Մեջբերում *e}|{uka*-ի խոսքերից Նայել գրառումը
Կարելի է խուսափել, ասենք հանդիպման երկրորդ օրը հարցնելով.
-Վալոդիկ, Վալոդիկս, Վալոդիկսս ջան , կարողա՞ նենց պատահի, դե մարդ ես էլի, մեկ էլ հանկարծ արգելես ինձ մենակ տնից դուրս գալ, կամ ընկերներիս հետ շփվել հասարակական վայրերում :
Պարզ չի որ Վալոդիկս ջանը կպատասխանի.
- Վա՜յ էտ ի՞նչ ես ասում, բա չամաեչեցի՞ր, ո՞վ , ե՞ս, դե ՜ լավ էլի, էս էլ հո քյառթուիզմով չեմ տառապում:
Մի երկու անգամ էլ ձև կթափի , որ նեղացելա, վսյո արդեն սիրտդ հավատով լցված է :
Բայց արի ու տես որ էտ մեկ- մեկ լռիվ ներկայացում է լինում :Չէ որ ոչ բոլոր աղջիկներն են հոգեբան ու մինչև վերջ էլ չեն կարողանում լավ Ճանաչել իրենց կողքինին, հետո էլ զարմանում են որ նման հարցեր են ծագում, բա
Կներես, բայց իմ կարծիքով այդ տիպի մտածելակերպ ունեցող տղաները "քյարթու են", համենայն դեպս ինձ համար։ Իսկ իմ շրջապատում, այն էլ ընկերական նման մտածելակերպ ունեցողներ չկան։
Եթե կա վստահություն միմյանց հանդեպ, ուրեմն նման բան հաստատ չի կարող պատահել։