Շարունակություն....
Հետո օրերն անցում էին,վայրկյանները ժամեր էին թվում,օրերը տարիներ,ու դարերի պես դանդաղ սլանում էին՝ սպանելով աղջկան ժամանակի մեջ.......Կարծես,ոչինչ էր չէր եղել,անուրջ էր եղել,որ երազել էր,ու անց էր կացել,ու այդ նույն օրերի ընթացքում չկար ազատ մնացած գեթ մեկ վայրկյան,որ չհիշեր նրան,կամ էլ գեթ մի վայրկյան նորից չերազեր այն պահը, որ հեքիաթի նման եղել էր ու թողել խորը վերք նրա փոքրիկ, նոր սիրահարված սրտի վրա......Փորձում էր,չերազել,չմտածել,չստեղծել անիրական երազներ,բայց անզոր էր ամեն ինչ,այն ամպի քուլաների պես իսկույն վերանում էր երկնքում............Բայց ինչքա՜ն էր կարոտում,ինչքա՜ն ցավ էր պատճառում միայն հիշելը,և ոչ երազելը.....Անցան երկար,շաատ երկար թվացող օրեր,ամիսներ,հանկարծ զանգ լսվեց նրա բնակարանում,լրիվ անսպասելի աղջիկը մոտեցավ հեռախոսին ու ժպիտով վերցրեց այն.
-Լսում եմ,ու՞մ եք ուզում,-բայց հեռախոսը անընդհատ լռում էր,և այստեղ կարծես քամիները տեր էին դարձել ու կարծես ծիծաղում էինլսափողի մեջից նրա վրա,չկար ոչ մի ձայն,միայն շատ ծանոթ շնչառություն էր լսվում նրա ականջներում... կարծես մի պահ քարացավ,և հիշողության դեռ չջնջված տողերի մեջ մի մասնիկ շարժեց ուղեղը նրա,և զգաց,թե ով կարող էր զանգել իրեն ,միայն լսելու ձայնը իր....Միանգամից չգիտակցելով ոչինչ, նա դրեց խոսափողը,որը կարծես թարմացնում էր նրա՝ դեռ չսպիացած վերքերը........
Նորից ու նորից ամեն ինչ թարմացան,որոնք դեռ չէին էլ հասցրել մոռացվել,բայց կարծես մի սառնություն տիրել էր նրա սրտին......
Օրեր հետո զբոսնելով նույն այգում նա մտածում էր.«Ինչու՞,ինչու ստեց,ինչու խաբեց ինձ,երևի ես ոչինչ էի իր համար,ընդհամենը մի մարդ,ով կլսի ու կհասկանա իրեն,կընկերակցի տխուր ու մենակ պահերին,ես սխալ էի,երևի դա իմ պարզությունից ու մեծ հավատքից էր,ինչ մեղք ունի նա»...Ու բոլոր այս մտքերը անընդհատ պտտվում էին, ուղեղոււմ՝ ցավեցնելով սիրտը և թախիծ բերելով իր կյանքին,ու արցունքները ամեն անգամ հոսում էին ակամա......Գլուխն իջեցրած ներքև՝ նա քայլում էր,և հանկարծ..........Նորից,նորից տեսավ նրան,այնքան մոտ, որ չտեսնելն անհնար էր,ճանապարհ փոխելը նույնպես...
-Բարև,-ասաց տղան,
-Բարև,-սրփելով արցունքները պատասխանեց աղջիկը ու փորձեց արագ հեռանալ այդտեղից,
-Խնդրում եմ մնա՛,մի գնա,դու պետք ես ինձ, ինչպես ոչ ոք իմ կյանքում,-բղավեց տղան,
-Խաբում ես,ստում ես ինձ,ես երբեք էլ պետք չեմ եղել քեզ,պետք չի,մի ստիր,չէ որ ստել չգիտես դու,
-Ես քեզ չեմ ստել,ես քեզ չէի ուզում ցավ պատճառել,որովհետև սիրու՛մ եմ...
Ու վերջին այս խոսքը կարծես արձագանք տվեց ամբողջ այգով մեկ,կարծես հետ էր կանչում նրան,ու ոտքերը կանգ առան մի պահ, քարացել էին,իսկ աշնան տերևները սիրո փոթորիկ էին բարձրացրել նրանց շուրջը.....
-Միթե չես ստում,դու սիրու՞մ ես ինձ,-հանգստացնելով ինքն իրեն,ասաց աղջիկը,
-Սիրու՛մ եմ,սիրու՛մ եմ,սիրու՛մ եմ,ու ինչքան ուզես կրկնեմ ողջ կյանքումս,որ հավատաս ու լինես հավետ դու կողքիս,ես երբեք էլ չեմ լքի քեզ,չեմ թոողնի ու նեղացնի քեզ.....
Ամեն ինչ վերջացավ այսպես,թե հեքիաթ էր,իրական էր,այն հայտնի չէ ոչ ոքի.......
Մեջբերել
:
Meme-ի խոսքերից
:
Էջանիշներ