Իրական դեպք, ոչ մտացածին....
Չեմ ուզում փչացնել գեղեցիկ ավարտը վերակառուցելով ու նոր սկիզբ դնելով իրական տխրությամբ, բայց «Երազ» թեման ամենահարմար տեղն էր, որ գրեի՝ նոր թեմա չբացելու համար...Ուղղակի ինձ պետք է կիսվել, գրել, որ թեթևանամ....
Ինչ երեկ ապրեցի, լրիվ վեր էր ամեն ինչից...Մարդուն կարող էր բերել հոեգեկան խանգարման...Ես երեկ իրականության աչքերի մեջ եմ նայել...
«Երանի՜ երազ լիներ»
Նախաբան՝ Փոքրուց չեմ սիրել մեր հարևաններին, կամ բոլորին,կամ մեծամասնությանը, բայց կյանքում նախանձով ու չարությամբ չեմ լցվել, իրենց նման... Ինչքա՜ն ծեծ ու ջարդ ենք լսել, ինչքա՜ն անգամ են խանգարել մեր հանգիստը գիշերվա կեսին ՝ մեզ էլ գցելով լարվածության ու անհանգիստ վիճակի մեջ, բայց կյանքում էդ ծեծ ու ջարդի վրա չեմ ուրախացել..... էդ վայրագություն կլիներ...
Երեկ հերթական ծեծ ու ջարդերից էր, լարված նստած ենք տանը, դխդխկոցն ու ձայներն այնքան բարձր էին, որ թվում էր առաստաղը էլ չի դիմանա, չնայած վաղուց ենք էդպես կարծել, բայց ....Լսվում են գոռուն գոչյուններ, ծեծ, ախ ու վախ-եր, որից մեջս դող էր ընկել՝ լացում էր տան ամենափոքրը, նրան էին ծեծում... Տղան չդիմացավ, վազեց ու փախավ տանից, իսկ բոլորը ետևից.
- Գևորը գնաց, ուրա՞, Գևոր, Գևո՜ր,- ծեծողը հայրը չէր, չնայած մշտական հարբեցողության ու անգործության մեջ միշտ էլ ծեծել էր երկու չափահաս աղջիկներին ու Գևորին, ու էդպես էլ առաջին անգամ որոշելով աշախտել, աշխատանքի վայրում էր կատված ստացավ....Ծեծողը բարեկամի տղան էր, որը իր մութ ու զզվելի անցյալից ետ էր եկել, ու հիմա էլ ինքն էր որոշել երեխաների հոր դերը ստանձնել՝ խմելով ու զզվելի արարքներով զբաղվելով, դասեր տալ երեխաներին:
Երեկ էդ օրերից մեկն էր, որ երեխան տանից փախավ, իսկ նա դեռ չէր հանգստանում, դեռ դուռն էր կոտրում ու պահաջում.
- Բացե՛ք, բոլորիդ եմ սպանելու՜,- երկար դմփդմփոցներից հետո, չգիտեմ էլ ո՞նց պատահեց, գոչեցին.
- Ընկավ, ընկավ, բալկոնից ընկավ, գցեց իրա՜ն,- մինչև կտեսնեինք ի՞նչ էր եղել, Գևոր անունի գոռում գոչյուններից մտածեցինք թե երեխան էր, բայց...
Պատուհանի դիմաց ընկած էր արյունաշաղախ բարեկամի տղան, որը քիչ առաջ հարբած ամեն ինչի էր պատրաստ: Հարևանները բոլորը հավաքվել էին, իջել ներքև կուտակվել մեր ապտուհանից դիմաց: Շտապ օգնություն զանգեցինք երկու անգամ, ուշանում էին, իսկ թոքերի խռխռոցը լսվում էր, էլ արցուքններս զսպել չկարողացա, դողում էի: Շուրջ բոլորը գոռում-գոչյուններ էին, խելագարված դեմքեր, իսկ Գևորիկը դեռ չկար....Ոչ մեկ չգիտեր ինպես օգնել, մեկը ուզում էր գրկել, իսկ մենք էլ խնդրում էին ձեռք չտալ տղային, որովհետև եթե ողնաշարի վնասվածք կար, ապա պետք չէր ողնուղեղինն էլ գումարել: Նա ձայն չէր արձակում, շնչում էր խռխռոցով, որը մարդու հոգեկանի վրա ազդում էր վայրկանների ընթացքում, ու ցավ էլ չէր զգում: Աբոխոից մեկը անիծում էր, մյուսը լաց լինում, մյուսը դողում էր, մեկն էլ ուղղակի թատրոն էր հանգիստ դիտում....
Շտապ օգնությունը վրա հասավ, տղամարդիկ փորձեցին գրկել, իսկ հիմար շտապ օգնությունը եկել էր ու նայում էր ընկածի դեմքին, մինչև, որ որոշեցին պատգարակը իջեցնել, նրան բարձրացնել այլևս հնարավոր չէր, ու էդ ամեն ինչի մեջ ամենանագրագետը շտապ օգնությունն էր, որը իր անունը չգիտի էլ ինչու՞ է էդպես կոչել, եթե չի կարող օգնել մարդուն, եթե ոչ ավելի խանգարել:
Բարեկամի տղային տարան հվանադանոց, հայրիկս հագուստը արյունով էր պատված, ու էդ սթրեսի մեջ փակել էի ականջներ ու լաց էի լինում:
Գևորիկին տեսել էին շտապ օգնության գալուց առաջ, ու էլ չկար: Երևի վախեցած էր կատարվածում, չնայած, որ մեղկ չուներ:Դրսում երկար ժամանակ լսվում էին քույրերի ձայները, որոնք Գևոր էին գոչում.....
Առավոտյան իմացանք՝ տղան կոմայի մեջ է, հույսը ապրելու քիչ է , իսկ նրա մայրը գալիս է Ամերկայից: Իսկ Գևորիկին ե՞րբ, թե ինչպե՞ս, բայց գտել են:
Հարցաքննություն կլինի երևի....
Հ.Գ ՝ Չգիտեմ ինչ կարծիքի կլինեք, կլինեն մեկնաբանություններ, թե ոչ, բայց սա ուզում էի գրել, պատմել, կիսվել, ոչ քննարկաման համար: Նորից եմ ասում ամենահարմարը էստեղ էր, որ կարող էի գրել:
Մեջբերել
Kanamar-ի խոսքերից
Էջանիշներ