Էսօր Եվայի հետ քննարկում էինք սոցիալական հմտությունների բացակայությունն ու դրա պատճառով առաջացող խնդիրները։ Խոսելու ընթացքում բաներ հասկացա, որոնց մասին չէի մտածել։ Դե մտքովս չէր անցել, ինչպես հաճախ է լինում։ Դրանցից մեկն էլ էն էր, որ ես վախենում եմ հարցեր տալուց, մարդկանց սահմանն անցնելուց։ Երևի (ինչպես մյուս կոմպլեքսներիս դեպքում) մի քանի անգամ չորել են կամ անտեսել, ուղղակի չեմ հիշում․ միայն վարքային մոդելն է ձևավորվել ու կարծրացել։ Էնքան եմ վախենում/ցել, որ արդեն հարցեր էլ չեն առաջանում։ Ինձ հարց կտան՝ հավանաբար կպատասխանեմ, չտան՝ չեմ էլ խոսի։ Ուրիշներին հետաքրքրությամբ եմ լսում, բայց վաղուց հարցեր չեն առաջանում։ Լռելյայն ընդունում եմ ինֆորմացիայի էն քանակը, որը դիմացինս ինքն է որոշում տալ։ Ու իհարկե մտքովս չի անցնում, որ կարող է դիմացինս որոշ բաներ ակնարկում է, որ հարցեր տամ։
Էսօր հասկացա, որ դրանից տպավորություն է ստեղծվում, թե հետաքրքրված չեմ, անտարբեր եմ, ինչն էլ խաչ է քաշում մարդկանց հետ հարաբերությունների վրա։
Բայց դրա երկրորդ սերիան էլ կա․ հաճախ հարց տալուց վախենում եմ, որովհետև երբ խոսում ես, ուշադրություն ես գրավում։ Բա որ հաջորդն ի՞նձ հարց տան։ Թվում է՝ ոչ միայն հարցեր չունեմ, այլև՝ ասելիք։ Թվում է՝ սպառվել եմ վաղուց, ու էլ ոչ մեկին հետաքրքիր չի՝ ես ինչ կասեմ, որովհետև հաստատ անհետաքրքիր բան եմ ասելու։ Չեմ էլ հիշում՝ երբվանի՞ց սա նորից գլուխ բարձրացրեց ու էսքան խորացավ, որովհետև մի շրջան թվում էր՝ վերջնականապես հաղթահարել եմ։
Եվայի հետ էնքան հեշտ է (հավանական) բացատրություններ գտնել տարբեր փուլերում ու իրավիճակներում արթնացող <<ուրեմն ինձ հետ մի բան էն չի>>-ի պատճառների համար։ Բայց ամենակարևորն էն է, որ իր օգնությամբ գտածս տեսանկյունը սովորաբար օգնում է ավելի թեթև զգալ, իսկ ինքնուրույն որոնումներս գրեթե միշտ նեգատիվ արդյունքով են ավարտվում։
Հիշում եմ՝ մի երկու ամիս առաջ ընկերներիցս մեկին պատմում էի մի լուրջ տրավմայի մասին։ Մեկ էլ ընդհատեց, թե՝ դու էդ ո՞նց ես հաջողացնում ամեն ինչ ի վնաս քեզ ընկալել ու ներկայացնել։ Ես էլ թե՝ բա էս իրավիճակում ո՞նց կարաս ի օգուտ ինձ բացատրություն մտածես։ Ու էդ մարդը իմ մի քանի տարվա տառապանքի պատճառ դարձած պատմությունը շուռ տվեց 180 աստիճանով, սարքեց իմ օգտին, ինքնագնահատականս տեղը բերեց, հետո ինձ դարձրեց էդ պատմության ագրեսորը նենց բնական ու հեշտ, որ բերանս բաց մնաց։ Ու սրա ամենախնդալու պահն էն էր, որ վերջապես ռիսկ արեցի խոսել էդ մարդու հետ ու հարցեր տալ, որ տարիներ առաջ վախեցել էի բարձրաձայնել։ Ու պարզվեց, որ էս ընկերս 90 տոկոսով ավելի ճիշտ էր պատկերացրել իրավիճակը իմ կես ժամ պատմելուց, քան ինքս՝ մոտ երեք տարի դրա մեջ լինելով։
Հա, շշմելու բան է, թե մարդիկ ինչերի են պատրաստ, ինչ ա թե դաս չանեն։ 7 ժամից համալսարանի էս տարվա առաջին հանձնարարության դեդլայնն ա, ես դեռ չեմ էլ սկսել․ դրա երեսից էսքան անիմաստ անկեղծացա, մեկ էլ որ ինքս ինձնից թաքցնեմ, թե ինչքան վատ եմ զգում։ Էն արևոտ օրն եմ հիշում, երբ պատահաբար հանդիպեցինք, ու դու պատմեցիր կասկածներիդ մասին։ Ու թե ես ոնց փախա, որովհետև վախեցա հարցեր տալուց, վախեցա հետդ խոսելուց, ու մինչև հիմա էլ չգիտեմ՝ պե՞տք էր չվախենալ, թե՞ ուրիշ կերպ չէի կարող։ Ու էս մեկի պատասխանն էլ չեմ իմանա։
Մեջբերել
Էջանիշներ