Դաժան բան է ծույլ ու միաժամանակ պատասխանատու մարդ լինելը... Երբ մարդն աշխատասեր է ու պատասխանատու, էս երկու հատկանիշները հաջողությամբ լրացնում ու սատարում են իրար, ամեն ինչ հարթ է ընթանում. ժամանակին գործն սկսում է, ժամանակին ավարտում՝ առանց խղճախայթային տվայտանքների, առանց չհասցնելու վախից տագնապահար լինելու, գործն իր ներդաշնակ հունով հասցվում է ավարտին։ Չի լինում ներքին հակասություն, ներքին պայքար և այլն։ Մի խոսքով՝ ընդհանուր առմամբ ամեն ինչ տեղի է ունենում ներքին ներդաշնակության պայմաններում, մանր–մունր շեղումները հաշիվ չեն։ Մոտավորապես նույն հոգեվիճակը տիրում է ծույլ ու անպատասխանատու մարդու դեպքում. ոչ իրեն կոտորում է ինչ–որ բան անելու համար, ոչ էլ դրանից առանձնապես տանջվում, չի հասցնի՝ չի հասցնի, աշխարհի վերջը չի, հետո՞ ինչ, որ ինչ–որ մեկն էլ դրանից կտուժի, թող մի քիչ էլ ուշ անի գործը, թող սպասեն, ի՞նչ կա որ։ Էլի ներքին ներդաշնակություն, ներքին պայքարի, կոնֆլիկտի բացակայություն։ Իսկ երբ մարդ հանդգնում է իր մեջ համատեղել էնպիսի աններդաշնակ հատկանիշներ, ինչպիսիք են կատաստրոֆիկ ծուլությունն ու պատասխանատվության հիվանդագին զգացումը, դատապարտված է ամբողջ կյանքում տառապել խղճի խայթից, ինքնաքրքրվել ավելորդ վատնած յուրաքանչյուրի րոպեի համար, ամբողջ ընթացքում վայելել տագնապի ողջ հմայքն ու էն անխուսափելի գիտակցումը, որ, մեկ է, ինչ էլ լինի, ոնց էլ լինի, ինքը պիտի հասցնի տվյալ բանն անել, ժամանակին ավարտել, թեկուզ վերջին պահին՝ սեփական առողջության, անքուն գիշերների, ամենատարբեր անհարմարությունների ու դժվարությունների գնով։ Չէ, իսկապես շատ դաժան բան է ծույլ ու պատասխանատու մարդ լինելը... Ովքեր իրենց մեջ համատեղում են էդ երկու հատկանիշները, ինձ կհասկանան...
Մեջբերել
Էջանիշներ