Համեմատաբար վերջերս բացահայտածս արվեստի այս տեսակը՝ քվիլլինգը, շատ եմ հավանում։ Նոր տարվա նախօրյակին մի տոնածառ էի սարքել քվիլլինգի սկզբունքով։ Բայց մտքիս կար մի քիչ ավելի ծավալուն մի բան էլ անել, ու վերջերս որոշեցի փորձել։
Էս կոլաժի վրա ահագին երկար ժամանակ եմ ծախսել։ Ասեմ ավելին. կյանքումս դեռ ոչ մի ստեղծագործական աշխատանքի վրա էսքան ժամանակ ծախսած չկայի, տո նույնիսկ դրա կեսի չափ ծախսած չկայի։ Հիմնական ժամանակը ծախսվել է զուտ մեխանիկական աշխատանքի վրա, ու ընդհանուր պրոցեսն էնքան երկար տևեց (ամոթ էլ է ասելը, բայց համարյա մի ամիս՝ ճիշտ է, տեղ–տեղ՝ երկարատև ընդմիջումներով), որ արդեն վրան նայելիս այլևս անընդունակ էի այն ընկալելու ու գնահատելու գեղագիտական տեսանկյունից։ Աչքերս մի տեսակ «մազոլ» էին եղել։ Արդեն էնքան էր զահլաս գնացել, որ համարյա փոշմանել էի ընդհանրապես էդ աշխատանքը նախաձեռնելու համար։ Մի պահ նույնիսկ մտածեցի՝ կիսատ թողնեմ, պրծնեմ էդ գլխացավանքից։ Բայց էդքան ծախսածս ժամանակն ափսոսացի ու որոշեցի ամեն դեպքում ավարտին հասցնել՝ ինչ էլ որ ստացվելու լինի։ Վերջերում, երբ արդեն կտրտրել–փաթաթելու տաղտկալի գործընթացը հետևում էր մնացել, ու «կլորակներին» վերջնական դասավորություն տալու պահը եկավ, հավեսս միանգամից վերադարձավ։ Մի ահագին ժամանակ էլ շրջանակը ձևավորելու վրա գնաց։
Չգիտեմ՝ ոնց է ստացվել, բայց սա է.
Մեջբերել
Էջանիշներ