Մարդիկ կան, որոնց կյանքի իմաստը կարծես կյանքի անիմաստությունը բացահայտելը լինի, դրանում ամեն անգամ համոզվելն ու հաճախ ուրիշներին էլ անուղղակիորեն համոզել փորձելը։ Ամեն անգամ՝ կյանքի հերթական հաջող շրջանից հետո, նրանք հերթական անգամ հանգում են իրենց համար արդեն հարազատ դարձած համոզմունքին՝ կյանքի անիմաստության, փուչ լինելու գաղափարին։ Էդ համոզմունքը կարծես նրանց գլխավոր հարմարավետությունը լինի էս կյանքում, որի մեջ թաղվելու մարմաջն անխուսափելիորեն հետևում է հերթական կարճատև «լավատեսական դադարին», որն էլ ի վերջո նրանց կողմից որակվում է որպես ակնթարթային մոլորություն («Ախր ինչպե՞ս կարող էի ինձ թույլ տալ թեկուզ մի վայրկյան հավատալու, որ կյանքն ինչ–որ իմաստ ունի... Ինչպիսի՜ մոլորություն... Բա ինձ պե՞տք էր հազար տարի»)։
Ինձ որ հարցնեք՝ էս կյանքում ամեն ինչից էլ լիուլի կա՝ թե՛ իմաստ, թե՛ անիմաստություն։ Եթե իմաստ ես փնտրում, շուրջդ եղած ամեն մանրուքի մեջ էլ կգտնես, եթե անիմաստություն՝ էլի ամեն մանրուքի մեջ կարելի է գտնել. ինչպես ասում են՝ մարդու մտքին տեղ լինի։ Երևի ամեն ինչ կախված է նրանից, թե դրանցից որն է քեզ ավելի շատ հարմարավետություն պարգևում։ Ինչքան էլ տարօրինակ լինի, մարդկանց մի մասն, իմ կարծիքով, հենց անիմաստության գիտակցման մեջ է էդ հարմարավետությունը գտնում։
Մեջբերել
Էջանիշներ