Երազ....

[E-la Via]

- Լսի՛ր տղաս ձայնը սրտիդ, մտքիդ թելադրանքին ու հոգուդ ճիչին հավասար, չառանձնացնե՛ս իրարից, ու ճիշտ ճանապարհն առանց ուրիշ խորհուրդի էլ կգտնես....

Լավ միտք էր...
Ապրես :

[Meme]

Լավ միտք էր...
Ապրես :

Շնորհաակալ եմ Ան ջան....
նախ ասեմ, որ էս շարունակությունը հենց տեղում եմ գրել, իսկ սրա շարունակությունը գրված է, ուղղակի ես մոռացել էի, թե որտեղ եմ կիսատ թողել, ու գրեցի մնացածը, իսկ սա այսօրվա արդյուքն է, ինձ հեշտ տողեր էին պետք, մնացածը ավելի բարդ է, մի քիչ ավելի երկար է, ժամանակիս առումով չի հերիքում, թե չէ այսօր էլ կարող էի գրել շարունակությունը.......
Բայց շնորհակալ եմ..... Լուս քո արձագանքնել եմ տեսել, ապրես, ասեմ համ էլ, որ դեռ չէի ճանաչում քեզ, որ սա գրել եմ բայց հերոսուհու դերը քեզ եմ նվիրում

[Lusinamara]

Լուս քո արձագանքնել եմ տեսել, ապրես, ասեմ համ էլ, որ դեռ չէի ճանաչում քեզ, որ սա գրել եմ բայց հերոսուհու դերը քեզ եմ նվիրում

Անչափ շնորհակալ եմ Մեր ջան Հավատա, որ այն ինձ իսկապես սազեց Զարմանալին այն է, որ լրիվ ճշգրիտ արտացոլում էր եղածը, գրելուդ ժամանակաշրջանն էլ էր համընկնում իրադարձություններին ու այդ ամենը… առանց իմանալու, որ իսկապես նման իրադարձություն նման հերոսներով կատարվում է…
Ես իմ ևս մեկ տուգանային միավորը ստացա, բայց այնքա՜ն գոհ եմ

[Meme]

Անչափ շնորհակալ եմ Մեր ջան Հավատա, որ այն ինձ իսկապես սազեց Զարմանալին այն է, որ լրիվ ճշգրիտ արտացոլում էր եղածը, գրելուդ ժամանակաշրջանն էլ էր համընկնում իրադարձություններին ու այդ ամենը… առանց իմանալու, որ իսկապես նման իրադարձություն նման հերոսներով կատարվում է…
Ես իմ ևս մեկ տուգանային միավորը ստացա, բայց այնքա՜ն գոհ եմ

Ինչքան ուրախ եմ Լուս ջան, որ համընկելա, եթե հիմա չհամնկնի գրելուցս հետո ժամանակաշրջանը իրական կյանքումիդ հետ, այն ինչը պատրաստել եմ ուրախ ու երջանիկ ավարտի համար, այ կտեսնե՛ս այն քեզ համար կա, ու սպասում է քեզ քո ապագայում, ու թող նման տխուր պահերը հեռու շաատ հեռու լինեն քեզանից...
Ես եմ ցանականում քեզ ուրախ շարունակություն, այ կտեսնես որ կլինի

Հ. Գ Եթե իմանայի, որ դու ես լինելու իմ հերոսուհին, քիչ կլինեին տխուր պահերը, բայց բոլորս էլ գիտենք ,որ կյանքն է էդպիսին, ու նման դեպքեր քիչ չեն լինում, ես ուզեցել եմ իրականին մոտ գրել.....Ես էդպես եմ կարողացել պատկերացնել...Չէի ուզի տխրեցնել....

Հ.Գ Գ Ժամանակ կգտնեմ ու կգրեմ վերջը, կամ էլ էլի կես-կես, տեսնե՞ս դուր կգա

[Lusinamara]

Ինչքան ուրախ եմ Լուս ջան, որ համընկելա, եթե հիմա չհամնկնի գրելուցս հետո ժամանակաշրջանը իրական կյանքումիդ հետ, այն ինչը պատրաստել եմ ուրախ ու երջանիկ ավարտի համար, այ կտեսնե՛ս այն քեզ համար կա, ու սպասում է քեզ քո ապագայում, ու թող նման տխուր պահերը հեռու շաատ հեռու լինեն քեզանից...
Ես եմ ցանականում քեզ ուրախ շարունակություն, այ կտեսնես որ կլինի

Հ. Գ Եթե իմանայի, որ դու ես լինելու իմ հերոսուհին, քիչ կլինեին տխուր պահերը, բայց բոլորս էլ գիտենք ,որ կյանքն է էդպիսին, ու նման դեպքեր քիչ չեն լինում, ես ուզեցել եմ իրականին մոտ գրել.....Ես էդպես եմ կարողացել պատկերացնել...Չէի ուզի տխրեցնել....

Հ.Գ Գ Ժամանակ կգտնեմ ու կգրեմ վերջը, կամ էլ էլի կես-կես, տեսնե՞ս դուր կգա

Մեր ջան, միանգամից վարկանիշային գրառմանդ էլ եմ պատասխանում

Եթե իսկապես շարունակություն տեսնում ես պատմվածքին, կարող ես շարունակել, ավելին՝ անպայման կշարունակես, բայց… կարծում եմ ինչ շարունակություն էլ տաս, այլևս համընկնում չի լինի
Տխրության հեռու լինելը պարտադիր փաստ եմ համարում նաև քեզ համար

Ամեն դեպքում՝ այս երկու «կտորները» քո հեղինակային թույլտվությամբ մի օր կտեղադրեմ իմ բլոգում

[Meme]

Մեր ջան, միանգամից վարկանիշային գրառմանդ էլ եմ պատասխանում

Եթե իսկապես շարունակություն տեսնում ես պատմվածքին, կարող ես շարունակել, ավելին՝ անպայման կշարունակես, բայց… կարծում եմ ինչ շարունակություն էլ տաս, այլևս համընկնում չի լինի
Տխրության հեռու լինելը պարտադիր փաստ եմ համարում նաև քեզ համար

Ամեն դեպքում՝ այս երկու «կտորները» քո հեղինակային թույլտվությամբ մի օր կտեղադրեմ իմ բլոգում

Լուս ջան կներես, ճիշտ հասկացա՞ քեզ, համընկնում չի լինի- քեզ համար իրականու՞մ
Շնորհակալ եմ Լուսինս
Իսկ շարունակության առումով ոչ թե տեսնում եմ, այլ արդեն տեսել եմ, ու հիմա էլ կգրեմ....
Իհարկե թույլ եմ տալիս երբ կուզես, բայց ո՞ր կտորները

[Lusinamara]

Դե ուզում էի ասել՝ անհավանական ա

Մենակություն.....



Գարուն....Անվերջ գարուն .......Գիշերային մթության մեջ,ամեն ինչի լռության ու հանգստության մեջ,լուսնի պայծառ շողերի մեջ,միայն մենակությունը հանգիստ չէր տալիս,միայն մտքերն էին, որ խառնել էի սիրտը,հոգին ու մարմինը, ու խճճել իր իսկ ալիքներում:Կամուրջի վրա նստած,Արամը միակ մարդն էր գիշերվա կեսին,որ քնելը բարդ էր դարձել ու անգամ երազի մեջ հանգիստ ննջել չէր ստացվում:Հոգու խոր կսկիծն էր լուռ տանջում,նոր վերքեր էին կարծես առաջանում,ու այդ պայծառ մթության մեջ ստվերներ էին պտտվում,պար էին կարծես բռնել,ու խենթացնում .....Լիալուսնի հոգեթով շողերի մեջ Լուսինեի դեմքը ապավեն էր տաք վերքերի,ու նոր վերք էր հների մեջ:Մենակություն,որ խանգարում էր անդորրը նրա,որ խախտում էր լռությունը մեծ ամբոխի,միակ ամբոխը,որ Լուսինեն էր....Ինչու՞ ամեն ինչ դարձավ նոր կյանք,ինչու՞ հինը շուտ չքացավ,ամենբան դարձավ անցյալ,կարծես ներկան էլ արդեն անցյալում է,իսկ ներկա տանող գնացքները ուշանում են,չքացել են,ու հեռվում են........Մտորումների մեջ հայացը մի պահ կանգ առավ գետակի խուլ ալիքների մեջ,ու աղջկա պարզ հայացքը նրա աչքի առաջ մի պահ այցի եկավ,ու նետերի պես խոցոտելով սիրտը ,հիշեցնում էին Լուսինեի հանգստության,լռության,ու կսկիծի մասին,նրա անհոգ ու ժպիտով օրերի մասին,այն օրերի, որ միասին կարծես գլօրել էին,ու բաց թողել սեր, ժպիտ,և անգին ժամեր.....Կարծես նորից խաբել էին փորձում,ետ բերել էին ուզում,բայց.......Իզուր էր,իզուր էր հիշելը,իզուր էր ամեն ինչ,վերքերի խորությունը անբուժելի էր,այն օվկիանոսի հատակի պես ինչքան մաքուր,այնքան խորն ու դառն էր.....
Երբեք չէր պատահել,որ տղան էսպես մենակ ու անզոր վիճակում լիներ,երբեք մենակ չէր եղել,չէ՞ որ ընկերները,որոնց հետ ամեն երեկո հարբում էր մինչ լուսաբաց,կողքին էին.....Բայց չէէ,նա այս պահին մենակ էր քան երբեք,միակ ամբոխը, որ պետք էր իրեն Լուսինեն էր,միակ ընկերը,հարազատը,միակը,որ թանկ էր դարձել,որ կարծես դեղերի պես անհրաժեշտ էր,ու կախվածություն էր առաջացրել իր մոտ....Ու՞ր էր,ինչու՞ էր լքել,իմաստ ունե՞ր,պատճառ կա՞ր,թե ուղղակի անհրաժեշտ էր.....
Ու հանկարծ դատարկ ու մութ այս այգում մտքերից այդ տանջված,արբած.....Ու հանկարծ դատարկ ու մութ այս այգում մտքերից այդ տանջված,արբած, հանդիպեց անծանոթ մեկին, մի ծերունու, որի կնճիռների խորությունը վկայում էին իր իսկ իմաստության մասին...
– Բարև որդի՛ս,
– Բարև ձեզ,
- Այս ուշ գիշերին ինչու՞ ես այստեղ, տուն ունե՞ս,
- Ունեմ,
- Իսկ ի՞նչն է տանջում, որ էստեղ ես,
- Միտքս ու սիրտս, իսկ ձե՞զ,
- Ապրուստս որդի՛ս,
- Հետաքրիր է երկուսս էլ նույն ժամին, նույն վայրում, տարբեր պատճառներով...
- Տղաս, մի բան կարո՞ղ եմ ասել քեզ,
- ....
- Ապրուստի պատճառը հեշտ լուծելի է, քան ցավը սրտի ու մտքի, կամ ինքս լավատես եմ, կամ տեսնում եմ, այն ինչ փորձել եմ....
- Իսկ ո՞րն է ճիշտ ուղին, ո՞նց վարվեմ, որ փարատեմ վիշտս ու ծածկեմ սպիներս.... Չէ՛, դրանք ինձ ցավ չեն պատճառում այնքան, ինչքան սպասումներս նրանից...
- Լսի՛ր տղաս ձայնը սրտիդ, մտքիդ թելադրանքին ու հոգուդ ճիչին հավասար, չառանձնացնե՛ս իրարից, ու ճիշտ ճանապարհն առանց ուրիշ խորհուրդի էլ կգտնես....



Երկար ամիսներ ծերունու խոսքերը պտտվում էին Արամի գլխում, իսկ ճիշտ ուղին ու հարցերի պատասխանը նորից ուշանում էին...
Աշուն էր արդեն, Արամի ու Լուսինեի սիրելի հեքիաթ եղանակը....

Խոսքն այս երկու կտորների մասին էր

Սպասում եմ մյուսին

[Meme]

Շարունակություն....

Աշուն էր արդեն, Արամի ու Լուսինեի սիրելի հեքիաթ եղանակը.... Ուշ էր, լուսավոր գիշեր, տղան մտքամոլոր քայլում էր փողոցներով, որոնք արդեն հանգստի մեջ էին, դատարկ էր ամենուրեք, ու չկար ոչ մեկ: Գինովցած, կորցրած մտքերն իր մասին, , ու մոռացած ժամանակի մասին Արամը լուսացրեց նրանց բակում, այնտեղ որն ամենահարզատն էր իր համար, որտեղից Լուսինեի ննջասենյակի պատուհանն ամենալավն էր երևում: Արցունքներն ամբողջ գիշեր քանի անգամ հասցրեցին չորանալ երեսին, քանի անգամ վերապրեց միասին անցակցրած օրերը կրկին ու կրկին, ու աչքերի առաջ նրա ժպիտն էր ու աչքերն այդ այնքան սիրելի:
Նա մենակություն էր համարում իր այն ժամերն ու օրերը որտեղ չկար Լուսինեն, դատարկ ու անզոր էր աշխարհն իր համար որտեղ չկար Լուսինեն.
- Եթե Լուսինն իմ կողքիս չէ, չկա ոչ լույս, ոչ արև ինձ համար, չեմ ապրում ես....
Լույսը բացվում էր, բայց դեռ արթուն էր, աչքերը չէին կարողանում մեկ վայրկյան անգամ հեռանալ պատուհանից, ժամեր անց պատուհանի մոտ նկատեց Նրան, սիրտը սկսեց տրոփել կարծես առաջին անգամ, րոպեներ անց Լուսինեն դրսում էր, շտապում էր համալսարան, փորձեց գնալ Լուսինեի ետևից՝ պահելով այն սառը հեռավորությունը միմյանց միջև, բայց սիրտն այնքան էր ուզում մոտենալ, խոսել, նայել աչքերի մեջ, հասկանալ, բայց աղջիկն արագ ու շփոթված չնկատելով շուրջը ոչ մեկին անգամ, թղթերն ու տետրերն էին միակ ուշադրությունը նրա: Ամբողջ ճանապարհին Արամը մտածում էր.
– Ինչու՞ , ինչու ՞ խորթ դարձան իրար երկու այդքան մոտ մարդիկ, որոնց հեքիաթում ոչ մեկ տեղ չուներ, նրանք իրենք էին ստեղծել աշխարհը, կառուցել նորը, ուրիշը տարբերը բոլորից...
Ամեն բացվող առավոտ տղան Լուսինեի ետևից գնում էր՝ լցնելով կարոտի դատարկ տեղերն իր սրտում:
Անցան օրեր, շփոթված իր թղթերի անդունդում Լուսինեն բազում անցորդների մեջ զգաց իրեն ծանոթ այն բույրը, որն այնքան մոտ էր իրեն, բայց ուշադրություն չդարձրեց, շարունակեց ավելի խորասուզվել թղթերի մեջ, արդեն հոգնել էր, ու վայրկայններ անց գլուխը բարձրացրեց՝ մազերն ուղղելու համար, սովորության համաձայն գրիչն առավ ձեռքն ու ամրացրեց, ու էդ պահին հանկարծ հիշեց Արամի խոսքերը.
– Լու՛ս, ինչու՞ հենց գրիչ, չեմ հասկանում, ինչու՞ աղջիկնե՛րդ, գրիչով եք հավաքում ձեր մազերը...Արի գնեմ քեզ համար գեղեցիկ մազակալ, որ ինքս կնտրեմ լա՞վ....
Մազակալը պայուսակում էր ու միշտ իր հետ, իսկ Արամն այդ պահին նայելով Լուսինեին մտածեց.
- Է՜խ Լուս, չես փոխվել, նորից գրիչ...
Լուսինեն մի պահ շուրջը նայեց, ու կարծես սիրտն ուզեց մի պահ, գեթ մի ակնթարթ տեսնել նրան: Որոնումների մեջ կորցված, ցանկությունն էլ միախառնած ամենին այդ՝ գտավ ծանոթ հայացք անծանոթների ամբոխում, բայց Արամը փոխեց հայացքը, ու շրջվեց մեջքով Լուսինեին: Երկար ժամանակ նա դեռ նայում էր Արամին, այնքա՜ն երջանկություն ու կարոտ կար թաքնված իր իսկ հայացքում, որ երբ Արամը շրջվեց աչքերի առաջ էր նույն այն Լուսինեն, որին դեռ սիրում էր ...
Առավոտյան Լուսինեն շտապում էր քննության, ու դուռը բացելով գտավ նամակ մեծ տառերով վրան գրված՝ «Արամից» և մեկ կարմիր վարդ , ու կարծես մեխվեց տեղում, ու ոչինչ էլ այդքան կարևոր չէր, ինչքան այն ինչ իր աչքերի առաջ էր: Ձեռքն առավ նամակն ու վարդը, արագ շտապեց բակ, հայացքը նրան էր փնտրում.
– Միգուցե դեռ էստեղ է,- մտածեց ու սկսեց կարդալ նամակը, որը սկսվում էր քառատողով՝

Կարոտս նուրբ,
Ափսոսանքս ուշացած,
Ու աչքերն իմ արցունքով լի,
Քեզ էին փնտրում խելագարված:

Անավարտ....

[Meme]

...