Բանն այն է, որ մենակ մի հոգի, ինչքան ուզումա տաղանդավոր հրամանատար լինի, չի կարա բանակ ստեղծի: Պետքա լիքը գործից հասկացող օգնական ունենա` սաղ բանակին Սպարտակը մի հոգով չի կարա նայի/հրամայի:Ամեն ինչ կախված է հրամանատարից, պարզից էլ պարզ է, որ Սպարտակը հավայի թուր խաղացնող չի եղել:
Դատելով նրանից, որ Սպարտակի բանակը հռոմեական բանակի արտապատկերումն էր, ամենայն հավանականությամբ էդ օգնականները նույնպես նենց ոչինչ հասկանում էին հենց հռոմեական ռազմական գործից:


Մեջբերել
, դրա մի տոկոսն էլ երևի չէին լինի: Ինչ խոսք գլադիատորները իրենց գործի վարպետ էին: Բայց չի կարելի ասել, որ միջին գլադիատորը միջին հռոմեացի լեգեոներից ուժեղ էր: Ի վերջո, եթե սթափ նայենք իրերին, ապա ոչ մի բանակ, չհաշված մի քանի բացառություն ճակատամարտերից, չէր կարող հաղթել հռոմեական զորքին բաց դաշտում: Զինվորի անձնական պատրաստությունն էլ ամենաառաջին տեղում չէի դնի: Ինչպես կբացատրեք, որ մեկ արաբ հեծյալն ի զորու էր չորս հռոմեացու հաղթել, իսկ տաս հազար հռոմեական բանակը ցրիվ էր տալիս քառասուն հազար արաբական զորքը...

Էջանիշներ