Պարսկաստանի արքայազնը. ժամանակի ավազները / Prince of Persia: The Sands of Time / 2010

[Աթեիստ]

Շատ լավ հեքիաթ էր, շատ լավ նկարած, դե իսկ Ջեյք Ջիլենհաալն էլ շատ լավ էր նայվում նախորդ տեսածս «Սապատավոր լեռը» ֆիլմից հետո:
Երկրորդ անգամ հաստատ կնայվի:
իմ գնահատականը 10-ից 8:

[Ռեդ]

կինոտրուբայում կա, մտածում եմ՝ քաշեմ, թե չէ:

[Firegirl777]

Ուղղակի հիանալի ֆիլմ է, նայել եմ կինո Մոսկվայում, տպավորություններս աննկարագրելի են, շատ եմ հավանել, ամեն ինչը, ամեն մանրուքը. Կուզեի էլի ու էլի նայել

[Հայկօ]

Prince of Persia չէր՝ հաստատ: Ասում եմ՝ որպես շարքի բոլոր խաղերը խաղացած ու խաղերի մեջ «մտած» մարդ : Վատ ֆիլմ չէր՝ իր դասի մեջ: Դիսնեյական, միջինից ցածր տարիքի երեխաների համար նախատեսված, ծայրից ծայր լի շտամպերով, ստանդարտ ու բազում անգամներ օգտագործված հրաքներով, տիպաժներով, կատակներով ու իրադրություններով: Որպես մանկական ֆիլմ-հեքիաթ՝ անկասկած լավն է. հեքիաթային ու արևելյան արքայություններ, շքեղ քաղաքներ, արքայազններ, գեղեցկուհի արքայադուստր, կախարդանք, թրեր, ձիեր, հետապնդումներ, էֆեկտներ. կարելի է երեխայի հետ գնալ կինոթատրոն (կամ տանը մի բան կազմակերպել) ու երկու ժամ լավ ժամանակ անցկացնել ամբողջ ընտանիքով:

Անձամբ ես կգերադասեի ավելի մռայ ու «մեծական» ֆիլմի ականտես լինել: Էկրանավորման համար լավագույն հիմք կլիներ, իմ կարծիքով, Prince of Persia: Warrior Within-ը: Այդտեղ արքայազնը շատ ավելի մռայլ, դաժան ու հուսահատ կերպար է, հակված է փիլիսոփայելու, անգերազանցելի ու անվախ ռազմիկ է: Ֆիլմում մարտական տեսարանները շատ մանկական էին բեմադրված. միանգամից զգացվում է, որ ֆիլմը ստեղծողները ընկել են ցածր տարիքային ռեյտինգի հետևից: Արյուն չկար, անդամահատում՝ առավել ևս: Երկրորդ խաղում, ընդհակառակը, հակառակորդին կեռ թրի հզոր հարվածով վերևից ներև կիսելը սովորական երևույթ էր, էլ չեմ խոսում գլխատելու մասին: Ֆիլմում չկային արքայազնի «ֆիրմային» ակրոբատիկ հնարքները. ո՛չ պատի վրայով վազել կար, ո՛չ ծուղակներ, որոնցից կարելի էր խուսափել ցատկելով, սահելով ու վազելով (դե լավ, մի՜ քիչ կար, բայց էն չէր), ո՛չ շրջակա միջավայրն ու առարկաները կռվի մեջ օգտագործելը (սյուներ, լծակներ, պատեր և այլն): Ընդհակառակը՝ շատ բաներ չափազանց ուղղակիորեն էին փոխառված խաղերից. այն, ինչը ինտերակտիվ խաղի մեջ ընդունելի ու լավ է, կինոյում առնվազն անհասկանալի է: Ֆիլմի բյուջեն շատ վատ են ծախսել, ի դեպ: Ամեն ծակուծուկից «էժանություն» էր բխում:

Մի խոսքով՝ հերթական արաբա-արևելյան հեքիաթն էր, և որպես այդպիսին՝ լավն էր: Ալադին, հազար ու մի գիշեր, Շահրեզադե, հիմա էլ՝ Պարսկաստանի արքայազնը: Ֆիլմի վրա ծախսածս երկու ժամի համար չեմ ափսոսում, չնայած ավելի մեծ հաճույքով երկու ժամ կնվիրեի Warrior Within-ին, անկասկած: PoP-ի խաղային աշխարհին անծանոթները ֆիլմը ավելի շատ կհավանեն, քան գեյմերները: