Անուկապատում

[Ուլուանա]

Facebook–ում անծանոթներից նամակ ստանալու հնարավորության մասին խոսակցությունից ոգեշնչված գրառում ։

Մի երկու շաբաթ առաջ ծանրոց էինք ստացել։ Համ հասցեատիրոջ անունն էր անծանոթ, համ ուղարկողինը, բայց հասցեն մերն էր։ Էդ ամենը գրված էր ոչ այնքան ընթեռնելի ձեռագրով։ Նաև գրված էր, որ նվեր է, ընդ որում՝ ուղարկված էր Հոնկոնգից։ Մտածեցինք՝ երևի մեր մոտակայքում ապրող մեկին են ուղարկել, հասցեի մեջ սխալմամբ մի թիվ կամ թվանշան սխալ են գրել, էդպես մեզ է հասել։ Որոշեցի հասցեատիրոջ անուն–ազգանունով որոնեմ, գուցե մի տեղ երևա, թե էդ անուն–ազգանունով մարդը որտեղ է ապրում, ասենք՝ արի քո եղ ու բրինձը տար ։

Ես դեռ չգիտեի, թե ինչ տառապալից գործընթաց է ինձ սպասում... Սկզբում ուղղակի որոնում արեցի գուգլում, ինչ–որ մեկին գտա, որի հասցեն մասամբ էր նշված, իսկ ամբողջը տեսնելու համար պիտի մի երկու դոլար վճարեի։ Հասցեի եղած մասը համապատասխանում էր մեր հասցեին, դրանից ենթադրեցի, որ իսկապես մեր մոտակայքում մի տեղ է ապրում երևի։ Որոշեցի Ֆեյսբուքում էլ որոնել։ Մտքովս անգամ չէր անցնի, որ հարյուրավոր մարդիկ կան էդ անուն–ազգանունով՝ թե՛ Հոնկոնգում բնակվող, թե՛ Հոնկոնգում ծնված, բայց այլ երկրներում բնակվող։ Շատերի մոտ ինֆորմացիան փակ էր։ Ահագին որոնումներ անելուց հետո վերջապես գտա մի քանիսին, որ Նյու Յորքում էին ապրում։ Բացառման մեթոդով ի վերջո որպես հնարավոր տարբերակ մնաց նրանցից միայն մեկը, էն էլ բացի Նյու Յորքում բնակվելուց, ուրիշ ոչ մի տվյալ դեռ չէի գտել, որից կարելի էր ենթադրել, որ մեր փնտրած մարդն է։ Մնացած ամբողջ ինֆորմացիան փակ էր, մենակ լուսանկարներ կային, բայց դե որ մարդուն չեմ ճանաչում, դրանք ինձ ի՞նչ։

Հետո նկատեցի, որ էս մարդու Timeline–ում մի տասն օր առաջ իր ծնունդն էին շնորհավորել, ինքն էլ շնորհակալություն էր հայտնել, թե լայքել էր։ Մտածեցի՝ ըհը, կա–չկա՝ էս ծանրոցն էլ ծննդի ուշացած նվերն ա ։ Ինչ ափսոս կլինի. մարդուն էդքան հեռվից հատուկ ծննդյան օրվա առթիվ նվեր են ուղարկել, իսկ ինքը չի ստանում... Հետո մտածեցի՝ նկարները նայեմ ամեն դեպքում, գուցե լուսանկարների վայրը նշված լինի, դա էլ մի բան հուշի։ Բայց առանձնապես օգտակար ինֆորմացիա չգտա էդ առումով։ Մեկ էլ աչքովս ընկավ ինչ–որ ալբոմ, որի մեջի երևացող լուսանկարում երկու կարապ էին երևում։ Ասեցի՝ հլը մի րոպե... Էս մեր լճի զույգ կարապները չե՞ն ։ Մտա, նայեցի, պարզվեց՝ հենց մեր լճի մոտակայքում արված նկարներ էին։ Էդտեղից հույս հայտնվեց, որ երևի մեր փնտրած մարդն է։ Հետո մտածեցի՝ մի հատ ընկերների մեջ փնտրեմ էս ուղարկողի անունը, էդ էլ որ լինի, ուրեմն վերջ։ Բայց թարսի պես էդ անծանոթ անունն էնպիսի ձեռագրով էր գրված, որ տառերից մի քանիսը մի քանի ձևով կարելի էր մեկնաբանել, մի խոսքով՝ բոլոր հնարավոր տարբերակները փորձելուց հետո վերջապես գտա ուղարկողին։ Էդ ո՜նց էի ուրախացել ։ Էդպես ոգևորված ասեցի ամուսնուս գտածոյի մասին, որոշեցինք, որ ինքը նամակ կգրի, ու մոլորված նվերը վերջապես կհասնի տիրոջը։ Բայց պարզվեց՝ դեռ վաղ էր ուրախանալու համար։

Պարզվեց՝ էս մեր նվերատերն անջատել է անծանոթներից նամակ ստանալու հնարավորությունը, ու դրանք գնալու են չարաբաստիկ Other Folder... Իսկ ես նախկինում Other Folder նամակ ուղարկելու դառը փորձ ունեցել էի, ու գիտեի, որ մարդիկ սովորաբար էդ նամակներն էդպես էլ չեն տեսնում։ Համենայնդեպս, նամակն ուղարկեց։ Երկու օր անցավ, ձայն չկար։ Դե, պարզ էր, մարդը չի տեսել, չի կարդացել։ Ամուսինս ասեց, որ նամակը գրելիս առաջարկ է եղել մի երկու դոլար վճարել, որպեսզի նամակը սովորականի պես հասնի տիրոջը (փաստորեն, նման դեպքերում էլ է գործում «փողին մունաթ» սկզբունքը)։ Ասեցինք՝ դե լավ, թքած էդ մի երկու դոլարի վրա, թող էս մարդն իրա նվերը ստանա վերջապես ։ Էդպես հաջորդ օրն էդ մարդը պատասխանեց, պայմանավորվեցին, եկավ, իր նվերը տարավ։ Բնականաբար, ահագին շնորհակալություն հայտնեց, չնայած տենց էլ չիմացավ, որ իր նվերն իրեն հասցնելու համար փող էլ ենք ծախսել ։ Պարզվեց՝ Նյու Յորքում է ապրում, բայց ոչ հենց մեր մոտակայքում, ուղղակի մի հինգ տարի առաջ մեր բնակարանն է վարձելիս եղել, այսինքն՝ նվեր ուղարկողի ունեցած տվյալներն էին հնացած։ Հուսով եմ՝ նվերը գոնե հավանել է, ու մեր ջանքերն իզուր չէին ։


Հ.Գ. Էնպես որ, Լեո, անծանոթներից նամակներ ստանալն արգելելուց առաջ մի անգամ էլ մտածի։ Բա որ քեզ հետ էլ սենց մի բան պատահի ։