Շատ տխուր, քնքուշ ու շոյող ողբերգություն էր, կարծես տխուր մեղեդի լիներ կործանարար ավարտով: Երբ կարդում էի , մի խելագար ջութակահար այրում էր հոգուս լարերը ու տողերից ժառանգում էի խենթացած հոգուս մորմոքը............................... Ախր ենքան սիրուն էիր գրել: Բայց տխրեցի , թվաց թե հոգիդ թաղիծովա լցված................. Կարծես կյանքի տաք քամին , մարմնիդ իր վերջին համբույրն էր տվել և թուլացած ու արնաքամ ներկում էիր քո աշնան ծառերը........................... Մթնշաղային, արցունքոտ ու թեթև քամոտ էր .............................................................................
ՈՒ քո ստեղծագործությունները իմ դուրը շատ են գալիս
Մեջբերել
Էջանիշներ