Երեկ մամայիս ճանապարհեցինք Հայաստան։
Ո՜նց եմ ատում օդանավակայաններն ու մեր էստեղի կիսակյանքը...
Ոչինչ, շուտով միապաղաղ առօրեականությունը կլափի կարոտի զգացումն ու կիսակյանքի գիտակցումը, ճիշտ էնպես, ինչպես վարունգի իսկական համն ա իսպառ մոռացվում ամեն անգամ Հայաստանից ԱՄՆ գալուց որոշ ժամանակ անց, ու նորից կսկսի թվալ, թե շատ էլ նորմալ կյանքով ենք ապրում, դե, վարունգն էլ միշտ էս համի ա եղել, որ հեչ էլ անհամ չի։




Մեջբերել

Էջանիշներ