Tig-ի խոսքերից
դե, որ լավն է, լավն է էլի...
հ.գ. երևի մենք էլ իմանալով մեր մահման մասին ապրում ենք, քանզի գիտենք կամ էլ հավատում ենք, որ մեր ներսի արևները չեն մարելու....
դե, որ լավն է, լավն է էլի...
հ.գ. երևի մենք էլ իմանալով մեր մահման մասին ապրում ենք, քանզի գիտենք կամ էլ հավատում ենք, որ մեր ներսի արևները չեն մարելու....
Տիգրան ջան, այս քանի օրն ուզում էի ասել, բայց մի տեսակ չէի կարողանւոմ մտքերս հավաքել…
Շենքայիններիդ այս մասն իրոք շատ հավանեցի… Նախորդը մի քիչ թույլ էր, մեկ էլ չէի ցանկանա այս շարքդ քաղաքականացնեիր, չնայած որ հետաքրքիր ու գեղեցիկ ձևով ասված խոսքը միշտ էլ ավելի հաճելի է լսել, քան....
Մի խոսքով ... Հատկապես դուր եկավ, որ խոսում ես լինել ու չլինելու հարաբերական լինելու ու միևնույն ժամանակ խուտուտի մասին՝ ցույց տալով, որ հենց էդ անհոգ քրիրջն է լոկ կարևոր:
Թող մեր լուրջ դեմքերով փիլիսոփայելու ժամանակ հաճախ հնչի թեթև ծիծաղն ու մեզ էլ մի քիչ անհոգություն պարգևի:
Սա էլ գրածումդ իմ տեսածը
Ապրես:
Հ.Գ. Էս շարքդ կարդալիս աչքիս առաջ գալիս է գեղեցիկ նկարզարդարված մի գրքույկ, որը ոչ միայն ես եմ հաճույքով կարդում, այլ հետո նաև իմ երեխաները:
Վերջին խմբագրող՝ E-la Via: 17.02.2011, 14:14:
einnA (17.02.2011), Lianik (18.02.2011), Mark Pauler (17.02.2011), Shah (17.02.2011), Tig (17.02.2011)
Ան ջան, շնորհակալություն կարծիքի համար:Տիգրան ջան, այս քանի օրն ուզում էի ասել, բայց մի տեսակ չէի կարողանւոմ մտքերս հավաքել…
Շենքայիններիդ այս մասն իրոք շատ հավանեցի… Նախորդը մի քիչ թույլ էր, մեկ էլ չէի ցանկանա այս շարքդ քաղաքականացնեիր, չնայած որ հետաքրքիր ու գեղեցիկ ձևով ասված խոսքը միշտ էլ ավելի հաճելի է լսել, քան....
Մի խոսքով ... Հատկապես դուր եկավ, որ խոսում ես լինել ու չլինելու հարաբերական լինելու ու միևնույն ժամանակ խուտուտի մասին՝ ցույց տալով, որ հենց էդ անհոգ քրիրջն է լոկ կարևոր:
Թող մեր լուրջ դեմքերով փիլիսոփայելու ժամանակ հաճախ հնչի թեթև ծիծաղն ու մեզ էլ մի քիչ անհոգություն պարգևի:
Սա էլ գրածումդ իմ տեսածը
Ապրես
Հ.Գ. Էս շարքդ կարդալիս աչքիս առաջ գալիս է գեղեցիկ նկարզարդարված մի գրքույկ, որը ոչ միայն ես եմ հաճույքով կարդում, այլ հետո նաև իմ երեխաները
Նախորդը իրոք որ ոչ թե մի քիչ, այլ շատ թույլ է: Պատճառը, ինչպես նկատել ես, քաղաքականացման անհաջող փորձն է: Բայց այդ հարցով այնքան մեծ կուտակումներ կան մոտս, որ դուրս գալուց էմոցիայից զատ, այլ ավելի մնայուն բանի չեմ կարողանում վերածել դրանք... Ինչևէ...
Ինչ վերաբերվումա գրքույկին՝ իհարկե զգացված եմ նման կարծիքի համար, բայց չեմ կարծում, որ արդեն դրա մասին կարելի է մտածել: Նախ դեռ շատ շատ աճելու տեղ կա, դեռ շատ անմշակ են ստացվում: Երկրորդն էլ, չգիտեմ էդքան նվիրվածություն ու աշխատասիրություն կարող եմ արդյոք ներդնել գրքույկի մակարդակին հասնելու համար...
Հա, հույզն է լոկ մնայունը՝
Մնացյալը անցողիկ…
E-la Via (17.02.2011)
Հաստատ կարող եսԱն ջան, շնորհակալություն կարծիքի համար:
Նախորդը իրոք որ ոչ թե մի քիչ, այլ շատ թույլ է: Պատճառը, ինչպես նկատել ես, քաղաքականացման անհաջող փորձն է: Բայց այդ հարցով այնքան մեծ կուտակումներ կան մոտս, որ դուրս գալուց էմոցիայից զատ, այլ ավելի մնայուն բանի չեմ կարողանում վերածել դրանք... Ինչևէ...
Ինչ վերաբերվումա գրքույկին՝ իհարկե զգացված եմ նման կարծիքի համար, բայց չեմ կարծում, որ արդեն դրա մասին կարելի է մտածել: Նախ դեռ շատ շատ աճելու տեղ կա, դեռ շատ անմշակ են ստացվում: Երկրորդն էլ, չգիտեմ էդքան նվիրվածություն ու աշխատասիրություն կարող եմ արդյոք ներդնել գրքույկի մակարդակին հասնելու համար...
* * *
Անձևրը շարունակում էր անխնա լվանալ շենքերի պատերը: Պատուհանից երևում էին ջրի հոսքից լղոզված աչքեր: Աչքերը կարծես ցանկանում էին որսալ ջրի հոսքը ու միանալով այդ հոսքին հոսել… Հոսել պատուհանն ի վար ու հասնելով պատին` լվանալ այն: Մաքրել: Լղոզված աչքերում նշմարվում էր հոգնածություն: Հոգնածություն կեղտի նկատմամբ, և նա ցանկանում էր անձրև դառնալ ու մաքրել, լվալ… Մթությունը օգնում էր որպիսի աչքերի մեջ անդրադառնան նաև դրսի լույսերը և տրվելով լղոզվող ջրին՝ միանան մաքրության հոսքին: Կամաց կամաց քունը հաղթում էր, և աչքերը կամաց կամաց վար իջնելով բարձին, ընկղմվում են իրենց երազային աշխարհը: Անձրևի խշշոցին ոչինչ չէր խանգարում և այն մեղմ շորյում էր լսողությունը: Բայց կամաց կամաց ինչոր մի խուլ մրթմռթոց սկսեց խցկվել այդ ձայնի մեջ: Մրթմռթոցը կամաց կամաց սկսեց պարզանալ և վերածվել խոսքի՝ ավելի ճիշտ մենախոսության, գրավելով լսողության ողջ ուշադրությունը:
- Էս ինչ լավ անձրև է: Մի կարգին կմաքրվենք: Գարուն, գարուն… Ամեն առավոտ երգելս գալիս է: Սիրում եմ գար… Տեսնես Մարդն է գարնան հեղինակը, թե… Մարդ, Մարդ, գարուն… Չէ միևնույն է ես չեմ հավատում Մարդու գոյությանը: Ախր ինչպե՞ս կարող է մեր գոյությունը պայմանավորված լինել նրանով: Հենա, մենք կանք, իսկ ինքը ո՞ւր է: Դե թող հայտնվի ու ասի՝ ես եմ ձեր արարիչը: Իսկ այդ ձայները որ լսում եմ՝ իմ երևակայության արդյունքն է: Մարդ, Մարդ, Մարդ… ինչոր ձայներ… Օֆ է, ես հաստատ գժվում եմ: Ավելի լավ է քնեմ… Այ, գարունը գոյություն ունի: Ինչպիսի գեղեցկություն: Լուսաբացին երկնքում կախված պաղություն: Հորդառատ, մաքրաբեր անձրևներ… Մի՞թե դա էլ է մարդը արարել… Է, չէ դե էլի, չէ…
Լսողությունը ակամաից չկարողացավ չմիջամտել ու բարձրաձայնեց.
- Մարդը գոյություն ունի:
- Էլի սկսվեց… էլի ձայներ եմ լսում: Չէ, ես վերջը հաստատ գժվելու եմ:
- Ի՞նչ ձայներ: Ինչո՞ւ ես գժվելու:
- …ըը… դու… դու լսո՞ւմ ես ինձ…
- Լսում եմ ու կարող եմ նորից կրկնել՝ մարդը գոյություն ունի:
- Իսկ դու ո՞վ ես:
- Իմ անունը Հայկ է: Իսկ դու ո՞վ ես:
- Իմ անունը Տասներեք է: Ասում ես Հա՞յկ… Ինչ տարօրինակ անուն է:
- Էդ քո անունն է տարօրինակ,- ծիծաղեց ձայնը,- Ի՞նչ է, թվից ավելի լավ անուն չէին կարո՞ղ տալ քեզ: Կարո՞ղ ա դու բռնավոր ես ու քեզ համարակալել են,- ու ծիծաղը էլ ավելի ուժգին արձագանքեց:
- Թվի՞ց, բռնավո՞ր… Չեմ հասկանում ինչ ես ասում:
- Ի՞նչ է, դու Լուսնից ես իջե՞լ:
- Լուսնի՞ց: Չէ: Իսկ ո՞նց կարող եմ ես Լուսնից իջնել:
- Չէ, դու հաստատ Լուսնից ես իջել: Հետն էլ ասում ես իբր մարդը գոյություն չունի: Դու երևի ինկատի ունես մարդկային որակնե՞րը: Հա՞:
- Մարդկային որակներ… Ինչ տարօրինակ ես խոսում…
- Ե՞ս, թե՞ դու:
- Դու: Իսկ դու ինչպե՞ս կարող ես հիմնավորել Մարդու գոյությունը:
Ձայնը կրկին ծիծաղեց ու ասաց.
- Ինձնով:
- Ո՞նց քեզնով:
- Հա ինձնով, ես մարդ եմ,- ու ծիծաղն էլ ավելի ուժեղացավ,- ինչի՞ դու մարդ չես:
- … Մա՞րդ… ո՞նց թե դու Մարդ ես: Չէ, ես վերջնականապես ցնդում եմ…
Ձայնը մի պահ լրջացավ ու մի փոքր վախեցած հարցրեց.
- Դու մարդ չե՞ս… բա ո՞վ ես…
- Շենք եմ ես, շենք… բայց մեկ է, դու գոյություն չունես…
Հայկը վեր թռավ: Սիրտը արագ թպրտում էր: Ձեռքը տարավ դեպի ճակատը ու սրբեց սառը քրտինքը:
Անձրևը դեռ շարունակում էլ լվալ շենքի պատերը…
Հա, հույզն է լոկ մնայունը՝
Մնացյալը անցողիկ…
Agni (28.02.2011), Chilly (28.02.2011), einnA (28.02.2011), Lianik (28.02.2011), Lusina (28.02.2011), Lusinamara (12.04.2011), Mark Pauler (28.02.2011), My World My Space (28.02.2011), Nare-M (28.02.2011), Safaryan (12.04.2011), Sambitbaba (14.04.2011), ~Anna~ (28.02.2011), Արևածագ (28.02.2011), ԿԳԴ (28.02.2011), Նաիրուհի (28.02.2011), ՆանՍ (28.02.2011), Սլիմ (28.02.2011)
լավն էր մտածված էս կտորը
սպասում եմ մյուս մասին.....
Tig (28.02.2011)
* * *
Հայկը համարյա չէր հիշում այդ երազը:
Նա խորասուզված ինչոր բան էր կարդում համակարգչի էկրանից: Ականջակալներն ականջներին էին և խուլ լսվում էր Վիվալդիի “Տարվա եղանակերը”: Մերթ ընդ մերթ ստեղնաշարը չխչխկում էր նրա մատների սեղմումից և միտքը մատների միջոցով վերածվում էր խոսքի: Արդեն գիշեր էր և սենյակը լուսավորվում էր միայն էկրանի լույսից: Ու չնայած նրան, որ Հայկի աչքերը քուն էին աղերսում՝ նրա մատները դեռ շարունակում էին կտկտացնել ստեղնաշարը: Կամաց կամաց այդ կտկտոցին սկսեց ձուլվել մի խուլ ձայն…
- …Արդեն քանի օր է ինչ հանգիստ քնում եմ: Էլ ոչ մի ձայն ինձ չի անհանգստացնում: Ես էլ մտածում էի, թե գժվել եմ: Լսո՞ւմ ես ինձ Տասնյոթ… Էհ, քնած ես արդեն: Իսկ ես այսօր նենց տրամադրված էի զրուցելու: Ափսոս, որ վաղը միայն կարող եմ հարցնել, թե ինչու է Լուսինը մեկ կլոր, մեկ էլ կիսատ: Կամ էն դիմացի սարը ինչու է, մի որոշ ժամանակ սպիտակ, հետո կամաց կապույտ է դառնում, երբեմն կանաչ…
Հայկը սա լսելով, սկսեց ծիծաղել ու ինքն իրեն խոսել.
- Տեսնես էս երազները, որ չլինեին, ինչո՞վ էինք զբաղվելու գիշերները…
- Հը՞… նորից ձա՞յն… Այդ ո՞վ է:
- Հա էլի երազ է: Ես եմ Հայկը:
- Ա…ը… նորից սկսվեց…
- Ի՞նչը:
- Ես նորից լսում եմ քեզ: Այսօր հազիվ համակերպվել էի այն մտքի հետ, որ էլ չեմ լսելու քեզ:
- Ի՞նչ է, ես այդքան տհաճ եմ խոսո՞ւմ:
- Չէ, ուղակի դու ասում ես, որ Մարդն ես, իսկ ես… ըը… կարճ ասած չեմ հավատում քո գոյությանը:
- Օֆ է… Հա էլի, էս էն երազիս շարունակությունն է:
- Ի՞նչ երազ:
- Հեչ: Փաստորեն դու ասում ես, որ անունդ Տասներեք է ու որ…ըըը, լեզուս էլ չի պտտվում ասեմ… Դու շե՞նք ես:
- Հա բա հո հուշարձան չեմ: Բա եթե դու Մարդն ես, ամենակարող ու արարող, բա դու ո՞նց չգիտես, թե ես ով եմ: Չէ՞, որ ասում են, թե դու ես մեզ արարել: Ըհը, տեսնում ես, որ դու Մարդը չես…
- Էս ինչ սարսափ երազ էր… Սենց էլ անկապություն կլինի…
- Հը՞: Դե ասա է, ասա, որ դու Մարդը չես:
- Դե արի սրան բան բացատրի… Ես մարդ եմ ու իմ նման մարդիկ շատ կան ու մենք ենք սարքում շենքերին… Բռռռ, չեմ հավատում, որ ես շենքին բացատրություն եմ տալիս…
- Էդ դեպքում որտե՞ղ ես դու, ինչո՞ւ ես քեզ չեմ տեսնում, այլ միան լսում եմ: Դա էլ կարծում եմ իմ երևակայության արդյունքն է:
- Ես հիմա ամենայն հավանականությամբ քնած եմ մեր բնակարանում, իսկ այս զառանցանքը ուղակի երազ է…
- Իսկ ձեր բնակարանը որտե՞ղ է:
- Մեր բնակարանը գտնվում է տասնե… բռռռ… տասներեք շենքում… իսկ… Չէ, չէ, մի րոպե: Դու ուզում ես ասես, որ դու մեր շե՞նքն ես… ու ես հիմա խոսում եմ մեր շենքի հե՞տ,- ու մի անզուսպ ծիծաղ է լսվում:
- Ի՞նչ է նշանակում՝ ես ձեր շենքն եմ… Դե հերիք է ծիծաղես…
Հայկը վեր է թռնում պատուհանի շրխկոցից: Սառը օդը բացված պատուհանից խփում է նրա դեմքին: Մի պահ աչքը ընկնում է էկրանին իր դեմքով տպված տառերի կույտին: Մի թեթև ուշքի գալով վեր է կենում ու փակում պատուհանը:
Դրսում մարտն էր նվագում:
Հա, հույզն է լոկ մնայունը՝
Մնացյալը անցողիկ…
E-la Via (22.04.2011), einnA (12.04.2011), Lianik (12.04.2011), Lusina (12.04.2011), Lusinamara (12.04.2011), Mark Pauler (12.04.2011), My World My Space (13.04.2011), Safaryan (12.04.2011), Sambitbaba (14.04.2011), Shah (12.04.2011), Արևածագ (12.04.2011), Գեա (12.04.2011), Դեկադա (12.04.2011), Լուսաբեր (12.04.2011), Նաիրուհի (13.04.2011), Սլիմ (13.04.2011)
Ես էլ արդեն մտածում էի , թե ինչ ա Տիգը Էս ամիսուկես առանց գրառման թողել "Շենքայինները": Փաստորեն գործողությունները զարգանում են դեպի....
Այ, թե ուր ա տանելու, էտ հարցն էլ հենց հետաքրքիր ա դարձնում:
Իմ ՔԱՈՍԸ գնում է ամենուր, իր հլու ծառայի` "Տիրակալ Ժամանակի" ուսերին նստած: _________
Tig (12.04.2011)
Դեռ չգիտեմ Մարկ ջան... սա որպես առանձին կտոր՝ չհաջողված է: Բայց հուսամ ընդհանուրի մեջ իր դերը կխախա...
Հա, հույզն է լոկ մնայունը՝
Մնացյալը անցողիկ…
Չհաջողված չի, ուղղակի միտքն ա կիսատ:Դեռ չգիտեմ Մարկ ջան... սա որպես առանձին կտոր՝ չհաջողված է: Բայց հուսամ ընդհանուրի մեջ իր դերը կխախա...
Իմ կարծիքով դա հիմա առավելություն ա, ոչ թե թերություն:
Իմ ՔԱՈՍԸ գնում է ամենուր, իր հլու ծառայի` "Տիրակալ Ժամանակի" ուսերին նստած: _________
Lusina (12.04.2011), Sambitbaba (14.04.2011), Tig (12.04.2011), Գեա (12.04.2011)
Տիգ ջան, այս ինչ բարի՜ ու անդառնալիորեն նոր կյանքին չհարմարված շենք ունես , ոնց որ մեր տատիկ պապիկներից լինի, ,տարիների փորձառությունը ուսերին, բայց մի տեսակ շվարած, վախվորած,անհասկանալի հարցերի քաոսը գլխի մեջ,թե ուր է այս ամենի իրական ստեղծողը՝"մարդը"…հանկարծ չգա ու մի օր որոշի, որ ինքը էլ չի համապատասխանում այսօրվա ստանդարտներին:
Է՜յ, դո՛ւ` սապատ դառած ՃԻՇՏ, անապատ եմ մտել: Քեզ մաշելու համար ծարավ եմ մնալու...
Վերջերս էս շարքը ինձ Հախվերդյանի երգերից տողեր է հիշացնում
... ու մի օր հանկարծ շենքերը մեծացան ու մարդիկ հանկարծ շատ փոքրացան...
հատ-հատ բառերը չեմ հիշում, բայց էս տողերը հաստատ կան...
վիճակն իմ խիստ անորոշ է. պարտության մեջ եմ `կամովի...
Տիգ ջան
կարելի է ասել քամիների մասնակցությունը մտաքաոսին.... ստացվել է, գուցե մի բան կիսատ է, բայց դա նաև ավարտուն-կիսատ է, այսինքն շարունակություն է ենթադրում.... շարունակություն, որը մնում է չբացահայտված
Tig (13.04.2011)
Գեա ջան, ես ընդհանրապես ստանդարտների մասին չեմ էլ մտածում՝ համենայն դեպս այս կոնտեքստում: Հակառակը, փորձում եմ դուրս գալ ստանդարտներից, բայց միևնույն ժամանակ չեմ ուզում որ դա "սպանտան" (էս բառի հայերենը չգիտեմ) լինի, ես մեղմ ու հանդարտ անցման սիրահար եմ
Ժողովուրդ շատ շնորհակալություն արաձագանքների համար
Հա, հույզն է լոկ մնայունը՝
Մնացյալը անցողիկ…
Գեա (13.04.2011)
սպոնտան- ինքնաբերաբարԳեա ջան, ես ընդհանրապես ստանդարտների մասին չեմ էլ մտածում՝ համենայն դեպս այս կոնտեքստում: Հակառակը, փորձում եմ դուրս գալ ստանդարտներից, բայց միևնույն ժամանակ չեմ ուզում որ դա "սպանտան" (էս բառի հայերենը չգիտեմ) լինի, ես մեղմ ու հանդարտ անցման սիրահար եմ
Շենքայիններդ դուրս շա՜տ է գալիս:
Տեսնես իմ շենքի մտքին ի՞նչ կա…
Է՜յ, դո՛ւ` սապատ դառած ՃԻՇՏ, անապատ եմ մտել: Քեզ մաշելու համար ծարավ եմ մնալու...
Tig (13.04.2011)
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ