Դատարկություն ջան, իմ ասածն էլ հենց այդ է՝ հնարավոր չէ՞ նույն բանը ասել փափուկ ու մարդու արժանապատվությունը հաշվի առնելով։Դատարկություն-ի խոսքերից
Եթե ես իսկապես ուզում եմ քեզ օգնել ու ազնիվ լինել քեզ հետ, եթե ես իսկապես ազնվությունից դրդված եմ դա անում, ապա ինչո՞ւ պիտի կոպիտ ու վիրավորելով ասեմ։
Թե՞ գուցե ազնվության տակ թաքցնում եմ իմ բարկությունը.....
Համեմատությունս տեղին չէ, գիտեմ, բայց արի սկզբունքը տեսնենք։ Գողությունը՝ գողություն է, անկախ բացատրություններից ու մարդկանց կարծիքից։ Եթե քո նշած սկզբունքով նայենք, ապա ամեն արարք կարելի է շատ հեշտությամբ արդարացնել։Էդ երևույթը որակելու համար, ես ու՞մ կարծիքն եմ հաշվի առնելու՝ իմ, քո, երրորդ անձի, թե՞ բոլորի. ես երևի դա չեմ հասկանում: Չէ՞ որ երևույթը լիարժեք որակելու համար, միայն իմ կարծիքը բավական չէ, ես պետքա նաև մյուսների ու նաև քո կարծիքը հաշվի առնեմ
Էլի եմ կրկնում՝ դեմ եմ սահմաններին, դեմ եմ հարցերը սև ու սպիտակի բաժանելուց, բայց նաև դեմ եմ ամեն ինչը հարաբերական դիտելուց։ Երկուսն էլ ծայրահեղություններ են։ Նման հարաբերականությունը բերում է քաոս։ Ակումբի թեմաներում էլ կարող ես տեսնել, որ շատերի համար սպանությունը, գողությունը, դավաճանությունը.... շատ հարաբերական բաներ են, բայց դա երբեք չի նշանակում, որևույթը դրանից փոխվում է։
---------- Ավելացվել է՝ 08:22 ---------- Սկզբնական գրառումը՝ 08:06 ----------
Եթե նպակը բարկությունը դուրս հանելն է, բացասական զգացումները արտահայտելը, ապա ձեզ հետ համաձայն եմ։ Բայց եթե ուզում եք խնդիրը լուծել, ապա վստահ եղեք, որ ոչ «խաղաղասիրական հաղորդակցությամբ» դրական արդյունքների չեք հասնի։ Ուղղակի դուք կասեք ձեզ մեջ կուտակված բացասականը, դիմացինն էլ՝ իրենը
Եթե դուք գիտեք, որ այսօրվա ձեր իմ հետ խոսելը պարզապես ավելի լարելու է մեր հարաբերությունները, իսկ օրինակ մի շաբաթ հետո, երբ մի քիչ ժամանակ անցնի և մեր միջև առաջացած լարվածությունը փոքր ինչ սառած լինի ես ավելի ընկալունակ դարձած կլինեմ, սխա՞լ է այդ ժամանակ զրուցել։
Եթե փորձեք հիշել, ապա վստահ եմ, որ ձեր կյանքից բազմաթիվ դեպքեր կմտաբերեք, երբ ինչ որ մեկի հետ լուրջ զրույցը հետաձգել եք իր վատ տրամադրություն ունենալու կամ տվյալ խոսակցության համար ոչ բարենպաստ ժամանակի պատճառով։
Բայց եթե կանխավ գովելը ունի հիմք ու պատճառ, ո՞րն է անազնվությունը
Այ իմ ասածը սա է։ Հասկանո՞ւմ եք մենք կոպտությունն ու անտակտությունը անվանում ենք ազնվություն։ Այ սա հենց այն է, ինչը ես ուզում եմ նշել այս թեմայում։
Տեսեք ձեր ասածից ստացվում է՝
1) Եթե ես մտածում եմ մարդու դրական հատկությունների ու իր արած լավ բաների մասին՝ դա անազնվություն է։
2) Եթե ես չեմ կենտրոնանում իր բացասական հատկությունների ու արածների վրա ու ցանկանում եմ օբեկտիվորեն տեսնել նաև նրա դրականը՝ դա անազնվություն է։
3) Եթե ես չեմ թափում մեղադրանքների տարափ, այլ փորձում եմ ցույց տալ, որ ես տեսնում եմ նաև իր դրականը, բայց տվյալ դեպքում ուզում եմ խոսել բացասակնից դա նույնպես անազնվություն է։
Բայց......
1) Երեսին սխալը շփացնելը՝ ազնվություն է։
2) Այնպես անելը, որ մարդ իր արածից իրեն շատ ավելի վատ զգա, քան պետք էր, որ վատ զգար՝ ազնվություն է։
3) Կենտրոնանալ թերության վրա ու միայն դրանից խոսելը՝ ազնվություն է։
Կներեք, բայց իմաստը չեմ կարողանում հասկանալ։
Չէ, խոսքս վերաբերվում է մարդկային փոխհարաբերություններին։ Պարզ, հասարակ ամենօրյա մարդկային փոխհարաբերություններին։
Քեզ նույնպես շնորհակալություն մեկնաբանությունների համար…շնորհակալություն
Մեջբերել
Էջանիշներ