Դասամիջոց էր:Պատուհանի մոտ էր,երբ դասընկերը սեղանից փոխանցեց հեռախոսը.
-Զանգում են:Պապիկդ է:
Հազիվ զսպեց ծիծաղը:
«Papik is calling»…
-Ալո,ալոո,պա՛,պապա՛,ալո…
Ժպտաց:Երևի պատահական է զանգել:Հետ զանգեց:
-Ալո,-պաշտոնական լսվեց հեռախոսի միջից:
-Պապա՞,ո՞նց ես…
-Լավ եմ բալես,դու ո՞նց ես,գիտես արդեն տիրապետում եմ հեռախոսին,լսի՛ր,միայն չգիտեմ ի՞նչից է,դու,որ զանգում ես նկարդ ցույց է տալիս,ուրիշները,որ զանգում են`չէ,մարդ կա իսկի անունը չի գրում…
-Կգամ դա էլ կբացատրեմ:Ասում ես արդեն գլուխ ես հանու՞մ,հիմա,որ sms-ով գրեմ,որ քեզ շատ եմ սիրում,կարո՞ղ ես կարդալ:
-Դու ծիծաղիր,ոչինչ,էգուց կմեռնեմ կլացես…
-Պա,եթե համարձակվես մեռնել,ես քեզ կսպանեմ…
Արդեն էլ չէիր վախենում մեռնելուց:Գիտեիր,որ թոռնիկդ կլացի:«Ուրիշ ոչ մեկի համար այդպես չի լացի,բայց իմ մեռնելուց կլացի»,-մի տեսակ հպարտորեն մտածում էիր վերջերս:
Արդեն երեկո էր:Լուռ նայում էիր քարտեզի էջին:Այնպես կուզեիր ուժ ու հնարավորություն ունենաիր նրան տանելու Աֆրիկա:Երկուսով կգնայիք,ի~նչ լավ կանցներ…
Արդեն դասից եկած կլինի…
Ուզում էիր գնալ նրան տեսնելու,պատմելու,որ այսօր ինքնուրույն վերալիցքավորել ես հաշիվդ:
Երևի հիմա դաս է սովորում…
Չէ,դաս չի սովորում…
Գլուխը թաղել է թաց բարձի մեջ,որ չտեսնի նյարդերի վրա ազդող հորը,փակել ականջները,որ ոչինչ չլսի:Ուզում է խլանալ…
Մի քանի տարի առաջ էր.քրոջ դասընկերուհին ասաց,որ ատում է ծնողներին:Չգիտես ինչու իրեն իրավունք վերապահեց ապտակելու նրան,ավելին,քրոջը արգելեց շփվել նրա հետ:Իսկ հիմա,թեկուզ ոչ ոք չշփվի հետը,ինչ ուզում են թող մտածեն իր մասին,թող մեղադրեն…
Այդ աղջկա ասածից հետո մտածում էր,որ ծնողը վատը չի կարող լինել,ի՞նչու է ուրեմն այդպես ասում:Իրավունք չունի,առավել ևս,որ իր հետ ավելի վատ են վարվում,բայց ինքը լռում է…
Աստված երբեմն ըստ արժանվույն չի գնահատում մարդկանց:Մարդիկ կան,որ երազում են երեխա ունենալ,մարդիկ էլ կան,որ լքում են իրենց երեխաներին`թողնելով մանկատներում:Էլ չեմ ասում,որ մարդիկ էլ կան,որ ավելի լավ է մանկատուն տանեին…
Մանկուց չէր սիրել հորը,իսկ երբ հարբած էր լինում,ատում էր նրան:Բայց միշտ չէր հարբած ու դա չէր չսիրելու պատճառը:Ավելի լավ էր հարբեցող լիներ…
Պապին պապա էր ասում…
Գլուխը թաղել էր բարձի մեջ ու միայն մի բան էր ուզում` վազել պապի տուն:
Երանի դատարկախոս ու անընդհատախոս տատը,երկերեսանի հորեղբայրը,շահամոլ հարսը ու նրանց թիթիզ աղջիկը տանը չլինեին կամ ուր ուզում էին թող լինեին,երանի պապը բակում նստած լիներ,ինքը հիմա,հենց այս գիշերով վազեր անցներ այդ կես կիլոմետրը,վազելու ընթացքում փոքրանար,երբ հասներ պապի մոտ դառնար հինգ տարեկան,ինչպես այն ժամանակ,երբ Աֆրիկայի քարտեզը գրպանից չէր հանում,կուչ գար պապի ոտքերի տակ,ամուր գրկեր ոտքերը ու այդպես մնար…միշտ…հոգում`լիքը երազներ,մտքում` անմեղ հարցեր,սրտում`մաքրություն,այտերին`հորաքրոջ ժպիտը,երևակայության մեջ`Աֆրիկայի անապատները,գրպանում`Աֆրիկայի քարտեզը…
Մեջբերել
:
Թամարա-ի խոսքերից
Էջանիշներ