Անհամատեղելի Մարդը / The Bothersome Man

**Ռուֆուս** · 03.09.2010, 14:56

Den brysomme mannen/The Bothersome Man/Անհամատեղելի Մարդը

Ռեժիսյոր՝ Յենս Լին
Տարեթիվը՝ 2006
Երկիրը՝ Նորվեգիա
Ժանրը՝ սև կոմեդիա, ֆանտաստիկ
Դերերում՝ Տրոնդ Ֆաուսա Աուրվոգ, Պետրոնելլա Բարկեր
IMDB ռեյտինգը՝ 7.5
Rotten Tomatoes-ի ռեյտինգը՝ 71%

Հենց առաջին կադրերից հասկացա, որ ֆիլմը դուրս գալու ա: Ֆիլմի գլխավոր հերոսը մետրոյի կայարանում կանգնած նայում է, թե ինչպես է համբուրվում մի զույգ: Սակայն նրանց համբույրը լրիվ առանց էմոցիայի է, նրանցից յուրաքանչյուրը աչքերը մի ուղղության հառած, առանց որևէ զգացմունքի երկար համբուրվում էին: Երբ գնացքը մոտենում է, հերոսը իրեն նետում է գնացքի տակ...

Անդրեասին ուղարկում ինչ-որ տարօրինակ քաղաք, որտեղ բոլորը «երջանիկ» են: Այստեղ նրան տալիս են լավ աշխատանք, գեղեցիկ կահավորված բնակարան ու գեղեցկուհի ընկերուհի: Անդրեասը հայտնաբերում է, որ քաղաքի բնակիչների «երջանկությունը» լրիվ արհեստական է ու ինքը քաղաքի միակ բնակիչն է, ով զգացմունքներ ունի: Նրան անընդհատ ստիպում են, որպեսզի հարմարվի քաղաքի նոր պայմաններին, ինքն էլ նրանց պես երջանիկ լինի, սակայն Անդրեասին նման երջանկությունը դուր չի գալիս: Նույնիսկ ինքնասպանությունը չի օգնում, որովհետև հատուկ մասնագետները վերցնում են ինքնասպանի մարմինը, դզում, փչում ու վերջ, դու կրկին ապրում ես ու դու կրկին «երջանիկ» ես: Անդրեասը սկսում է ուղիներ փնտրել քաղաքից փախնելու համար:

Մի խոսքով բավականին տարօրինակ ու աբսուրդ ֆիլմ, սև հումորի մեծ բաժին ու մտածելու լիքը նյութ

**Պիրիտ** · 07.05.2014, 02:15

Ռուֆուս ջան, չգիտեի որ արդեն թեմա կա էս կինոյի մասին: Անհամատեղելին երևի ավելի լավա բնութագրում հերոսին, ինքը ոչ թե չէր հարմարվում, այլ լրիվ ուրիշ աշխարհից էր ու ձգտում էր դեպի զգացմունքները, էմոցիաները, հոտերն ու գույները, որոնք չկային իդեալական քաղաքում:

Երեկ եմ նայել, բայց արդեն մի օրա գլխիցս դուրս չի գալիս: Նույն էմոցիաները, ավելի ճիշտ դրանց դատարկությունը ու ջղայնությունը էտ դատարկությունից Մելանխոլիայի նայելուց հետո էր: Շատ եմ ուզում քննարկել կինոն, բայց մարդ չեմ գտնում, մտածեցի էստեղ հաստատ արտհաուսի սիրահարներ կլինեն ու չսխալվեցի: Ֆիլմը շատ լավ բնութագրումա ժամանակակից հասարակությունը, իդեալականի ձգտող ու համնուհոտը կորցնող, կամ էլ ի սկզբանե զգայական մակարդակի բաներ չգնահատող աշխարհը: Երբ չկա սխալվելու, դժբախտ լինելու երջանիկ հնարավորությունը. հերոսը թուղթ կտրող մեքենայի մոտ չզսպեց իր հետաքրքրությունը ու վարվեց այնպես, ինչպես ես կանեի, եթե ընկած լինեի կինոյի մեջ: Անդրիասը ընկել էր կաֆկայի կարճ պատմվածքների երազոտ աշխարհներից մեկը և անդադար փորձում էր այնտեղից դուրս գալ սուիցիդով, բայց չէր ստացվում: Նույնը անում եմ ես, երբ հասկանում եմ, որ երազի մեջ եմ ու չեմ կարողանում զարթնել: Դժողքից վեց գլուխ ավելի վախենալու է այն միտքը, որ դու սուիցիդի` ընտրության հնարավորություն չունես:

**Ռուֆուս** · 07.05.2014, 03:13

Հոգնած մեռնում եմ, վաղը կգրեմ

**Յոհաննես** · 10.05.2014, 20:58

Գրողը տանի...
Երկար դադարից հետո,կարող եմ ասել,որ վերջապես ՖԻԼՄ նայեցի:
Հենց սկսվեց համբույրը ես արդեն ֆիլմի մեջ էի,բայց անգամ ֆիլմի ավարտից հետո չկարողացա դուրս գալ էդ աշխարհից:
Տարօրինակ ֆիլմ էր,հենց առաջին պահից էդ նկատում ես ու ամբողջ ֆիլմի ընթացքում էդ տարօրինակությունների պակասը չես զգում:Դե պարզ էր,որ էդ բոլոր տարօրինակությունները իրենց հիմնավորումը ունեն,բայց առանձնապես ինձ չէր հետաքրքրում վերջաբանը ու էդ հարցերի պատասխանները,ես վերջապես ֆիլմ էի նայում ու ուզում էի ամեն մի պահը վայելեի:
Ֆիլմը հանգստությունը ահավոր դուրեկան էր,ամբողջ ֆիլմը հանգիստ առաջ է գնում ու ոչ քնում ես,ոչ էլ ձանձրանում ես էդ հանգստությունից:
Ֆիլմի գլխավոր հերոսի կերպարը որոշ չափով հոգեհարազատ էր,իսկ ֆիլմի գաղափարը մտածելու մեծ տեղ տվեց:
Էս ֆիլմի մասին մի քանի օր հետո էլի կգրեմ,երբ դուրս եկած լինեմ ազդեցությունից:
Հ.Գ.Երբ ֆիլմը ավարտվեց կանգնել ու ծափահարել եմ
Հ.Գ.1 Շնորհակալություն Ռուֆուսին խորհրդի համար
Հ.Գ.3 Ֆիլմը գնահատում եմ 9/10