Հարգելի
Ջան-Գոռ-Ջան Ձեր այս բանաստեղծությունը ինձ անչափ դուր եկավ, այնքանով, որ նույնիսկ ՀԱՆԴԳՆԵՑԻ մի քանի փոփոխություն անել: Հասկանալով հանդերձ, որ դա մեղմ ասած ԿՈՌԵԿՏ չէ ու երկար շաաաաատ երկար տատանվելուց հետո, այնուամենայնիվ որոշեցի տեղադրել այն
: Ընդունեք սա որպես կողմնակի կարծիք և ուրշ ոչինչ
Գեթ մի անգամ, ախ, իմ կյանքում
Թևեր առնեիմ ու սավառնեմ,
Մով երկնքի նուրբ լազուրում
Գեթ մի անգամ հանգիստ առնեմ:
Քայլեմ ամպի ծվեններով,
Մինչ դրախտի դուռը հասնեմ,
Իմ մեղավոր զույգ աչքերով
Եդեմական այգին տեսնեմ:
Հոգիս թողնեմ լույս երկնքում
Ու անհոգի երկիր դառնայմ,
Ու ցավ չզգամ էլ իմ հոգում,
Ու այս կյանքից չդառնանամ:
Ու թե կորցնեմ իմ մարդկային էությունը
Եվ նախընտրեմ տխուր ու գորշ մենությունը,
Արդար մարդիկ ինձ մի ատեք.
Եվ մարդկային խղճով դատեք,
հասկանալով միտքը իմ պարզ,
Որ այս կյանքում կա մի երազ,
Որտեղ մարդը մարդ չի ատում,
Որտեղ մարդուն մարդ չի դատում:
Մարդ չի նայում մարդու ոտքին,
Չի խաբնվում փողի հոտին,
Կուլ չի գնում իր կոկորդին…
Որտեղ դարդը վարդ է դառնում,
Որտեղ վիշտը խինդ է դառնում,
Սերն է տիրում մարդու սրտին,
Մարդ է մնում մարդու որդին:
Ցանկության դեպքում կարող եք ջնջել գրառումս: Եվս մեկ անգամ ներողություն եմ խնդրում: Պարզապես շաաատ լավն էր ու չդիմացա մի քանի աննշան փոփոխություն կատարելու գայթակղությանը
Մեջբերել
Ջան Գոռ Ջան-ի խոսքերից
Էջանիշներ