Ժամանակ առ ժամանակ պահեր են գալիս, երբ ամեն ինչ կամ համարյա ամեն ինչ մի տեսակ սկսում է անիմաստ ու անէական թվալ։ Դա կարող է լինել մի քանի դեպքերում։ Օրինակ, ինչ–որ լուրջ խնդիր է առաջանում, ու դրա ֆոնի վրա մնացած ամեն ինչ մանր ու անհեթեթության աստիճանի անկարևոր է թվում, նույնիսկ սկսում ես ամաչել, քեզ ճղճիմ զգալ, որ էսինչ կամ էնինչ հարցերին էդ աստիճանի անհարկի ուշադրության ես արժանացրել, անհանգստացել ես, ներվայնացել ես, դարդ ես արել, երկար ու սևեռված մտածել ես դրանց մասին, երբ կյանքում այ էս աստիճանի լուրջ խնդիրներ կան, ի տարբերություն էդ անլուրջների։ Դա կարող է լինել նաև ինչ–որ խիստ դրական, վեհ ու գեղեցիկ բանի հետ առնչվելիս, երբ էդ վեհության, գեղեցկության բարձունքից էլի մնացած ամեն ինչը՝ թե՛ դրական, թե՛ բացասական, մանր ու անէական է թվում։ Գուցե էլի պատճառներ կան, բայց մեկ էլ լինում է մի շատ անկապ ու անհետաքրքիր դեպքում. երբ ինչ–ինչ պատճառներով քնի խիստ պակաս ես ունենում, ու ինչ լավ ու վատ բան լինի հետդ կամ կողքդ, մանր ու անհետաքրքիր է թվում, որովհետև դու քնել ես ուզում և միայն քնել, ու մնացած ամեն ինչը հեչ։ Ու ինձ թվում է՝ խրոնիկական քնի կարոտ մարդիկ արդեն էն աստիճանի ընտելացած են լինում էդ վիճակին, որ երևի չեն էլ ջոկում, թե ինչի են իրենք էդքան դժգոհ կյանքից, ամեն ինչից ու բոլորից, ինչից են անընդհատ դիսկոմֆորտի մեջ, ինչն է, որ էն չի իրենց կյանքում, այնինչ ընդամենը կարգին քնել է պետք, ու ամեն ինչ տեղը կընկնի։
Հ.Գ. Էս գրառումս կարծես համընկնում է որոշ գրառումների ու ստատուսների հետ, բայց վստահեցնում եմ, որ բոլոր համընկնումները պատահական են։ Պարզապես մի երկու օր իրար հետևից շատ քիչ քնելուց հետո էս մտքերն այցելեցին ինձ, ես էլ որոշեցի գրի առնել։ Բոլորին բարի ու բավարար քուն եմ մաղթում։
Մեջբերել
Էջանիշներ