Երազ....

[E-la Via]

Չեղավ Meme ջան … Արածի համար անիմաստ է փոշմանել, հատկապես երբ այն, ինչ արել ես, շատ գեղեցիկ ու ազնիվ է ստցվել: Չարածի համար միայն կարելի է փոշմանել:
Ապրես, որ գրում ես, շարունակիր ու մի նայիր, թե քանիսն են կարդում կամ կարծիք հայտնում: Եթե գլելու կանչ ես զգում՝ գրի՛ր ու անպայման այստեղ տեղադրիր: Մնացածն էլ ժամանակի հետ կհղկվի: Այնպես որ՝ միայն առաջ :

[Meme]

Չեղավ Meme ջան … Արածի համար անիմաստ է փոշմանել, հատկապես երբ այն, ինչ արել ես, շատ գեղեցիկ ու ազնիվ է ստցվել: Չարածի համար միայն կարելի է փոշմանել:
Ապրես, որ գրում ես, շարունակիր ու մի նայիր, թե քանիսն են կարդում կամ կարծիք հայտնում: Եթե գլելու կանչ ես զգում՝ գրի՛ր ու անպայման այստեղ տեղադրիր: Մնացածն էլ ժամանակի հետ կհղկվի: Այնպես որ՝ միայն առաջ :

Կաշխատեմ......Շնորհակալ եմ շաատ,սկսեցի մի քիչ ժպտալ

[unknown]

Մերի ջան ես շարունակությանն եմ սպասում

[Meme]

Շարունակություն....


Հետո օրերն անցում էին,վայրկյանները ժամեր էին թվում,օրերը տարիներ,ու դարերի պես դանդաղ սլանում էին՝ սպանելով աղջկան ժամանակի մեջ.......Կարծես,ոչինչ էր չէր եղել,անուրջ էր եղել,որ երազել էր,ու անց էր կացել,ու այդ նույն օրերի ընթացքում չկար ազատ մնացած գեթ մեկ վայրկյան,որ չհիշեր նրան,կամ էլ գեթ մի վայրկյան նորից չերազեր այն պահը, որ հեքիաթի նման եղել էր ու թողել խորը վերք նրա փոքրիկ, նոր սիրահարված սրտի վրա......Փորձում էր,չերազել,չմտածել,չստեղծել անիրական երազներ,բայց անզոր էր ամեն ինչ,այն ամպի քուլաների պես իսկույն վերանում էր երկնքում............Բայց ինչքա՜ն էր կարոտում,ինչքա՜ն ցավ էր պատճառում միայն հիշելը,և ոչ երազելը.....Անցան երկար,շաատ երկար թվացող օրեր,ամիսներ,հանկարծ զանգ լսվեց նրա բնակարանում,լրիվ անսպասելի աղջիկը մոտեցավ հեռախոսին ու ժպիտով վերցրեց այն.
-Լսում եմ,ու՞մ եք ուզում,-բայց հեռախոսը անընդհատ լռում էր,և այստեղ կարծես քամիները տեր էին դարձել ու կարծես ծիծաղում էինլսափողի մեջից նրա վրա,չկար ոչ մի ձայն,միայն շատ ծանոթ շնչառություն էր լսվում նրա ականջներում... կարծես մի պահ քարացավ,և հիշողության դեռ չջնջված տողերի մեջ մի մասնիկ շարժեց ուղեղը նրա,և զգաց,թե ով կարող էր զանգել իրեն ,միայն լսելու ձայնը իր....Միանգամից չգիտակցելով ոչինչ, նա դրեց խոսափողը,որը կարծես թարմացնում էր նրա՝ դեռ չսպիացած վերքերը........
Նորից ու նորից ամեն ինչ թարմացան,որոնք դեռ չէին էլ հասցրել մոռացվել,բայց կարծես մի սառնություն տիրել էր նրա սրտին......
Օրեր հետո զբոսնելով նույն այգում նա մտածում էր.«Ինչու՞,ինչու ստեց,ինչու խաբեց ինձ,երևի ես ոչինչ էի իր համար,ընդհամենը մի մարդ,ով կլսի ու կհասկանա իրեն,կընկերակցի տխուր ու մենակ պահերին,ես սխալ էի,երևի դա իմ պարզությունից ու մեծ հավատքից էր,ինչ մեղք ունի նա»...Ու բոլոր այս մտքերը անընդհատ պտտվում էին, ուղեղոււմ՝ ցավեցնելով սիրտը և թախիծ բերելով իր կյանքին,ու արցունքները ամեն անգամ հոսում էին ակամա......Գլուխն իջեցրած ներքև՝ նա քայլում էր,և հանկարծ..........Նորից,նորից տեսավ նրան,այնքան մոտ, որ չտեսնելն անհնար էր,ճանապարհ փոխելը նույնպես...
-Բարև,-ասաց տղան,
-Բարև,-սրփելով արցունքները պատասխանեց աղջիկը ու փորձեց արագ հեռանալ այդտեղից,
-Խնդրում եմ մնա՛,մի գնա,դու պետք ես ինձ, ինչպես ոչ ոք իմ կյանքում,-բղավեց տղան,
-Խաբում ես,ստում ես ինձ,ես երբեք էլ պետք չեմ եղել քեզ,պետք չի,մի ստիր,չէ որ ստել չգիտես դու,
-Ես քեզ չեմ ստել,ես քեզ չէի ուզում ցավ պատճառել,որովհետև սիրու՛մ եմ...
Ու վերջին այս խոսքը կարծես արձագանք տվեց ամբողջ այգով մեկ,կարծես հետ էր կանչում նրան,ու ոտքերը կանգ առան մի պահ, քարացել էին,իսկ աշնան տերևները սիրո փոթորիկ էին բարձրացրել նրանց շուրջը.....
-Միթե չես ստում,դու սիրու՞մ ես ինձ,-հանգստացնելով ինքն իրեն,ասաց աղջիկը,
-Սիրու՛մ եմ,սիրու՛մ եմ,սիրու՛մ եմ,ու ինչքան ուզես կրկնեմ ողջ կյանքումս,որ հավատաս ու լինես հավետ դու կողքիս,ես երբեք էլ չեմ լքի քեզ,չեմ թոողնի ու նեղացնի քեզ.....
Ամեն ինչ վերջացավ այսպես,թե հեքիաթ էր,իրական էր,այն հայտնի չէ ոչ ոքի.......

[E-la Via]

Մերի ջան կարդացի շարունակությունը: Քանի որ իմ ընկերն ես, պետք է ազնիվ լինեմ քեզ հետ: Չհավանեցի: Դժվարությամբ կարդացվեց: Էս անգամ մտքերդ ավելի խառն էի ու նորից շտապում էիր: Էլ ավել բան չասեմ, միայն նորից կարդա Kila-ի խորհուրդը ու աշխատիր հետևել դրան:
Մենակ թե չտխրես էս կարծիքիս պատճառով , լա՞վ :

[Meme]

Մենակություն.....



Գարուն....Անվերջ գարուն .......Գիշերային մթության մեջ,ամեն ինչի լռության ու հանգստության մեջ,լուսնի պայծառ շողերի մեջ,միայն մենակությունը հանգիստ չէր տալիս,միայն մտքերն էին, որ խառնել էի սիրտը,հոգին ու մարմինը, ու խճճել իր իսկ ալիքներում:Կամուրջի վրա նստած,Արամը միակ մարդն էր գիշերվա կեսին,որ քնելը բարդ էր դարձել ու անգամ երազի մեջ հանգիստ ննջել չէր ստացվում:Հոգու խոր կսկիծն էր լուռ տանջում,նոր վերքեր էին կարծես առաջանում,ու այդ պայծառ մթության մեջ ստվերներ էին պտտվում,պար էին կարծես բռնել,ու խենթացնում .....Լիալուսնի հոգեթով շողերի մեջ Լուսինեի դեմքը ապավեն էր տաք վերքերի,ու նոր վերք էր հների մեջ:Մենակություն,որ խանգարում էր անդորրը նրա,որ խախտում էր լռությունը մեծ ամբոխի,միակ ամբոխը,որ Լուսինեն էր....Ինչու՞ ամեն ինչ դարձավ նոր կյանք,ինչու՞ հինը շուտ չքացավ,ամենբան դարձավ անցյալ,կարծես ներկան էլ արդեն անցյալում է,իսկ ներկա տանող գնացքները ուշանում են,չքացել են,ու հեռվում են........Մտորումների մեջ հայացը մի պահ կանգ առավ գետակի խուլ ալիքների մեջ,ու աղջկա պարզ հայացքը նրա աչքի առաջ մի պահ այցի եկավ,ու նետերի պես խոցոտելով սիրտը ,հիշեցնում էին Լուսինեի հանգստության,լռության,ու կսկիծի մասին,նրա անհոգ ու ժպիտով օրերի մասին,այն օրերի, որ միասին կարծես գլօրել էին,ու բաց թողել սեր, ժպիտ,և անգին ժամեր.....Կարծես նորից խաբել էին փորձում,ետ բերել էին ուզում,բայց.......Իզուր էր,իզուր էր հիշելը,իզուր էր ամեն ինչ,վերքերի խորությունը անբուժելի էր,այն օվկիանոսի հատակի պես ինչքան մաքուր,այնքան խորն ու դառն էր.....
Երբեք չէր պատահել,որ տղան էսպես մենակ ու անզոր վիճակում լիներ,երբեք մենակ չէր եղել,չէ՞ որ ընկերները,որոնց հետ ամեն երեկո հարբում էր մինչ լուսաբաց,կողքին էին.....Բայց չէէ,նա այս պահին մենակ էր քան երբեք,միակ ամբոխը, որ պետք էր իրեն Լուսինեն էր,միակ ընկերը,հարազատը,միակը,որ թանկ էր դարձել,որ կարծես դեղերի պես անհրաժեշտ էր,ու կախվածություն էր առաջացրել իր մոտ....Ու՞ր էր,ինչու՞ էր լքել,իմաստ ունե՞ր,պատճառ կա՞ր,թե ուղղակի անհրաժեշտ էր.....
Ու հանկարծ դատարկ ու մութ այս այգում մտքերից այդ տանջված,արբած.....

[Meme]

Ու հանկարծ դատարկ ու մութ այս այգում մտքերից այդ տանջված,արբած, հանդիպեց անծանոթ մեկին, մի ծերունու, որի կնճիռների խորությունը վկայում էին իր իսկ իմաստության մասին...
– Բարև որդի՛ս,
– Բարև ձեզ,
- Այս ուշ գիշերին ինչու՞ ես այստեղ, տուն ունե՞ս,
- Ունեմ,
- Իսկ ի՞նչն է տանջում, որ էստեղ ես,
- Միտքս ու սիրտս, իսկ ձե՞զ,
- Ապրուստս որդի՛ս,
- Հետաքրիր է երկուսս էլ նույն ժամին, նույն վայրում, տարբեր պատճառներով...
- Տղաս, մի բան կարո՞ղ եմ ասել քեզ,
- ....
- Ապրուստի պատճառը հեշտ լուծելի է, քան ցավը սրտի ու մտքի, կամ ինքս լավատես եմ, կամ տեսնում եմ, այն ինչ փորձել եմ....
- Իսկ ո՞րն է ճիշտ ուղին, ո՞նց վարվեմ, որ փարատեմ վիշտս ու ծածկեմ սպիներս.... Չէ՛, դրանք ինձ ցավ չեն պատճառում այնքան, ինչքան սպասումներս նրանից...
- Լսի՛ր տղաս ձայնը սրտիդ, մտքիդ թելադրանքին ու հոգուդ ճիչին հավասար, չառանձնացնե՛ս իրարից, ու ճիշտ ճանապարհն առանց ուրիշ խորհուրդի էլ կգտնես....



Երկար ամիսներ ծերունու խոսքերը պտտվում էին Արամի գլխում, իսկ ճիշտ ուղին ու հարցերի պատասխանը նորից ուշանում էին...
Աշուն էր արդեն, Արամի ու Լուսինեի սիրելի հեքիաթ եղանակը....