ւմ ես, որ մենք էլ ենք մարդ, մենք էլ սիրտ ունենք… - Մի պահ դադար տվեց ու շարունակեց արդեն լաց լինելով, – Անցած հինգշաբթի գիշերը երազիս մեջ քեզ տեսա, լրիվ մերկ ինչ-որ մեկի հետ ձյան մեջ էիր նստած , իսկ ձեր շուրջդ փոթորիկ ու քամի էր: Զարթնեցի ու հենց գիշերվա կեսին գնացի Մանիկի մոտ: Նա էլ ասաց, որ ձեզ բռնել են, բայց բաց կթողնեն ու դու էլ, քո ընկերն էլ ողջ-առողջ կգաք տուն: Բայց մեր եմ չէ, սիրտ ունեմ, էս խեղճ կինդ էլ հղի…
Արային փրկեց հոր ներս գալը:
- Լա՛վ, այ կնանիք, հերի՛ք ա: Վե՛րջ: էս ի՞նչ լաց ու կոծ եք դրել: Տղեդ կողքդ ա, հետն էլ ողջ-առողջ:
Հետո շրջվեց դեպի Արան ու ասաց.
- Թե ամեն ինչ անցած ա, պիտի պատմես, որ իմ ու քո կնգան համոզես, թե չէ քեզ կապելու են էս սյուներից մեկից, հարս ու սկեսուր մի լավ քոթակեն:
Սկսեցինք ծիծաղել: Հետո Արան, մեղմելով ու մի քիչ էլ խաբելով, մի քանի բառով պատմեց եղածը, բայց չթաքցրեց, որ մեզ առևանգել էին: Բացատրեց, որ ամեն ինչ ետևում է ու անհանգստանալու կարիք էլ չկա:
Մեջբերել
Էջանիշներ