Ներկա պահին ինձ համար ամենամեծ հետաքրքրությունն առաջացնող ոճն ա սա: Թեթևակի ուսումնասիրել եմ (անգամ գործերիցս մեկի մեջ էլ ակնարկի նման օգտագործել եմ), սակայն էդ նենց չի էլի, ոնց պետք ա:
Պոստ ռոքի եթերայնությունն ու խորությունը մի տեսակ համապատասխան հոգեվիճակ ա ուզում, որ չձանձրանաս լսելուց: Կարծում եմ, որ պոստ ռոքն ապագայի երաժշտության սյուներից մեկն ա լինելու: Ու ինձ մեկ մեկ թվում ա, որ պոստ ռոքը սկսում ա լսողին «կոտորել» երբ մեջը զգալի չափով էմբիենթ ա լինում:
Աներևակայելի երաժշտություն ա, բարձր բոլոր սահմանափակ օբյեկտներից:
Մեջբերել
Էջանիշներ