Հարություն Հովակիմյան

[Hab]

Քաղաքիս ձյունը եզրաքարերից
Ճերմակ փոշու պես քթով եմ քաշում,
Բայց փաթիլները չեն հասկանում ինձ
Ու կոպերիս մեջ լցնում են աշուն...

Շուտով երկինքը ցավից կպայթի.
Քամուց ծակոտված աֆիշներ ենք,տե'ս,
Անշարժ կանգնել ենք կծկված մայթին`
Մարմնավաճառը, աղբամանն ու ես:

Հեռվում ծառերը դողում են քնած,
Քնած ծառերին հազա~ր երանի,
Մարմնավաճառը սակարկեց, գնաց,
Մնացածներիս քամին կտանի:

Կեսգիշերային իմ Երևանում
Գլուխս` իբրև փոքրիկ ձնեգունդ,
Ջղաձիգ ափով հեռու եմ վանում,
Քաղաքիս ձյունը փոշուց շատ է թունդ...


Պատեր
Քարե պատեր, պատեր լացի,
Պատեր վանքի, կյանքի պատեր,
Ոչինչ չկա պատից բացի,
Քարաշեն է աշխարհը, Տե'ր:

Լուռ եք հիմա, դուռ եք հիմա,
Ու ես անցա հենց ձեր միջով,
Նորից եկա հիմար-հիմար,
Ափոսո~ս, չեղա ձեզ պես զիջող:

Մի պատի տակ մոմերը տաք
Վաճառում է Լուսիկ տատին,
Բայց նույն պահին երկնքի տակ
Հարբեցողը միզեց պատին...

[Chuk]

Հարգելի Hab, Հարություն Հովակիմյանը դու՞ք եք:

[Hab]

Հարգելի Chuk, ես ընդամենը ընթերցող եմ, պարզապես հավանել և տեղադրել եմ... Կցանկանայի լսել կարծիքներ...

[Hab]

Հով. Հար.

Հովհարային անջատում էր այդ օրերին,
Ճամպրուկների շարված դիրքն էր հովհարային,
Ցուրտը տաք էր, մութը լույս էր այդ օրերին,
Մենք էլ էինք այդ օրերին հովհարային:

Հայրս, մայրս, ճամպրուկները, քույրս և ես,
Մեզ մոռացած թռչում էինք երկինքներով,
Սիբիր հասանք, որ տաքանանք, հավատու՞մ ես,
Իմ տարեկից անկախություն-ինքնաաքսոր:


***
Դատարկ, դատարկ տան պահակ,
Իմ տարեց ընկեր, Համբո',
Դու ծխում ես գլխահակ,
Մուժը պարում է տանգո...

Նորից եկա քեզ այցի,
Աչքերդ շա~տ, շա~տ են լուռ,
Էլ նման չես դու խայծի,
Կարծես լինես անտուն դուռ...

Օրը ճեղքից ներս մտավ...
Դեռ կանչում ես Պայծառին...
Որբությունը քեզ գտավ,
Ինչպես քամին մերկ ծառին...

[Hab]

***
Լեսբուհիներ են ամպերը համառ,
Դեռ ճմրթում են երկինքները ջինջ,
Ժառանգ չի մնա երկնքի համար,
Անձրև, սիրախաղ, իսկ ուրիշ` ոչինչ:

Անձրևից հետո միշտ նույնն է, ընկե'ր,
Կիսատված թանաք, ցանցկեն պահպանակ,
Շինծու ծիածան ու սնկեր, սնկեր,
Մի նոր ջահելի տանում են բանակ:

Միայնակ աղջիկ, որովայն լուսին,
Աղջիկը ձուլվեց ամպերին համառ,
Կաթիլ դառնալով անցորդի ուսին`
Մկրտվեց մի նոր երկնքի համար:

[Chuk]

Հարգելի Chuk, ես ընդամենը ընթերցող եմ, պարզապես հավանել և տեղադրել եմ... Կցանկանայի լսել կարծիքներ...

Ուղղակի ինձ անծանոթ անուն էր և պարտավոր էի հարցնել, որպեսզի ակումբի սկզբունքների համաձայն որոշեի թողնե՞լ այս բաժնում, թե՞ տեղափոխել «Ստեղծագործողի անկյուն» բաժին:

Կարո՞ղ եք կենսագրական տվյալներ, հեղինակի մասին ինֆորմացիա տեղադրել:

[Hab]

Ծնվել է 1990 թ. Երևանում: Ավարտել է <Էրեբունի> պետական բժշկական քոլեջի դեղագործական ֆակուլտետը, այժմ սովորում է Երևանի պետական գեղարվեստի ակադեմիայի Դիլիջանի մասնաճյուղում` կիրառական զարդարվեստ ֆակուլտետում: <Ցոլքեր> գրական կենտրոնի սան է:
Տպագրվել է <Ցոլքեր>, <Միհր>, <Նարցիս> հանդեսներում, <Սերունդ> էլ. կայքում, <Բառ և հույս>, <Թռիչք և թևեր> անթոլոգիաներում և ԼՂՀ <Գանձասար> բանաստեղծական ժողովածուում: Արժանացել է <Փոքրիկ իշխան> գրական մրցանակին, ռուսերենից հայերեն Իլյա Տյուրինի բանաստեղծությունները թարգմանելու համար ստացել է <Իլյա պրեմիա> և Մոսկվայի կառավարության կողմից արժանացել է հատուկ մրցանակի: Տպագրվել է Ռուսաստանի մամուլում` <Պրոլոգ> և <Յունոստ> ամսագրերում: ՀԳՄ մուտք մատենաշարով 2010 թ. տպագրվել է նրա <Երբ մենք չաղոթեցինք> բանաստեղծությունների ժողովածուն:

[Garapost]

Քաղաքիս ձյունը եզրաքարերից
Ճերմակ փոշու պես քթով եմ քաշում,
Բայց փաթիլները չեն հասկանում ինձ
Ու կոպերիս մեջ լցնում են աշուն...

Շուտով երկինքը ցավից կպայթի.
Քամուց ծակոտված աֆիշներ ենք,տե'ս,
Անշարժ կանգնել ենք կծկված մայթին`
Մարմնավաճառը, աղբամանն ու ես:

Հեռվում ծառերը դողում են քնած,
Քնած ծառերին հազա~ր երանի,
Մարմնավաճառը սակարկեց, գնաց,
Մնացածներիս քամին կտանի:

Կեսգիշերային իմ Երևանում
Գլուխս` իբրև փոքրիկ ձնեգունդ,
Ջղաձիգ ափով հեռու եմ վանում,
Քաղաքիս ձյունը փոշուց շատ է թունդ...


Պատեր
Քարե պատեր, պատեր լացի,
Պատեր վանքի, կյանքի պատեր,
Ոչինչ չկա պատից բացի,
Քարաշեն է աշխարհը, Տե'ր:

Լուռ եք հիմա, դուռ եք հիմա,
Ու ես անցա հենց ձեր միջով,
Նորից եկա հիմար-հիմար,
Ափոսո~ս, չեղա ձեզ պես զիջող:

Մի պատի տակ մոմերը տաք
Վաճառում է Լուսիկ տատին,
Բայց նույն պահին երկնքի տակ
Հարբեցողը միզեց պատին...

Ուղղակի հրաշալի երգ կստացվի, եթե հեղինակը ավելացնի այս կրկներգը.

Խմում էինք թարմ գարեջուր հարբեցողի պես,
Միզում էինք պատերի տակ խնամիս ու ես:

Ահա թե ինչպե՞ս և որտե՞ղ է հարստանում ժամանակակից հայ գրականությունը:

[Hab]

Ճիշտ եք, հարգելի Garapost , սակայն երգը կստացվի միայն այն դեպքում, երբ այն կատարեք դուք և ձեր խնամին...

[My World My Space]

Ուղղակի հրաշալի երգ կստացվի, եթե հեղինակը ավելացնի այս կրկներգը.

Խմում էինք թարմ գարեջուր հարբեցողի պես,
Միզում էինք պատերի տակ խնամիս ու ես:

Ահա թե ինչպե՞ս և որտե՞ղ է հարստանում ժամանակակից հայ գրականությունը:

մի ուղղում` պետք է ասեիք. ահա թե ինչպես եմ հարստացնում հայ ժամանակակից գրականությունը....

[Hab]

***
Թթխմոր կրծքերով աղջնակ,
Սրտխփոցս դառնում է երկտող,
Այս գարունը ձմեռ է սնանկ,
Մի' ասա, մի' ասա` ձեռքս թող:

Զուր ես դու վախվորած նայում ցած,
Մենք փոխվում ենք, փոխվում օր-օրի,
Մեր շորերը վաղուց փոքրացած
Մեր բակի ծեր քամին կօրորի:

Գնացիր, գնացիր քայլ առ քայլ,
Շարժ ու ձևդ դարձավ կանացի,
Քեզ տարավ տաբատով մի գորշ գայլ,
Ես խև-խև կես ճամփին մնացի...

[Garapost]

Պարոն Հոակիմյան, ես այժմ այն կարծիքին եմ, որ իմ դիտողությունը տեղին չէր արված, որի համար ներողություն եմ խնդրում: Ես ճիշտ կլինեյի այն դեպքում, եթե դա լիներ Հայ գրականություն բաժնում: Ժամանակաից հայ գրականության մեջ ամեն ինչ կարելի է: Այդտեղ հենց այդ էլ պակասում էր՝ մարմնավաճառը, աղբամանը, և իհակե՝ միզող մարդը: Ամեն ինչ նորմալ է և տեղին:

[My World My Space]

Պարոն Հոակիմյան, ես այժմ այն կարծիքին եմ, որ իմ դիտողությունը տեղին չէր արված, որի համար ներողություն եմ խնդրում: Ես ճիշտ կլինեյի այն դեպքում, եթե դա լիներ Հայ գրականություն բաժնում: Ժամանակաից հայ գրականության մեջ ամեն ինչ կարելի է: Այդտեղ հենց այդ էլ պակասում էր՝ մարմնավաճառը, աղբամանը, և իհակե՝ միզող մարդը: Ամեն ինչ նորմալ է և տեղին:

Գարապոստ չի կարելի այդքան գռեհիկ լինել, դա առաջին հերթին գցում է քո խոսքի հարգը, ու եթե քննադատության մեջ նույնիսկ առողջ միտք ես արտահայտում, ապա գռեհկության պատճառով այն վերածվում է վիրավորանքի:

Քննադատիր, բայց զգույշ էղիր խոսքերի մեջ....

Ի դեպ ժամանակակից հայ գրականության մեջ եթե ամեն ինչ կարելի է, ապա դրա մեղավորը նաև դու ես, այն արտացոլում է նաև քո իրականությունը, քո արտահայտած կարծիքը բավականին լայն լուսաբանեց քեզ

Հ.Գ. Hab ջան, ներողություն եմ խնդրում թեմադ օֆթոփելու համար....

[Philosopher]

***
Թթխմոր կրծքերով աղջնակ,
Սրտխփոցս դառնում է երկտող,
Այս գարունը ձմեռ է սնանկ,
Մի' ասա, մի' ասա` ձեռքս թող:

Զուր ես դու վախվորած նայում ցած,
Մենք փոխվում ենք, փոխվում օր-օրի,
Մեր շորերը վաղուց փոքրացած
Մեր բակի ծեր քամին կօրորի:

Գնացիր, գնացիր քայլ առ քայլ,
Շարժ ու ձևդ դարձավ կանացի,
Քեզ տարավ տաբատով մի գորշ գայլ,
Ես խև-խև կես ճամփին մնացի...

Լավն էր:

[Hab]

Շնորհակալ եմ, Ձեր խոսքերի համար, My World My Space ջան: Ես էլ եմ կողմ առողջ քննադատության, բայց շատ ափսոս, որ շատերիս մոտ դեռ չի ստացվում չհեգնելով, չվիրավորելով մարդուն` խոսել գործից: Բնական է, որ կարծիքները նույն ստեղծագործության վերաբերյալ շաաաաատ տարբեր են լինելու, բայց միայն հիմնավորելու դեպքում է կարծիքը կշիռ և ազդեցություն ունենում...