Անտիգոնե-ի խոսքերից
Մի ճշտում մտցնենք, է՞լի. մասնավորապես ի՞նչ նկատի ունեք արվեստ ասելով:
Իսկ կարելի՞ է մի քանի բառով տեղեկանալ, թե Ձեր կարծիքով ինչ ասելիք կա մերօրյա արվեստ կոչվածի մեջ (ասում եք՝ սերունդն ասելիք ունի):
Ավագ սերնդի ներկայացուցիչ չեմ, բայց ինձ համար էլ են անհասկանալի սերնդակիցներիցս շատերի «ստեղծագործությունները» (ինչպես Դուք դրանք անվանեցիք): Ու մի փորձեք ինձ համոզել, որ ես եմ անհասկացող
Եթե ես մի ասպարեզում չկամ, ու գիտակցում եմ, որ չեմ էլ կարող լինել, որ նման միտքը առնվազն ծիծաղելի է, ու ինչ-որ ուրիշ մարդիկ նույն ասպարեզում որևէ բան են անում, որ ես իրենցից լավ կարող էի անել, ապա այդ մարդկանց ու առավել ևս իրենց արածը հարգելը կպահանջի (ամենաքիչը) սեփական անձը չհարգել:
Ախր մակերեսային է արվեստը՝ լավ, մի կերպ կարելի է դիմանալ՝ հիշելով, որ լավ բաներ էլ են ստեղծվում, միայն դրանով չի: Բայց նախ՝ այդ վստահությունը չկա, մակերեսային «արվեստը» այնքան հաստ շերտով է ամեն ինչ պատել, որ եթե լավ բան կա էլ, ապա չի երևում, և երկրորդ՝ մակերես էլ կա, մակերես էլ. նույնիսկ մակերեսը կարող է գեղեցիկ լինել, չէ՞: Բայց հիմիկվա «արվեստ» կոչվածը գեղեցկության հետ գրեթե կապ չունի:
Մեջբերել
Էջանիշներ